Η επίσκεψη Μητσοτάκη στην Τουρκία, τα «ήρεμα νερά» και τα ανοιχτά ζητήματα κυριαρχίας που παραμένουν στο τραπέζι.
Μετά από πολλές αναβολές πραγματοποιήθηκε η πολυσυζητημένη και πολυδιαφημισμένη επίσκεψη του πρωθυπουργού κ. Κ. Μητσοτάκη στην Τουρκία. Ο πρωθυπουργός ως μάνατζερ πολυεθνικής και στελεχωμένος από μια κουστωδία Υπουργών, για την ιστορία η ομάδα αποτελούνταν από τους Υπ. Εξωτερικών, Οικονομικών/Οικονομίας και Οικονομικών, Εξωτερικών/Μετανάστευσης και Ασύλου, Προστασίας του Πολίτη, Κλιματικής Κρίσης και Πολιτικής Προστασίας, Πολιτισμού και Τουρισμού, Εθνικής Παιδείας/Παιδείας Θρησκευμάτων και Αθλητισμού, Βιομηχανίας και Τεχνολογίας/Ανάπτυξης, Υποδομών και Μεταφορών και Εμπορίου, μετέβησαν στην ‘γείτονα’ χώρα ώστε να συμμετέχουν στην 6η Σύνοδο του Συμβουλίου Συνεργασίας Υψηλού Επιπέδου Ελλάδας Τουρκίας όπως την ονομάζουν.
Την σοβαρότητα της επίσκεψης αλλά και προφανώς της συνάντησης, την αντιληφθήκαμε από την πρώτη στιγμή της άφιξης του πρωθυπουργικού αεροσκάφους. Αφού, ο άνθρωπος που υποδέχθηκε τον κ. Μητσοτάκη δεν ήταν ο επίσημος συνομιλητής του Πρόεδρος Ερντογάν αλλά ο Υπ. Τουρισμού. Σημειολογικό θα μπορούσε να πει κάποιος αφού όπως φάνηκε η επίσκεψη είχε καθαρά επιχειρηματικό χαρακτήρα και μία από τις συμφωνίες αφορά τον τουρισμό. Από την άλλη ίσως να ήθελαν οι “γείτονες” να δείξουν ότι παρακολουθούν την δράση του πρωθυπουργού και να τον τιμήσουν ως ενεργό τουρίστα αφού σε πολλές και μεγάλες καταστροφές και όχι μόνο δεν ξεχνά, με χαριτωμένα βιντεάκια, να μας επιδείξει το τουριστικό θέρετρο που έχει επισκεφτεί.
Αλλά επειδή τα πράγματα είναι σοβαρά ας δούμε την πραγματικότητα. Η Τουρκία εδώ και περίπου ένα μήνα έχει καταθέσει παράνομη NAVTEX. Μια ενέργεια η οποία δεσμεύει το μισό Αιγαίο ακριβώς εκεί που η Τουρκία θεωρητικά οριοθετεί την γαλάζια πατρίδα. Την ενέργεια αυτήν ακολούθησαν και οι ανάλογες δηλώσεις από διάφορους Τούρκους αξιωματούχους, πέραν βεβαίως, των επαναλαμβανόμενων θαλάσσιων παραβιάσεων από Τουρκικά σκάφη αλλά και τις παρεμποδίσεις των ερευνών για την πόντιση καλωδίων. Το παραμύθι των “ήρεμων νερών” εδώ και καιρό είναι μια πολιτικάντικη φράση προς εφησυχασμό των υπηκόων.
Παρόλα αυτά η Ελληνική κυβέρνηση θεώρησε ότι η συνάντηση πρέπει να γίνει με το γνωστό αφήγημα των διαπραγματεύσεων που αποτελούν κατά αυτούς την καλύτερη μέθοδο επίλυσης των προβλημάτων. Προβλήματα όμως που είναι διαχρονικά και συντηρούνται αυτούσια από το κομματικό καθεστώς. Πέραν λοιπόν της ακατανόητης πραγματοποίησης της συνάντησης ακούσαμε τον πρωθυπουργό σε ένα ανιστόρητο και ακατανόητο παραλήρημα, το οποίο δεν συνάδει με Έλληνα.
