Οι δημόσιες φιλοφρονήσεις έκρυψαν κρίσιμες συζητήσεις για εξοπλισμούς, ανταλλάγματα και αποφάσεις που αγγίζουν άμεσα την ελληνική άμυνα.
Στα πλαίσια περιοδείας του ο πρόεδρος τής Γαλλίας Macron μας επισκέφτηκε και στήθηκε το απαραίτητο σκηνικό για την υποδοχή του. Αρχηγός, βέβαια, ενός μεγάλου γεωγραφικά ευρωπαϊκού κράτους ων, έπρεπε να τού αποδοθούν και οι τιμές πού αναφέρονται στο πρωτόκολλο για τέτοιες περιπτώσεις, άσχετα αν δεν πρόκειται για άτομο ιδιαίτερης εκτίμησης στην Ευρώπη, αλλά για καρπαζοεισπράκτορα. Συναντήθηκε με τον κ. Μητσοτάκη, έγινε η καθιερωμένη συνέντευξη τύπου και οι φιλοφρονήσεις υπερέβησαν κάθε επίπεδο.
Εδώ και λίγο καιρό οι πληροφορίες εμφανίζουν τους δύο προαναφερθέντες ότι θα συζητήσουν πέραν των θεμάτων πού καίνε κυριολεκτικά σήμερα την Ε.Ε και την διεθνή κατάσταση και τις σχέσεις Ελλάδας Γαλλίας όσον αφορά το νέο 5ετες αμυντικό πρόγραμμα. Αυτά είναι συνηθισμένα πράγματα πού *βλέπουν* προς την εσωτερική κατανάλωση και τα πλέον σοβαρά διαδραματίζονται πίσω από την κουρτίνα.
Αυτοί οι δύο loosers, χαμένοι από χέρι πολιτικά δλδ, προσπαθούν να κρατηθούν στην επιφάνεια με κάθε είδους σωσίβιο και με αυτήν την συνάντηση ελπίζουν να επιπλεύσουν. Όμως για την Ελλάδα τα πράγματα είναι σοβαρότερα αφού ο Macron έθεσε θέματα πού άπτονται των δυνατοτήτων των ενόπλων δυνάμεων και ειδικά τής πολεμικής αεροπορίας. Ξεκάθαρα και ωμά ζήτησε να πάρει 43 Mirage για να τα στείλει στην Ουκρανία, με αντάλλαγμα 12 Rafale στο μέλλον. Και συγκεκριμένα 24 Mirage 2000-5 και 19 Mirage 2000 EGM/ BGM πού έχουν την δυνατότητα χρήσης πυραύλων EXOSET. Τα δε Rafale δεν είναι ετοιμοπαράδοτα και ο χρόνος απόκτησης από την Π.Α. ακαθόριστος.
Αντιλαμβάνεστε, φίλοι μου, το μεγάλο παιχνίδι, τον αφοπλισμό τής πολεμικής αεροπορίας, την αιχμή τού δόρατος για την ασφάλεια τής χώρας μας. Ο Γάλλος αφού τα πήρε χοντρά από τις Bellhara, καλόμαθε και επιχειρεί να το επαναλάβει. Όμως θα φανεί και στο ευρωπαϊκό κοινό με την ενίσχυση της ουκρανικής αεροπορίας.
Αυτά τα πολεμικά αεροπλάνα καθορίζουν την υπεροχή τής Ελλάδος στον αέρα, στο Αιγαίο και μία μαζική τους απόσυρση άνευ άμεσης, συγχρόνου αντικατάστασης με άλλου εξελιγμένου τύπου θα είναι θανάσιμος κίνδυνος. Πλέον αυτού το προσωπικό εδάφους για να ενσωματωθεί σε νέο πολεμικό υλικό χρειάζεται χρονικό διάστημα και αυτό είναι επιχειρησιακά κρίσιμο. Ούτως ελλοχεύει πραγματικά ο κίνδυνος ο πρωθυπουργός πού συνηθίζει αποφάσεις στιγμής μετά τού κ. Δένδια, να προχωρήσει σ’ αυτήν την συμφωνία πού μοιραία θα υποβαθμίσει την ασφάλεια και την εθνική κυριαρχία.
Ο Macron επίσης δήλωσε με στόμφο ότι σε κάθε απειλή εναντίον τής Ελλάδος, η Γαλλία θα είναι παρούσα. Και αν ο κ. Μητσοτάκη βασίζεται σ’ αυτό, σφάλλει σφόδρα, αφού η Γαλλία ενδιαφέρεται για τα δικά της μόνον συμφέροντα και επιθυμεί σοβαρή παρουσία στην Ανατολική Μεσόγειο.
Και εδώ γεννάται το μεγάλο και αμείλικτο ερώτημα: Τι ακριβώς πράττει ο Κυριάκος Μητσοτάκης;; Υπηρετεί με συνέπεια τα εθνικά συμφέροντα και την αμυντική θωράκιση της χώρας ή προσαρμόζει τις αποφάσεις του στις επιδιώξεις τρίτων και ιδιαίτερα της Γαλλίας; Όταν κρίσιμα ζητήματα ασφάλειας αντιμετωπίζονται με όρους πολιτικής σκοπιμότητας και επικοινωνιακής διαχείρισης, τότε η ανησυχία γίνεται εύλογη. Γιατί στο τέλος της ημέρας, η προστασία της πατρίδας δεν μπορεί να στηρίζεται σε υποσχέσεις συμμάχων, αλλά μόνο σε σοβαρή ηγεσία, ισχυρές Ένοπλες Δυνάμεις και καθαρή εθνική στρατηγική. Το ερώτημα λοιπόν παραμένει: Σε ποια χέρια βρίσκεται σήμερα πραγματικά η ασφάλεια της χώρας;;
Μενέλαος
