ΦΠΑ: Έμμεσος φόρος πού επιβλήθηκε από το *Παράγωγο Δίκαιο* τού Κοινοτικού Δικαίου στα κράτη μέλη τής Ε.Ε.. Είναι ένας φόρος κατανάλωσης με ποικιλία εφαρμογών. Τον βλέπουμε στις οικονομικές δραστηριότητες, στην αλυσίδα από την παραγωγή μέχρι τον τελευταίο καταναλωτή. Η εφαρμογή των κανόνων ΦΠΑ, καθώς και οι συντελεστές φορολόγησης διαφέρουν από κράτος σε κράτος. Δηλαδή κάθε κράτος εφαρμόζει τους δικούς του συντελεστές, τους οποίους διαμορφώνει αναλόγως των περιστάσεων και των αναγκών για φορολογικά έσοδα, μίνιμουμ δε το 15%. Μετά την Ουγγαρία 27%, Κροατία, Δανία, Σουηδία 25%, έπεται η Ελλάδα 24%, Λουξεμβούργο,17%, Μάλτα, Κύπρος, Γερμανία, Ρουμανία 19%. Αυτός ο φόρος πού στην Ελλάδα αντικατέστησε το χαρτόσημο, είναι μεν αποδοτικός, αλλά προκαλεί στρεβλώσεις, ανισότητες, αδικίες. Είναι φόρος πού επινοήθηκε κυρίως για αύξηση των κρατικών εσόδων με δέλεαρ την απουσία στις ενδοκοινοτικές συναλλαγές. Στην Ελλάδα ισχύει από την 1η Ιανουαρίου 1987 με τους τότε συντελεστές 6% στην λαϊκή κατανάλωση, 18% στις υπηρεσίες και 36% στα είδη πολυτελείας.

Για τις επιχειρήσεις ο ΦΠΑ δεν αποτελεί έσοδο, παρά φορολογική εφαρμογή πού τις καθιστά φοροεισπράκτορες. Η Ελλάδα παραμένει στο 24% με εξαίρεση κάποιες υπηρεσίες στο 13%, αλλά αυτές αντιστοιχούν σε μικρή κλίμακα στο όλον φάσμα. Πάντως πρόκειται για έναν φόρο *μπουλντόζα* πού παρασύρει τις ευρωπαϊκές οικονομίες σε φορολογικά ύψη εχθρικά για τους πολίτες και τους εμπλεκόμενους σε εμπόριο, κατασκευές, τρόφιμα, υπηρεσίες.

Η χώρα μας τώρα εγκαλείται από τις Βρυξέλλες διότι επιμένει στους υψηλούς συντελεστές και αποφεύγει έστω να συζητήσει μείωση ορισμένων και κυρίως στα τρόφιμα. Μαζί δε με τους υπόλοιπους φόρους πού ισχύουν στο κράτος μας, προκαλείται μία φρενίτιδα, ένας ιστός πού πνίγει την ανάπτυξη, διαχωρίζει σε κατηγορίες τους πολίτες, αυξάνει μεν τα έσοδα τού δημοσίου, αλλά ουδείς γνωρίζει πού καταλήγουν αυτά τα λεφτά και η ανταποδοτικότητα των κρατικών υπηρεσιών είναι κραυγαλέα απούσα. Νόμιμη ληστεία.

Σίγουρα ένα κράτος έχει πολλές, τεράστιες οικονομικές ανάγκες για την λειτουργία του. Και εννοούμε φυσικά ένα ευνομούμενο κράτος πού ενδιαφέρεται για τους πολίτες του. Στην ελληνική πραγματικότητα όμως τα πράγματα είναι διαφορετικά. Διαχρονικά οι κυβερνήσεις με την αλαζονεία τής πλειοψηφίας εφαρμόζουν ληστρικούς, καταπιεστικούς νόμους και κυριολεκτικά επιτίθενται φορολογικά στους πολίτες μέχρι την εξόντωση αυτών.

Το φορολογικό τοπίο που μας καταδυναστεύει, αλλάζει με την ΕΛΛΗΝΩΝ ΣΥΝΕΛΕΥΣΙΣ πού πρωτοπορεί με την εφαρμογή εναλλακτικού και δίκαιου τρόπου φορολόγησης φυσικών και νομικών προσώπων. Καταργείται η πολυνομία και η ασάφεια πού προκαλεί φαινόμενα διαφθοράς και διαπλοκής και ο φορολογικός νόμος θα έχει διάρκεια ζωής οπωσδήποτε την 10ετια. Φόροι στα ακίνητα 3% και ο ΕΝΦΙΑ πάει περίπατο. Αναπροσαρμογή τελών κυκλοφορίας προς τα κάτω, κατάργηση διοδίων και ο φόρος εισοδήματος εμφανίζεται για άνω των 15000 ευρώ ετησίως. Ούτως η ανάπτυξη ωθείται στους παραγωγικούς κλάδους, οι πολίτες βρίσκουν εργασία και διαβιώνουν ευπρεπώς αφού οι δαπάνες τους καλύπτονται από το 50% τού μισθού.

Ανάλογες επεμβάσεις προτείνονται και ισχύουν στην Ελλήνων Πολιτεία για την ναυτιλία, βιομηχανία. Ιδίως δε παύει να ισχύει η απεχθής φορολόγηση των τέκνων τής οικογένειας πού σήμερα θεωρούνται ως τεκμήριο βιωσιμότητας. Και είναι ο μόνος δρόμος τής δημογραφικής ανάπτυξης τής πατρίδας μας πού απειλείται από τις ορδές των λαθρομεταναστών πού κατακλύζουν τον τόπο μας με τις ευχές και την σύμπραξη τού πολιτικού, κομματικού κατεστημένου.

Η μείωση τού ΦΠΑ είναι κοινοτική οδηγία και υποχρέωση. Ο δε πρωθυπουργός θα το αναγγείλει στην ΔΕΘ ως επιτυχία τής κυβέρνησης του.

Μενέλαος