Ο οπαδισμός στη σύγχρονη κοινωνία δεν αποτελεί απλώς μια έκφραση αγάπης για τον αθλητισμό. Έχει εξελιχθεί σε ένα επικίνδυνο κοινωνικό φαινόμενο, με σαφή πολιτικές, θεσμικές και κοινωνικές προεκτάσεις. Πίσω από τα συνθήματα, τα χρώματα και τις φανέλες, κρύβεται μια πραγματικότητα βίας, φανατισμού και ανθρώπινων απωλειών.

Οπαδισμός είναι οι οργανωμένες συμπλοκές. Είναι τα ραντεβού βίας που κλείνονται συνειδητά, με στόχο τον ξυλοδαρμό και την «επικράτηση» απέναντι στον άλλον. Είναι οι δρόμοι που μετατρέπονται σε πεδία μάχης, νέοι άνθρωποι που δέρνονται, μαχαιρώνονται και τελικά χάνουν τη ζωή τους για μια ομάδα. Άνθρωποι που δεν έχουν τίποτα να χωρίσουν μεταξύ τους, παρά μόνο μια διαφορετική αθλητική ταυτότητα.

Το πιο ανησυχητικό στοιχείο είναι ότι αυτός ο φανατισμός δεν γεννιέται στο κενό. Τρέφεται από την κοινωνική αποξένωση, την έλλειψη παιδείας, την απουσία ουσιαστικής πολιτικής για τον αθλητισμό και σε πολλές περιπτώσεις από την ανοχή ή την αδράνεια του κράτους. Ο οπαδισμός λειτουργεί ως υποκατάστατο ταυτότητας, ως διέξοδος οργής και ματαίωσης, ειδικά για τη νεολαία που αναζητά να ανήκει κάπου.

Την ίδια στιγμή, οι ίδιες οι ομάδες και οι διοικήσεις τους σπάνια αναλαμβάνουν την ευθύνη που τους αναλογεί. Τα οικονομικά συμφέροντα, η εμπορευματοποίηση του αθλητισμού και η σιωπηρή ανοχή ακραίων συμπεριφορών συντηρούν ένα περιβάλλον όπου η βία θεωρείται «παράπλευρη απώλεια». Όταν όμως ένας άνθρωπος χάνει τη ζωή του, δεν πρόκειται για αθλητικό επεισόδιο, πρόκειται για κοινωνικό και πολιτικό αποτύπωμα αποτυχίας.

Οπαδισμός σημαίνει ότι κάποιοι πεθαίνουν, ενώ το πρωτάθλημα συνεχίζεται κανονικά. Σημαίνει οικογένειες που θρηνούν και μια κοινωνία που συνηθίζει στη βία. Σημαίνει ένα κράτος που παρεμβαίνει εκ των υστέρων, αντί να προλαμβάνει. Και τελικά σημαίνει τη διάβρωση της ίδιας της έννοιας του αθλητισμού, που υποτίθεται ότι προάγει τη συνεργασία, τον σεβασμό και την ειρηνική συνύπαρξη.

Το ερώτημα, λοιπόν, δεν είναι μόνο «για ποια ομάδα αγωνίζεσαι», αλλά ποια κοινωνία επιτρέπουμε να διαμορφώνεται. Μια κοινωνία όπου νέοι άνθρωποι χάνουν τη ζωή τους για μια φανέλα ή μια κοινωνία που βάζει όρια, αναλαμβάνει ευθύνες και προστατεύει την ανθρώπινη ζωή ως υπέρτατη αξία.

Η αντιμετώπιση του οπαδισμού δεν είναι ζήτημα καταστολής μόνο. Είναι βαθιά πολιτικό ζήτημα. Απαιτεί παιδεία, θεσμικές παρεμβάσεις, ξεκάθαρη στάση από τις ομάδες και μηδενική ανοχή στη βία. Γιατί καμία ομάδα, κανένα σύνθημα και καμία «οπαδική τιμή» δεν αξίζουν όσο μια ανθρώπινη ζωή.

Αντίκλεια