Είμαστε ένας λαός πού ενθουσιάζεται εύκολα και παρασύρεται άμεσα από σειρήνες. Οι παντοειδείς υποσχέσεις γίνονται δεκτές άνευ ουδεμίας αξιολόγησης και ιδίως όταν προέρχονται από επίσημα χείλη, από προβεβλημένα άτομα.
Παρατηρούμε ότι όταν πρόεδροι μεγάλων αθλητικών ανωνύμων εταιρειών κάνουν μεταγραφές ξένων, πλήθος οπαδών κατακλύζουν τα αεροδρόμια για να τούς υποδεχτούν. Σημαίες, λάβαρα, πανό, χορός και τραγούδια από τους φανατικούς πού αβίαστα δέχονται την αξία των νεοφερμένων. Αυτή η τακτική είναι ριζωμένη στους φιλάθλους, αφού ήδη προηγουμένως έχει καλλιεργηθεί ένα ιδιαίτερο κλίμα και μία διασπορά φημών, ώστε η μάζα να θεωρεί ακρίτως τον ξένο ποδοσφαιριστή ή μπασκετμπολίστα αξία μοναδική.
Η ελληνική πολιτική σκηνή ουδόλως διαφέρει από τα προαναφερθέντα. Το βλέπουμε στις μεταπηδήσεις- μεταγραφές πολιτικών από κόμμα σε κόμμα. Εκεί δλδ πού έφτυναν, τρέχουν και γλύφουν. Ποδοσφαιροποίηση, λοιπόν, στην πολιτική, με τους πολίτες να δέχονται ασυλλόγιστα αυτές τις τακτικές και να εξακολουθούν να υποστηρίζουν τα κόμματα, εν είδη ποδοσφαιρικών ομάδων.
Ούτως ένα παρόμοιο κλίμα προετοιμάστηκε εντέχνως εδώ και κάμποσο καιρό και αφορά την χώρα μας, την κυβέρνηση, την εξωτερική πολιτική και ιδιαιτέρως τις σχέσεις με τις ΗΠΑ. Από τον διαβόητο Πιουριφόι πού ήρθε στην Ελλάδα ως πρέσβης τον Σεπτέμβριο 1950 και τους διαδόχους αυτού, ουδέν διαφορετικό και ευνοϊκό αποτέλεσμα για την Ελλάδα εντοπίζεται. Η σημερινή πρέσβης των ΗΠΑ κα. Γκίλφοϊλ έφτασε λίαν προσφάτως μέσα σ΄ ένα κλίμα ανακούφισης για την ελληνική κυβέρνηση. Επί μήνες τα μισθωμένα ΜΜΕ επεδόθησαν σε μία παραφιλολογία για την εν λόγω κυρία, ξετύλιξαν έναν μύθο για τις ικανότητες της, την παρουσίασαν σαν την μεγαλύτερη επιτυχία τής κυβέρνηση Μητσοτάκη. Οι δημοσιογράφοι ασχολήθηκαν μήνες με αυτήν και ανέπτυξαν στους Έλληνες πολίτες μία θετικότατη εντύπωση, την αναβίβασαν στο επίπεδο των ξένων φιλελλήνων.
Η κα. Γκίλφοϊλ εμφανίζει μία προσωπικότητα πέραν των γνωστών τυπικών πού γνωρίζουμε, μία μεγάλη άνεση εγκλιματισμού με τις ελληνικές συνήθειες πού ενισχύεται από παρουσίες της σε αγώνες μπάσκετ και σε πίστες νυχτερινών κέντρων. –Δείχνει να είναι άτομο αντισυμβατικό, πλην όμως αποσαφηνίζει τον σκοπό τής έλευσης της στην Αμερικανική Πρεσβεία. Ήρθε για να υπηρετήσει τα αμερικανικά συμφέροντα στην Ελλάδα και στον κρίσιμο χώρο τής Ανατ. Μεσογείου. Και, βέβαια, συμφωνώ ότι πολύ καλά κάνει, αυτή είναι η δουλειά της.
Αφίχθη μετά Βαΐων και κλάδων, φανών και λαμπάδων, για να επιβάλλει την βούληση και τις διαθέσεις τής Αμερικανικής Εξωτερικής Πολιτικής. Και λυπούμαι διότι η αντίστοιχη ελληνική διπλωματία και το Υπουργείο Εξωτερικών, απέχουν παρασάγγας από τον σκοπό τής ύπαρξης και λειτουργίας τους. Αν οι Έλληνες διπλωμάτες έστω κατ’ ολίγον να έμοιαζαν με τους ξένους, αν το ενδιαφέρον τους για την πατρίδα ήταν το μέγιστο ζητούμενο, η Ελλάς σήμερα θα διατηρούσε την παγκόσμια αναγνώριση. Αντ’ αυτού, δυστυχώς, η χώρα μας συγκαταλέγεται στην τελευταία κατηγορία των τρίτων χωρών.
Η Ευρώπη παραπαίει, μπάζει νερά από παντού και ο Τραμπ με τον Πούτιν εξασφαλίζουν τα συμφέροντα τους. Και ενώ συγχρόνως ο εμπορικός- οικονομικός πόλεμος ΗΠΑ- Κίνας μαίνεται, η κα. Γκίλφοϊλ “απαιτεί” την εκδίωξη των Κινέζων από το λιμάνι τού Πειραιά. Άμεσα οι Κινέζοι απαντούν, αλλά η ελληνική κυβέρνηση τηρεί στάση αφωνίας. Και μόνον μετά από παρέλευση ημερών, εμφανίζεται αμυδρά αναφερόμενη στην τήρηση συμφωνιών.
Βλέπετε κάποια διαφορά μεταξύ ξένων παικτών και τής κα. Γκίλφοϊλ όσον αφορά την υποδοχή τους;; Ουδεμία θα έλεγε τίς, αλλά άλλο πράγμα η μπάλα, άλλο η πολιτική. Δυστυχώς όμως, φίλοι μου, η Ελλάς έχει καταντήσει μία μπάλα πού οι επιτήδειοι κύκλοι, εξωτερικοί παράγοντες και ανθέλληνες πολιτικοί, κλοτσούν για ιδιοτελείς σκοπούς και συμφέροντα.
Καλοί οι ξένοι παίκτες, αλλά κι εμείς μπορούμε το τρίποντο, αρκεί να εννοήσουμε την δύναμη μας. Και αυτό έρχεται μόνον με την πανεθνική μας ένωση.
Μενέλαος
