Βάζουμε στοίχημα;; Μία ρήση, μία ερώτηση πού ακούσαμε πολλές φορές και άλλες τόσες κάναμε κι εμείς. Καθημερινότητα πού αποφορτίζει μία έντονη συζήτηση, μία πρόκληση με συνήθως άγνωστη εξέλιξη. Είναι αληθές ότι όλοι μας, μικροί και μεγάλοι, κινούμαστε σε ένα φάσμα βίου όπου όλα τα ενδεχόμενα μπορούν να συμβούν. Ένα στοίχημα η ζωή μας και καλούμαστε να πράξουμε τα μέγιστα για ένα αναμενόμενο κέρδος πού εμφανίζεται με πολλές μορφές.
Η ιστορία τού τζόγου δεν είναι πρόσφατη, αλλά χάνεται πίσω στον χρόνο. Η αρχαιολογική σκαπάνη μας φανέρωσε στοιχεία παιγνίων αρχαίων λαών, μόνον πού σήμερα αυτά εξελίχθηκαν και εκτοξεύτηκαν σε αφάνταστο βαθμό και κατακυρίευσαν τους ανθρώπους. Και φυσικά δεν εννοούμε τα *ζάρια* αλλά το όλον φάσμα τής ζωή μας.
Ξεκινάμε από την πολιτική, τους εμπλεκόμενους, τις ιδεολογίες και τα μηνύματα. Εδώ παίζονται τα μεγαλύτερα παιχνίδια με αφανείς παίκτες τους πολίτες πού βέβαια ποτέ δεν κερδίζουν, επιμένουν όμως να παραμένουν πάντα μέσα. Τα δέλεαρ πού τα πολιτικά πρόσωπα προσφέρουν σε πολύχρωμες συσκευασίες αποδεικνύονται απατηλά, οπότε κερδισμένος και χαμένος καθορίζεται εξ αρχής. Εντός δε τής πολιτικής διακρίνεται εμφανέστατα και η οικονομία, ένας τομέας πού καίει τους πολίτες.
Σκοπός μας σήμερα να δούμε την πραγματικότητα στο ελληνικό κράτος.
Ο Έλλην πολίτης βρίσκεται μεταξύ σφύρας και άκμονος, βιώνει μία άκρως καταπιεστική κατάσταση. Τα πολιτικά διλήμματα κατά ριπάς, αλλοιώνουν την νόηση, αποπροσανατολίζουν την κοινή γνώμη. Το πολιτικό αλαλούμ, η ασυναρτησία και υποκρισία των εκπροσώπων τού λαού, αντικατοπτρίζεται στην εθνική οικονομία. Και εδώ κατά κοινή ομολογία των πολιτών η αποτυχία είναι εμφανέστατη. Η οικονομική κρίση χτυπά όλες τις κοινωνικές τάξεις. Φτώχεια, ανέχεια, συστηματική υποβάθμιση διαβίωσης τού πληθυσμού, καταπάτηση θεσμών, πολιτικά ψευδή στην ημερήσια διάταξη. Μισθοί πείνας, ανεργία, συντάξεις ντροπής, στέλνουν τους ανθρώπους στον τζόγο. Γεμάτα τα προποτζίδικα από συνταξιούχους και ανέργους πού καταθέτουν όσα ψιλά απέμειναν.
Το ελληνικό κράτος εκμεταλλεύτηκε την αγωνία των πολιτών για ένα καλύτερο μέλλον με τον *επίσημο τζόγο*. ΠΡΟ ΠΟ, κρατικά λαχεία, καζίνο, ρούφηξαν τις λαϊκές οικονομίες. Και τώρα εμφανίστηκε μία νέα μορφή απάτης και ληστείας, οι διαδικτυακές εταιρείες στοιχημάτων. Ο απελπισμένος πολίτης περιμένει άσπρη μέρα με την συμμετοχή στις στοιχηματικές εταιρίες. Αγνοεί τον κίνδυνο εθισμού και απώλειας περιουσίας, το δε κράτος αδιαφορεί χαρακτηριστικά. Ξαφνικά όλοι έγιναν ειδικοί στην πρόγνωση, διαφημίζονται ενίοτε επιτηδείως κάποια κέρδη από το στοίχημα, αλλά την μερίδα τού λέοντος καρπώνονται διεθνείς εταιρείες.
Θα έλεγε τίς ότι ελεύθερη χώρα είμαστε, ελεύθεροι πολίτες, ενεργούμε με σώας τας φρένας και ο καθείς είναι υπεύθυνος για τον εαυτόν του και τις επιλογές του. Αυτό κατ’ αρχάς ισχύει, αλλά όταν ο δρόμος είναι λάθος, το κράτος οφείλει να διαφωτίσει τον πληθυσμό. Τουναντίον αφήνει ανοιχτό το πεδίον, δεν προστατεύει τους πολίτες και μάλλον δείχνει να ευνοεί αυτήν την δυστοπική εξέλιξη, η οποία παίρνει μεγαλύτερες διαστάσεις.
Το χειρότερο πού ήδη διαφαίνεται είναι η ολοένα αυξανόμενη τάση τής νεολαίας να *παίζει* το χαρτζιλίκι στα τυχερά παιχνίδια. Νέα ευρωπαϊκή έρευνα ESPAD 2024 δείχνει ότι οι ανήλικοι υιοθετούν και εθίζονται σε ολοένα και περισσότερες κακές συνήθειες. Σύμφωνα με την έρευνα, το 36% των μαθητών της Α’ Λυκείου έχουν στοιχηματίσει χρήματα σε τυχερά παιχνίδια εντός του 2024, ποσοστό που ξεπερνά τον ευρωπαϊκό μέσο όρο του 23%. Αν και η Ιταλία με ποσοστό 45% και η Ισλανδία με 41% βρίσκονται υψηλότερα, το ανησυχητικό στοιχείο είναι ότι το 7% των Ελλήνων εφήβων φαίνεται να είναι ήδη εθισμένο στον τζόγο, σύμφωνα με ειδική διαγνωστική κλίμακα.
Ούτως μετά την έκρηξη βίας που βλέπουμε στους νέους, άλλη μία πληγή προστίθεται στις ευαίσθητες ψυχές των παιδιών. Βία και τζόγος στους νέους προοιωνίζουν απορρύθμιση τής κοινωνίας και τα καινά δαιμόνια έχουν εισβάλει απειλητικά στον βίο μας.
Αν η Πολιτεία παρείχε ουσιαστική παιδεία και πραγματικά εφόδια ζωής, η νεολαία δεν θα αναζητούσε διέξοδο στον τζόγο. Η γνώση, η κριτική σκέψη και η προοπτική μέλλοντος δεν αφήνουν χώρο σε ψευδαισθήσεις εύκολου κέρδους. Ο τζόγος δεν είναι επιλογή, αλλά αποτέλεσμα πολιτικής εγκατάλειψης. Και αυτή η ευθύνη βαραίνει αποκλειστικά το κράτος.
Μενέλαος
