Ο άνδρας γεννά και η γυναίκα τίκτει. Αρχαία ελληνική έκφραση πού τονίζει τους διαφορετικούς, συμπληρωματικούς ρόλους των φύλων. Ο άνδρας είναι η αρχή τής διαδικασίας με το σπέρμα(γεννά) ενώ η γυναίκα φέρνει το παιδί στον κόσμο(τίκτει). Ορθώς οι πρόγονοι διαπίστωσαν ότι ενώ η γυναίκα τίκτει, δεν μπορεί να γεννά μόνη της. Ούτως αυτή η *συνεργασία* δημιουργεί μία νέα ζωή, εξασφαλίζει δε την αέναη παρουσία τού ανθρώπου στον πλανήτη. Όμως η ίδια διαδικασία ισχύει και σε ολόκληρη την φύση, πανίδα και χλωρίδα. Η αναπαραγωγή των ειδών αποδεικνύει μεγαλοπρεπώς την αρμονική ζεύξη άρρενος και θήλεος για την συνέχεια τής ζωής.
Από εμφάνισης ανθρώπου, από αρχαιοτάτων χρόνων όταν προέκυψαν οι πρώτες κοινωνίες, εξέχουσα θέση κατέχουν οι άνδρες. Οι γυναίκες περιορίζονταν σε γνωστά καθήκοντα ή χρησιμοποιούνταν ως εργαλεία. Ιδιαίτερη σημασία έχει και η σωματική διάπλαση των δύο φύλων και η διαφορά τής ρώμης.
Ο χρόνος κύλησε, άλλαξαν πολλά, το βιοτικό επίπεδο πήρε την ανιούσα, όπως και χαρακτηριστική είναι η νοητική, πνευματική εξέλιξη. Πολλές γνωστές γυναικείες παρουσίες καταγράφονται στην ιστορία και ειδικά στην ελληνική οι γυναίκες δικαιώνονται ποικιλοτρόπως. Ιστορικά αποδεδειγμένο είναι το πλήθος γυναικών επιστημόνων όπως ιατρών, μαθηματικών, φιλοσόφων, πού κατέστησαν τις γυναίκες ισάξιες των ανδρών. Αναφέρεται δε ότι υπήρχαν στην Ελλάδα και γυναικείοι γυμναστικοί αγώνες.
Η ανθρωπότητα εξελίχθηκε με ταχύτατα βήματα και σήμερα βρισκόμαστε εμπρός και εντός μιας εξαιρετικής πολιτισμικής ανάπτυξης. Και το αξιοσημείωτο έγκειται στο ότι η γυναικεία παρουσία πέραν τού τεράστιου αριθμού, είναι ευχάριστα εκκωφαντική. Δεν υπάρχει πλαίσιο, επίπεδο, τομέας τής σύγχρονης ζωής χωρίς την γυναίκα πού ιδίως στην Δύση έχει καταξιωθεί πλήρως. Τέχνες, γράμματα, επιστήμες, τεχνολογία, ο, τι μπορεί να σκεφτεί κανείς, κατακλύζονται από την γυναικεία παρουσία και επιτυχία. Στην δε πολιτική πού κινεί όλα τα νήματα, γυναίκες παίρνουν αποφάσεις και επηρεάζουν το πλανητικό μέλλον μας.
Όμως υπάρχουν ακόμη αγκυλώσεις και δυσαρμονία για το γυναικείο φύλο σε χώρες τού τρίτου κόσμου και κυρίως στους μουσουλμανικούς πληθυσμούς όπου η Σαρία εξακολουθεί να διατηρεί τον σκοταδισμό. Η καθολική εκκλησία μόλις το 1545 στην σύνοδο τού Τρέντο δέχθηκε ότι η γυναίκα έχει ψυχή. Η ελληνική εκκλησία, η ορθόδοξη εκδοχή τού χριστιανισμού στην Ελλάδα, επιμελώς κρύβει από τους πιστούς της την θέση της για την γυναίκα πού την θεωρεί κατώτερο ον. Ρήσεις *αγίων* εμφανέστατα προσβάλλουν την γυναικεία φύση και αξίζει να βρείτε την γνώμη των τριών ιεραρχών.
