Μία από τις καλύτερες*εποχές* τού βίου μας είναι η ενηλικίωση. Ξεκινάμε όμως από την παιδική ηλικία όπου όλα είναι έτοιμα και άμεσα προσφερόμενα. Υποτυπώδεις περιορισμοί κοινώς ζωή χαρισάμενη. Βαδίζουμε στην εφηβεία όπου και πάλιν κάποιοι άλλοι είναι υποχρεωμένοι να παρέχουν, να λύνουν προβλήματα, να προνοούν. Και καθώς βιαζόμαστε να μεγαλώσουμε, έρχεται το φάσμα τής ενηλικίωσης, πού την διαδρομή του ο καθείς ορίζει με τα δικά του μέτρα. Όμως διεισδύοντας προσεκτικά στις απαιτήσεις τής ενηλικίωσης, παρατηρούμε και πάλιν να ζητούμε, να απαιτούμε, παρά να θέτουμε εαυτούς σε δράση και προ ευθυνών. Διάγουμε υπό τον τύπο μίας ραστώνης, με το βλέμμα στους υπερήλικες δικούς μας ανθρώπους και μάλιστα πολλάκις τούς δικάζουμε απλά για να δικαιολογήσουμε δικές μας πράξεις ή παραλείψεις.
Κάπως έτσι, σε μικρότερο ή μεγαλύτερο βαθμό, εμπλεκόμαστε όλοι στην ζωή μας, στην κοινωνία. Πρέπει δε να παραδεχτούμε ότι μάθαμε και μας αρέσει κάποιοι να τρέχουν και να προσφέρουν, κάποιοι να είναι υπόλογοι για την μη ικανοποίηση των απαιτήσεων μας. Βέβαια η αρχή όλων αυτών βρίσκονται πολλά χρόνια πίσω, έχει γίνει βίωμα πλέον, καταχωρήθηκε στην συνείδηση ότι είμαστε αποδέκτες μόνον ευμενών εξελίξεων και σωρηδόν μοιράζουμε ευθύνες προς πάσαν κατεύθυνση.
Πολίτες όντες, μας διαφεύγει ότι ως κύτταρα αποτελούμε την αρχή, την σπονδυλική στήλη τής Πολιτείας, τής πολιτικής, τού πολιτισμού. Είμαστε οι δημιουργοί τής Πόλεως, τής οποίας η διαχείριση και λειτουργία εξαρτάται απολύτως από την δική μας ενεργό παρουσία. Ήτοι εμπλεκόμαστε άμεσα στην πολιτική πού επηρεάζει και προάγει συνολικά και επιτακτικά όλες τις εκφάνσεις τού βίου μας. Αυτό βέβαια σημαίνει ότι ο πολίτης βρίσκεται πάντα επί των επάλξεων, ότι αναζητά και οραματίζεται, ότι μάχεται για το Δίκαιον, ότι δεν υποβιβάζει την οντότητα του, ότι δεν απεμπολεί την αξιοπρέπεια του. Οπωσδήποτε πολιτικά έχει ενηλικιωθεί, αποφασίζει και δρα για το κοινό συμφέρον απέχοντας από ιδιοτέλειες.
Και τώρα ερωτώ: Είμαστε, άραγε, πολιτικά ενήλικες;; Φθάσαμε στο επίπεδο τής πολιτικής ωρίμανσης, τής ενηλικίωσης και συνάφειας τής ύπαρξης μας με την πολιτική;; Από όσα ζούμε, βλέπουμε και ακούμε, το συμπέρασμα πού εξάγεται είναι ότι ακόμη κυριαρχεί η νηπιακή ηλικία. Και γι’ αυτό φροντίζει το πολιτικό κατεστημένο, ώστε στην συνέχεια να μην βρεθεί σε αναταράξεις πού προοιωνίζουν για τα κόμματα αμφισβητήσεις και απορρίψεις.
Είναι αληθές δυστυχώς ότι στην πατρίδα μας εξακολουθεί να κυριαρχεί η δουλικότητα έναντι τού πολιτικού κόσμου, τού αδηφάγου κτήνους με τις ψευδείς επιγραφές και ονομασίες. Είναι αληθές δυστυχώς ότι οι πολίτες συμπεριφέρονται απαξιωτικά για τους ίδιους όταν αφήνουν τα πάντα εις χείρας πολιτικών. Είναι αληθές δυστυχώς ότι η εικονική πραγματικότητα πού προσφέρεται από το καθεστώς, μετατρέπεται με την αποχή μας από την πολιτική δράση και την ανοχή σε πολιτικά εγκλήματα και σκάνδαλα, σε καρμανιόλα.
Περιμένουμε από άλλους ενώ υπάρχει το ΕΜΕΙΣ. Παρακαλάμε κάποιους και ενώ μπορούμε να θέσουμε τους όρους, παραμένουμε σε ύπνο βαθύ. Η ενηλικίωση, η πολιτική, αργεί ως φαίνεται. Ο μικρόκοσμος περιορίζει την νόηση, η αβελτηρία μας εξαργυρώνεται με φρούδες ελπίδες και το πάρτι συνεχίζεται εν απουσία μας.
Ψάχνεις, λοιπόν, φίλε αναγνώστη διέξοδο διότι δεν πάει άλλο. Αλλού οι γραμμές αλλού το τρένο, ανερμάτιστη η πορεία τής χώρας. Ένα φως το ζητούμενο, αλλά όταν όλα αυτά στα λέει η ΕΛΛΉΝΩΝ ΣΥΝΕΛΕΥΣΙΣ κουμπώνεσαι, στέκεσαι απέναντι διότι η Ένωση, δράση, ξύπνημα πού ζητάει σε ξεβολεύει αφού έμαθες να ζεις στην αφάνεια, στο περιθώριο, φοβάσαι και αμφιβάλλεις για τον εαυτόν σου.
Μάθε, φίλε μου, ότι η εποχή τής πολιτικής ενηλικίωσης ήρθε όσον και αν το πολιτικό κατεστημένο την πολεμάει δια παντός μέσου. Μάθε ότι η Ε.ΣΥ. είναι εδώ για σένα, για να σπάσεις τα δεσμά με στόχο και σκοπό την εγκαθίδρυση τής ΕΛΛΗΝΩΝ ΠΟΛΙΤΕΙΑΣ.
Μενέλαος