Ακούσαμε τον κ. Μητσοτάκη να αναφέρεται στο Διεθνές Δίκαιο από την μία και από την άλλη σε δικαιοδοτική αρχή. Ξέρετε η ανακήρυξη ΑΟΖ βάση της σύμβασης του ΟΗΕ για το Δίκαιο της θάλασσας που υπέγραψε και η Ελλάδα και νομοθέτησε το 1995 (Ν.2321/1995), είναι αυτοτελή μονομερή πράξη και δεν εξαρτάται από τις διαθέσεις και τις αντιρρήσεις κανενός τρίτου. Και μόνο που αναφέρεται ο Πρωθυπουργός σε δικαιοδοτική αρχή αποδυναμώνει όλα τα παραπάνω ακόμα και το ίδιο το Διεθνές Δίκαιο, το οποίο το κομματικό καθεστώς αποδυναμώνει κατά συρροή αφού δεν απαντά και δεν αντιδρά σε καμία τουρκική πρόκληση. Αντιθέτως τις νομιμοποιεί με τις συναντήσεις και τις συμφωνίες που πραγματοποιεί με την Τουρκία χάριν καλής γειτονίας.
Ο κ. Μητσοτάκης ανέφερε επίσης, το τουλάχιστον ανθελληνικό, περί απόδοσης τιμής στους: Ε.Βενιζέλο και Κεμάλ Ατατούρκ. Όσο άσχετος και να είναι κάποιος σίγουρα γνωρίζει ότι ο Κεμάλ είναι ο γενοκτόνος 4 εκατομμυρίων Ελλήνων. Και ο Βενιζέλος είναι αυτός που πρότεινε να του δοθεί το νόμπελ ειρήνης. Όπως αντιλαμβανόμαστε το πολιτικό καθεστώς διατηρεί την ίδια φιλοτουρκική θέση ήδη από την εποχή της ανεξαρτητοποίησης και ίδρυσης του Ελληνικού κράτους.
Όσον αφορά την νεότερη ιστορία θα πρέπει να γνωρίζουμε ότι το 1997 με την συμφωνία της Μαδρίτης, κυβέρνηση Σημίτη, η Ελλάδα αναγνωρίζει νόμιμα ζωτικά συμφέροντα της Τουρκίας στο Αιγαίο. Αλλά εκτός αυτού υπάρχει και ένας οργανισμός για τον οποίο οι περισσότεροι εξ ημών, δεν έχουμε ιδέα. Ο οργανισμός αυτός ονομάζεται ΟΣΕΠ και ιδρύθηκε το 1992, μέλη του είναι 12 κράτη της ευρύτερης περιοχής του Εύξεινου Πόντου και 2 εξ αυτών είναι η Ελλάδα και η Τουρκία αλλά λεπτομέρειες θα δούμε σε επόμενο άρθρο και ίσως γίνει δικαιότερα κατανοητός ο λόγος για τον οποίο πραγματοποιήθηκε η συνάντηση.
Ήρθε η ώρα να γίνει κατανοητό από όλους ότι η διατήρηση αυτής της κατάστασης με την απειλή πολέμου από την Τουρκία δεν είναι εμμονή των Τούρκων αλλά ένα καλοστημένο παιχνίδι που εξυπηρετεί πολλούς. Άλλωστε είμαστε δυο χώρες μέλη του ΝΑΤΟ, πως, λοιπόν, είναι δυνατόν ένα μέλος της Συμμαχίας να απειλεί ευθέως το άλλο, ιδίως σε θέματα που άπτονται του Διεθνούς Δικαίου.
Επομένως, το καθεστώς, αξιοποιώντας το κλίμα διαρκούς έντασης, απευθύνεται στις λεγόμενες “αγορές” για την προμήθεια εξοπλιστικών προγραμμάτων, διατηρώντας παράλληλα ισορροπίες με ισχυρούς συμμάχους όπως οι ΗΠΑ, η Γαλλία και η Γερμανία. Ωστόσο, τα οφέλη αυτής της πρακτικής δεν αποτυπώνονται σε επίπεδο εθνικής στρατηγικής, αλλά συχνά περιορίζονται σε πολιτικές διαχειρίσεις που τελικά επιβαρύνουν οικονομικά την χώρα μας και τους πολίτες.
Όλα αυτά όμως θα σταματήσουν μόνο όταν κατανοήσουμε ότι δεν είναι θέμα το αν θέλουμε ή όχι, αλλά το ότι πρέπει να πάρουμε την χώρα μας πίσω. Πρέπει, είναι υποχρέωση στους προγόνους και στους απογόνους μας. Και αυτό θα γίνει μόνο όταν αντιληφθούμε την ανάγκη και ότι τώρα είναι η ώρα, τώρα έχουμε τα εργαλεία αλλά γνωρίζουμε και τον τρόπο, το μόνο που μένει είναι η ένωσή μας.
Άδραστος