Υπάρχουν, ως φαίνεται, πολλά ακόμη βήματα πού πρέπει να γίνουν, υπάρχουν δοξασίες πού πρέπει να παύσουν και να αποβληθούν αν θέλουμε να υποστηρίζουμε ότι η ισότητα των φύλων δεν επιδέχεται αντιρρήσεων. Και ο λόγος για τα προαναφερθέντα είναι το δικαίωμα κάθε γυναίκας να επεμβαίνει στο σώμα της ελεύθερα. Οπότε το όλον θέμα αφορά και την κύηση και των συναφών διαδικασιών.
Νομικά αυτή η πτυχή, πού έχει προ πολλού απασχολήσει τις κοινωνίες, ξεκαθαρίστηκε πλήρως και η άμβλωση αφορά αποκλειστικά την κυοφορούσα. Εδώ το πλέγμα είναι τεράστιο και πλήθος οι λόγοι πού μία γυναίκα θα προχωρήσει στην επέμβαση. Η σεξουαλική κακοποίηση και βιασμός, μία επιστημονική διαπίστωση ότι το έμβρυο θα γεννηθεί με ελαττώματα και σοβαρές μορφές ασθένειας δια βίου, κίνδυνος θανάτου μητέρας και τέκνου κατά τον τοκετό, κυοφορούσες με σοβαρότατα θέματα υγείας πού θα κληρονομηθούν, λύση βρίσκουν αναγκαστικά στην άμβλωση. Βέβαια δεν θα φθάσουμε στην αντίπερα όχθη τής ύποπτης ευγονικής όπου σκοτεινοί κύκλοι πειραματίζονται.
Ενίοτε άνευ λόγου εγείρονται αναταράξεις περί αμβλώσεων από άτομα πού ποτέ δεν συζήτησαν με κάποια γυναίκα, άτομα μειωμένης αντίληψης πού εξαρτώνται από θρησκευτικές, δογματικές επιρροές. Και εκ τού μη όντος, λοιπόν, για πολιτικούς κομματικούς λόγους αναζωπυρώθηκαν λίαν προσφάτως αντιπαραθέσεις για τις αμβλώσεις στην χώρα μας.
Το ζήτημα δεν είναι οι αμβλώσεις, αλλά η ευθύνη της Πολιτείας απέναντι στη γυναίκα και στη μητρότητα. Μια κοινωνία που σέβεται πραγματικά τη ζωή δεν επιβάλλει επιλογές, αλλά δημιουργεί συνθήκες ώστε η γυναίκα να μπορεί ελεύθερα και με αξιοπρέπεια να κρατήσει το παιδί που επιθυμεί να φέρει στον κόσμο. Η γυναίκα, ως αυθύπαρκτο, αυτόνομο και ανεξάρτητο μέλος του κοινωνικού συνόλου, επιτελεί καθοριστικό ρόλο στη συνέχεια της ανθρώπινης παρουσίας και οφείλει να υποστηρίζεται θεσμικά από την πρώτη στιγμή της κύησης έως και την πλήρη επανένταξή της στην παραγωγική διαδικασία. Μόνο όταν το κράτος αναλαμβάνει έμπρακτα την ευθύνη της εγκυμοσύνης, της γέννησης και της ανατροφής, η μητρότητα παύει να είναι ατομικό ρίσκο και γίνεται κοινωνική επιλογή και μόνο τότε η ισότητα των φύλων αποκτά πραγματικό περιεχόμενο και ουσιαστικό νόημα. Και όλα γίνονται πραγματικότητα με διακυβέρνηση “Ελλήνων Συνέλευσις“. Δείτε το βίντεο:
Μενέλαος
