Η φράση του Πλάτωνα 2.500 χρόνια πριν «Κάθε λαός είναι άξιος των ανθρώπων που τον κυβερνούν» δεν είναι ένα απλό ρητό. Είναι ο καθρέφτης μιας κοινωνίας που δεν θέλει πάντα να δει το είδωλό της. Γιατί πίσω από κάθε φαύλο πολιτικό σύστημα, πίσω από κάθε καθεστώς αναξιοκρατίας και διαφθοράς, υπάρχει ένας λαός που σιώπησε, αδιαφόρησε ή βολεύτηκε.

Για δεκαετίες, ζούμε μέσα σε έναν φαύλο κύκλο συνενοχής. Καταγγέλλουμε τους πολιτικούς, αλλά τους ξαναψηφίζουμε. Καταδικάζουμε τη διαφθορά, αλλά τη δικαιολογούμε όταν μας συμφέρει. Φωνάζουμε για το ρουσφέτι, μα δεν διστάζουμε να το ζητήσουμε όταν έρθει η ώρα. Και κάθε φορά που ένας πολίτης λέει «όλοι ίδιοι είναι» και αποστρέφεται τα κοινά, κάποιος άλλος αποφασίζει για εκείνον. Η μη συμμετοχή είναι η πιο επικίνδυνη μορφή συνενοχής. Η Δημοκρατία δεν πεθαίνει από τους εχθρούς της πεθαίνει από την αδιαφορία των πολιτών της και όταν η πλειοψηφία παραιτείται, η μειοψηφία κυβερνά. Όταν το 68% σωπαίνει το 32% αποφασίζει για όλους.

Η ψήφος δεν είναι χάρη. Δεν είναι αντάλλαγμα, δεν είναι προσωπικό συμφέρον. Είναι πράξη ευθύνης. Είναι η μόνη στιγμή που ο φτωχός και ο πλούσιος, ο ισχυρός και ο αδύναμος έχουν ίση δύναμη. Κι όμως, στην Ελλάδα την έχουμε κάνει εργαλείο ρουσφετιού, όχημα συμφερόντων και επιβεβαίωση κομματικών μηχανισμών. Έτσι γίναμε πελάτες. Κάθε εξουσία έχει το δικό της «μαγαζί», και κάθε πολίτης που μπαίνει να ψωνίσει το «δικό του ρουσφέτι» ενισχύει το σύστημα που μετά καταγγέλλει. Οι πελατειακές σχέσεις έγιναν το θεμέλιο της παρακμής, χτίζοντας μια κοινωνία βολεμένων, φοβισμένων και διχασμένων.

Κι ύστερα, έρχεται η αποχή. Το 68% των πολιτών επιλέγει να μείνει σπίτι, να πει «δεν με αφορά». Αλλά η αποχή δεν είναι τιμωρία του συστήματος είναι δώρο σ’ αυτό. Γιατί όσο λιγότεροι συμμετέχουν τόσο πιο εύκολα οι μηχανισμοί εξουσίας ελέγχουν το αποτέλεσμα. Όσο περισσότεροι απέχουν τόσο πιο δυνατά στερεώνονται τα καθεστωτικά κόμματα που στηρίζονται ακριβώς σ’ αυτή την απάθεια.Ας μην ξεγελιόμαστε: η αποχή δεν είναι αντίσταση. Η αποχή χωρίς δράση είναι σιωπηλή συνενοχή.

Ας γίνει λοιπόν, η αποχή μας χωρίς ανοχή, ουσία δράσης. Ας γίνει ξύπνημα, συμμετοχή, οργάνωση, παρουσία. Γιατί η Δημοκρατία δεν αλλάζει με κενές ψήφους, αλλά με ενεργούς πολίτες όπου θα γίνονται οπλίτες με όπλο την γνώση και ίσως μέσα από αυτή την αγανάκτηση και μέσα από την απογοήτευση και την κόπωση να γεννηθεί το νέο. Ένα ρεύμα ενότητας, δημιουργίας και αξιοπρέπειας ένα κύμα πολιτών που δεν θα περιμένει «σωτήρες», αλλά θα αναλάβει ο ίδιος την ευθύνη της διακυβέρνησης της χώρας του. Ας ενωθούμε, το 68% που απέχει, για να πάρουμε πίσω τη χώρα μας.

Όχι με οργή αλλά με συνείδηση, όχι με θυμό, αλλά με όραμα.
Γιατί η δύναμη είναι ήδη μέσα μας και όταν ο Έλληνας ενωθεί τίποτα δεν μπορεί να τον σταματήσει.

Αλέξανδρος Γεωργιάδης.