Μία κακοκαιρία ήταν αρκετή για να αποκαλυφθεί για ακόμη μία φορά το πραγματικό πρόσωπο του επιτελικού κράτους. Δύο άνθρωποι έχασαν τη ζωή τους και η Αθηναϊκή Ριβιέρα το πολυδιαφημισμένο στολίδι της ανάπτυξης μετατράπηκε σε σκηνικό καταστροφής, πνιγμένο στη λάσπη στα μπάζα και στην εγκατάλειψη.
Δεν ήταν φυσική καταστροφή ήταν πολιτική. Γιατί όταν μπαζώνονται ρέματα όταν αλλοιώνεται η φυσική απορροή των υδάτων όταν η τσιμεντοποίηση βαφτίζεται «επένδυση» και η περιβαλλοντική καταστροφή «ανάπλαση» τότε η βροχή δεν είναι απλώς βροχή είναι ο καταλύτης που αποκαλύπτει εγκλήματα με υπογραφή.
Η Αθηναϊκή Ριβιέρα δεν πνίγηκε από την κακοκαιρία πνίγηκε από τις επιλογές. Από την άναρχη δόμηση από τα μπαζώματα που έγιναν με άδειες ή χωρίς, από την πλήρη απουσία ελέγχου. Από μια πολιτεία που βλέπει τη γη μόνο ως φιλέτο και τον άνθρωπο ως παράπλευρη απώλεια δύο νεκροί. Κι όμως σιωπή.
Η Ελλάδα έχει πνιγεί πολλές φορές. Στη Μάνδρα με δεκάδες νεκρούς. Στην Εύβοια με χωριά θαμμένα στη λάσπη. Στην Καρδίτσα και στη Θεσσαλία με σπίτια καλλιέργειες και ζωές ισοπεδωμένες. Στη Δυτική Αττική ξανά και ξανά κάθε φορά το ίδιο έργο. Η βροχή βαφτίζεται «θεομηνία» οι ευθύνες διαχέονται, οι υποσχέσεις πολλαπλασιάζονται και η λήθη έρχεται γρήγορα.
Καμία αυτεπάγγελτη παρέμβαση της Δικαιοσύνης καμία εισαγγελική έρευνα για τα έργα που αλλοίωσαν το ανάγλυφο της περιοχής. Καμία αναζήτηση ευθυνών για το ποιος έδωσε άδειες, ποιος υπέγραψε μελέτες, ποιος έκλεισε τα μάτια. Σαν να πρόκειται για ένα ακόμη «ατυχές συμβάν», ένα ακόμη στατιστικό στοιχείο που θα ξεχαστεί με την επόμενη είδηση.
Η Δικαιοσύνη όμως, δεν μπορεί να είναι επιλεκτικά τυφλή. Όταν πρόκειται για μικροπαραβάτες είναι παρούσα. Όταν πρόκειται για μεγάλα έργα μεγάλους εργολάβους και μεγάλες πολιτικές ευθύνες, εξαφανίζεται. Και αυτό είναι ίσως το πιο επικίνδυνο απ’ όλα μέσα από την αδικία η Δικαιοσύνη εμφανίζεται αυστηρή τιμωρός στους αδύναμους και ανύπαρκτη απέναντι στους ισχυρούς. Όταν το έγκλημα φορά κοστούμι, κρατά επενδυτικό φάκελο και μιλά τη γλώσσα της «ανάπτυξης» τότε φαίνεται να γίνεται αόρατο.
Αυτή η ατιμωρησία είναι που σκοτώνει ξανά και ξανά. Γιατί χωρίς λογοδοσία οι ίδιες πρακτικές συνεχίζονται. Τα ίδια ρέματα μπαζώνονται. Οι ίδιες μελέτες εγκρίνονται. Οι ίδιες ζωές μπαίνουν στη ζυγαριά του κόστους. Δεν ζούμε απλώς σε μια χώρα με ακραία καιρικά φαινόμενα. Ζούμε σε μια χώρα με ακραία θεσμική ανεπάρκεια και συστηματική λήθη.
Και όσο η Δικαιοσύνη σιωπά, η Ιστορία θα επαναλαμβάνεται κάθε φορά με νέους νεκρούς, νέα μπάζα και τις ίδιες δικαιολογίες. Γιατί όσο δεν αποδίδονται ευθύνες, οι επόμενες κακοκαιρίες θα φέρνουν κι άλλους νεκρούς. Όσο τα μπάζα μένουν στη θέση τους θα θάβονται μαζί τους και οι έννοιες της νομιμότητας της πρόληψης της ανθρώπινης ζωής.
Δεν πρόκειται για ακραία καιρικά φαινόμενα. Πρόκειται για ακραία αδιαφορία. Και αυτή δυστυχώς είναι διαχρονική και μέχρι στιγμής ατιμώρητη. Ίσως τελικά να ήρθε η ώρα να μιλήσουμε με τους όρους που καταλαβαίνουν. Να κοστολογήσουμε τη ζωή μας. Να δούμε πόσο αξίζει ένας άνθρωπος όταν συγκρούεται με ένα επενδυτικό σχέδιο. Πόσο κοστίζει ένα αντιπλημμυρικό έργο σε σχέση με ένα φιλέτο γης. Πόσο φθηνή θεωρείται μια ανθρώπινη ζωή όταν μπαίνει απέναντι στο κέρδος την ανάπτυξη και τα χρονοδιαγράμματα.
Γιατί όπως αποδεικνύεται ξανά και ξανά το κράτος έχει ήδη κάνει τον υπολογισμό του. Και σε αυτόν τον λογαριασμό οι πολίτες μπαίνουν πάντα στη στήλη του κόστους ποτέ του οφέλους. Όσο η ζωή μας δεν έχει αξία για τους θεσμούς θα συνεχίσουμε να πνιγόμαστε κυριολεκτικά και πολιτικά και όσο δεν αποδίδονται ευθύνες ο θάνατος θα αντιμετωπίζεται ως «παράπλευρη απώλεια». Ήρθε η ώρα να αναρωτηθούμε όχι πόσο κοστίζει η πρόληψη αλλά πόσο κοστίζει η σιωπή.
Ανεχόμαστε αυτήν την κατάσταση; Αν ναι τότε να βγάλουμε εμείς το κόστος της ζωής μας, αν όχι ας ενωθούμε και ας τους κοστολογήσουμε όλους αυτούς εμείς πριν κλάψουμε και άλλους νεκρούς.
Αλέξανδρος Γεωργιάδης
