Ένα τραγικό γεγονός που φανερώνει την κρίση της παιδείας και των αξιών μας.
Η Σοφία Χρηστίδου ήταν μία ΚΥΡΊΑ πού την σκοτώσαμε.
Γνωρίζετε ασφαλώς το πρόσφατο θλιβερό γεγονός όπου μία εκπαιδευτικός έχασε την ζωή της. Πρόκειται για μια γυναίκα καθηγήτρια με πλήθος περγαμηνών. Μία συμπολίτης μας, μορφωμένη, ειδικευμένη, πού πάσχιζε με την εργασία της να μεταδώσει γνώσεις στους μαθητές της, στα παιδιά μας. Δεν θα επεκταθώ σε γνωστές πλέον λεπτομέρειες, θα μεταφέρθω σε άλλο πλαίσιο.
Αυτή η μαύρη περίπτωση εμπίπτει στο όλον φάσμα τής νεανικής, σχολικής βίας πού διογκώθηκε επικίνδυνα. Τα συμβάντα πού γεμίζουν καθημερινά το αστυνομικό δελτίο, δείχνουν ποικιλία βίαιων εκδηλώσεων, από ελαφρά μορφή μέχρι επικίνδυνες σωματικές βλάβες. Αυτό, βεβαίως, δεν διαχωρίζει τις πράξεις, ούτε ευθύνες ή ποινές. Κρίνοντας, λοιπόν, την τρέχουσα πραγματικότητα, οι νέοι μας έχουν ξεφύγει, βρίσκονται εκτός ελέγχου από την οικογένεια, τις σχολικές δομές και το φαινόμενο εγείρει πρωτόγνωρη κοινωνική αναταραχή.
Υπήρχαν πάντα αψιμαχίες και κόντρες στους νέους, αλλά όταν σήμερα βγαίνουν όπλα, όταν συμμορίες τρομοκρατούν γειτονιές, όταν ρέει αίμα και χυδαίος λόγος στις σχολικές αυλές, τότε η κοινωνία βαδίζει στραβά. Και ποιοι αποτελούν την κοινωνία;; Όλοι εμείς, βέβαια, όλοι μας πού έχουμε παιδιά πού φοιτούν στην δημόσια εκπαίδευση. Όλοι μας, είτε τα παιδιά μας εμπλέκονται σε βιαιοπραγίες, είτε αφοσιώνονται μόνον στα μαθήματα τους και όποιος διαχωρίζει την θέση τού είναι υποκριτής.
Στην εποχή μας ανθίζουν και καθιερώνονται από το κράτος και τις κυβερνήσεις πρακτικές ελευθεροποίησης πού προσβάλλουν την έννοια της Ελευθερίας, στο όνομα τής οποίας ψηφίζονται σωρηδόν νόμοι και διατάξεις πού για το σχολικό περιβάλλον αποδεικνύονται καταστροφικές. Το θέμα εξελίσσεται επί τω χείρον αφού οι εκπαιδευτικοί είναι ξένοι με τους μαθητές, εκτελούν το 45λεπτο και αποχωρούν από την αίθουσα βιαστικά για να αποφύγουν παράξενες καταστάσεις. Δεν φταίνε οι ίδιοι, το κράτος ορίζει διαδικασίες και συμπεριφορές και τούς τρομοκρατεί. Η ελαστικότητα δε στις σχέσεις δασκάλου και μαθητή ξεπέρασε τα ανθρώπινα, λογικά όρια και ο μαθητής είναι το αφεντικό στο σχολείο.
Πήγαμε σχολείο και τώρα στέλνουμε τα παιδιά μας για να μάθουν γράμματα, να γίνουν άνθρωποι κατά το κοινώς λεγόμενο. Βλέπουμε την σημερινή κατάπτωση, αλλά κλείνουμε την πόρτα ως να μην μας αφορά και κρύβουμε την αλήθεια. Και η αλήθεια πού δεν αντέχουμε είναι η παντελής αδιαφορία για το σύνολον πού βρίσκεται στο έλεος, στα χέρια τού πολιτικού κόσμου, πού διακρίνεται μόνον για τον αμοραλισμό. Κόμματα και κυβερνήσεις ψηφίζουν εκτρωματικούς νόμους πού βάλλουν βάναυσα κατά τής κοινωνίας, τής οικογένειας, κατά των παιδιών μας και τού μέλλοντος τής χώρας.
Η αποδόμηση και παραποίηση τής ελευθερίας μας οδηγεί στην πλήρη υποταγή και παραδοχή εγκληματικών ενεργειών και δυστυχώς διαφαίνεται μία αυξανόμενη τάση των πολιτών να κλείνουν τα μάτια και να σιωπούν. Και εδώ ελλοχεύει ο κίνδυνος παγίωσης τής βίας στην κοινωνία και κατ’επέκταση στο σχολικό περιβάλλον. Όσον δε οι ψηφοφόροι υποκύπτουν σε κομματικά αφηγήματα και προσωπικό όφελος, ο ολισθηρός κατήφορος μας οδηγεί στην αποσύνθεση όσων διακρίνουν μία υγιή κοινωνία.
Η τραγωδία αυτή δεν αφορά μόνο ένα περιστατικό βίας, αφορά μια κοινωνία που έχει απομακρυνθεί από βασικές αξίες. Ο ΣΕΒΑΣΜΟΣ, η ΑΙΔΩΣ, η ΑΞΙΟΚΡΑΤΙΑ, η ΜΕΓΑΛΟΠΡΕΠΕΙΑ και η αληθινή παιδεία φαίνεται να υποχωρούν, αφήνοντας χώρο στην αδιαφορία και τη βία. Αν δεν επαναφέρουμε αυτές τις ΑΡΧΕΣ στο κέντρο της κοινωνικής ζωής, τέτοια γεγονότα κινδυνεύουν να πάψουν να μας σοκάρουν και να γίνουν μια θλιβερή κανονικότητα.
Μενέλαος
