Μας αρέσουν οι συζητήσεις και όταν βρισκόμαστε 2-3 άνθρωποι σ’ ένα τραπέζι ο κύκλος μεγαλώνει. Αρχίζουν από την οικογένεια, θέματα υγείας, επαγγελματικά και περί αθλητισμού φυσικά. Μοιραία όμως όλο αυτό το σκηνικό καταλήγει στην πολιτική. Είναι χαρακτηριστικό όλων μας να εκθέτουμε θεωρίες, απόψεις, προτιμήσεις και βέβαια ρητορεύοντας να εντυπωσιάσουμε με τις γνώσεις μας. Είναι ένα σημείο πού μας θέλγει ιδιαίτερα και κλείνει πάντα με την ρήση *κάνε με πρωθυπουργό για μία μέρα*. Αυτογνωσία και αυτοπεποίθηση, δηλαδή, στα ύψη!!.
Όντως ως λαός ανήσυχος αλλά και παράξενος, ρέπουμε στην πολιτική παραφιλολογία, άσχετα αν έχουμε περιορισμένο ορίζοντα και αγνοούμε βασικά πράγματα πού ισχύουν και εφαρμόζονται στην πολιτική σκακιέρα. Και ξεκινάμε από την λάθος αντίληψη ότι πολιτική είναι η ύπαρξη των κομμάτων.
Αυτή η πλάνη καθιστά τους πολίτες εξαρτήματα ιδεολογιών και αφηγημάτων πού εντέχνως κατασκευάστηκαν, ούτως ώστε με οπαδούς πού κατά το πλείστον ουδόλως αντιλαμβάνονται νοήματα και σκοπούς, να καπηλεύονται τα ανθρώπινα συναισθήματα, ανάγκες, επιθυμίες, με απώτερο σκοπό την εμφάνιση και καθιέρωση αντιμαχόμενων κομματικών στρατών. Και αυτή είναι η κεντρική ιδέα τής σύστασης των κομμάτων πού όλα δηλώνουν με κάθε μέσον και τρόπο την προσήλωση στους δημοκρατικούς θεσμούς.
Η ελληνική πραγματικότητα χαρακτηρίζεται από τα περίπου 180 κόμματα πού σε κάθε εκλογική διαδικασία ρίχνονται με υποσχέσεις στην μάχη για την καλύτερη ζωή των πολιτών. Κι είναι τόσα πολλά τα δολώματα, όσοι και οι ψηφοφόροι πού τσιμπάνε. Και μετά έρχεται ο λογαριασμός, το αφήγημα τελειώνει πάντα εις βάρος μας. Με στατιστική ακρίβεια ουδέποτε οι προεκλογικές εξαγγελίες πραγματοποιούνται και *το μαχαίρι στο κόκκαλο* το αισθάνονται μόνον οι πολίτες.
Το πολιτικό παιχνίδι έχει δώσει στους παίκτες του τεράστια πλεονεκτήματα εν αντιθέσει με τον λαό πού παρ’ όλην την μόρφωση και πνευματικήν ανάπτυξη, στο πολιτικό πεδίο παραμένει στην νηπιακή ηλικία. Αποτέλεσμα η πολυδιάσπαση τής συνοχής, η τραγική εμφάνιση κοινωνικής ανισορροπίας. Οι πολίτες – ψηφοφόροι χρωματίζονται, φανατίζονται με ανεδαφικά συνθήματα, εκλεγούν κυβερνήσεις πού την αμέσως επόμενη μέρα δείχνουν ένα τελείως διαφορετικό πρόσωπο. Και τότε εμφανίζονται οι παραπλανητικές εξαγγελίες, η ψυχρή πραγματικότητα αναιρεί τις υποσχέσεις και ένα πέπλο πόνου, απάτης και πικρίας απλώνεται πάνω στην χώρα. Το τραγικό δεν σταματά εδώ, αφού κατ’ επανάληψη οι πολίτες βιώνουν τα ίδια πράγματα, αλλά και είναι πρόθυμοι να ξεχάσουν.
Η λήθη, φίλοι μου, το μεγάλο μας μειονέκτημα, φέρνει στην Ελλάδα μία σκιά θανάτου πού ολοένα εκτείνεται και πυκνώνει. Επιρρεπείς σε φανταστικές καταστάσεις πού οι πολιτικοί και τα κόμματα προσφέρουν με επιστημονική ακρίβεια, ικανότητα και ακατάσχετη φιλολογία, έχουμε καταστεί ακόλουθοι ανθελληνικών πρακτικών και σχεδιασμών.
Έτσι προκύπτει ένα αναξιόπιστο κράτος μπαταχτσής, εκμαυλιστής συνειδήσεων. Πολιτικοί με ιδιαίτερες δεξιότητες σε δωροδοκίες, χρηματισμό, διασπάθιση δημοσίου χρήματος, παραγοντισμό και εθνική προδοσία από την μία πλευρά και από την άλλη πολίτες ιδανικοί αυτόχειρες.
Στον αντίποδα, αγαπητοί μου, είναι η ΕΛΛΗΝΩΝ ΣΥΝΕΛΕΥΣΙΣ. Ο ανθρωποκεντρικός πολιτικός φορέας πού ευαγγελίζεται την πανεθνική μας ένωση χωρίς κόμμα, δόγμα, χρώμα. Ο μόνος μηχανισμός για την απεξάρτηση από το αμαρτωλό, φαύλο πολιτικό κατεστημένο, την απελευθέρωση των Ελλήνων και τής Πατρίδας από την κατοχή πού επιβλήθηκε από ξένους και ντόπιους ανθελληνικούς παράγοντες και πράκτορες.
Ο Έλλην πολίτης δημιουργεί την Πολιτική στην γνήσια, αγνή μορφή της, την Ελλήνων Πολιτεία επί τη βάσει Νόμων, Αρχών και Αξιών με αναλλοίωτη και αέναη ισχύ. Αυτός δε είναι ο στόχος και σκοπός πού πρέπει να μας διακατέχει;;
Μενέλαος
