Όταν οι πολιτικοί ενός καθεστώτος κυκλοφορούν περιστοιχισμένοι από πάνοπλους άνδρες κάτι βαθύτερο αποκαλύπτεται. Δεν είναι απλώς ένα μέτρο ασφαλείας είναι μια εικόνα και οι εικόνες στην πολιτική δεν είναι ποτέ αθώες.

Σε μια υγιής Δημοκρατία ο εκλεγμένος εκπρόσωπος δεν χρειάζεται να προστατεύεται από τον ίδιο τον λαό που τον εξέλεξε. Μπορεί να υπάρχουν κίνδυνοι μπορεί να υπάρχουν απειλές όμως η μόνιμη επιδεικτική παρουσία βαριά οπλισμένης συνοδείας δεν εκπέμπει ασφάλεια αλλά εκπέμπει φόβο για το καθεστώς από τον λαό που εξουσιάζει.

Όταν η εξουσία απομακρύνεται από την κοινωνία όταν οι αποφάσεις λαμβάνονται ερήμην της πλειοψηφίας όταν οι ανισότητες διευρύνονται και η φωνή των πολιτών αποδυναμώνεται, τότε η πολιτική δεν στηρίζεται πια στη συναίνεση αλλά στη θωράκιση, όχι στη σχέση εμπιστοσύνης αλλά στη διαχείριση της οργής.

Η ιστορία μας έχει δείξει ότι όσο πιο πολύ απομονώνεται η εξουσία τόσο περισσότερο φοβάται και όσο περισσότερο φοβάται τόσο περισσότερο επιδεικνύει δύναμη μέσα από την οποία δείχνει την ανασφάλεια της από τον λαό που αδικεί..

Η Δημοκρατία δεν μετριέται από τον αριθμό των φρουρών μετριέται από την εγγύτητα. Η πάνοπλη συνοδεία πλέων γίνεται σύμβολο. Σύμβολο μιας εξουσίας που δεν αισθάνεται ασφαλής μέσα στην ίδια της τη χώρα. Σύμβολο ενός πολιτικού συστήματος που αντί να χτίζει γέφυρες υψώνει ασπίδες όπου προσπαθεί να αμυνθεί στην αγανάκτηση του λαού, ενός λαού που μάχεται για τα δίκαια και τα δικαιώματα του, αυτά που το καθεστώς καταπατά καθημερινά..

Αν ο πολιτικός δεν μπορεί να περπατήσει ανάμεσα στους πολίτες χωρίς να νιώθει απειλή τότε ίσως το πρόβλημα δεν βρίσκεται στους πολίτες όπως αυτοί θέλουν να το προσδιορίσουν αλλά στην πολιτική που οι ίδιοι τους ασκούν.

Αυτή η εικόνα αποτυπώνει με ακρίβεια το βάθος της αποξένωσης της εξουσίας από την κοινωνία και το μέγεθος του φόβου της απέναντι στον ίδιο τον λαό. Όσο ο φόβος μεγαλώνει, τόσο η επίδειξη ισχύος εντείνεται, όχι ως ένδειξη δύναμης, αλλά ως απόδειξη μιας επαίσχυντης ολιγαρχίας που λειτουργεί στο όνομα, και όχι στην ουσία, της Δημοκρατίας.

Αυτό που βιώνουμε σήμερα δεν είναι Δημοκρατία, αλλά μια κομματοκρατική διαχείριση εξουσίας υπό το περίβλημα της κοινοβουλευτικής νομιμοποίησης. Οι πολίτες, παρότι φέρουν ιστορικά και κυριαρχικά δικαιώματα, έχουν υποβιβαστεί σε περιστασιακούς ψηφοφόρους, αποκλεισμένους από τη λήψη αποφάσεων, τη χάραξη πολιτικής και τον πραγματικό έλεγχο της εξουσίας. Και αυτό ακριβώς είναι το πιο ανησυχητικό σύμπτωμα μιας Δημοκρατίας που έχει χάσει το περιεχόμενό της.

Αλέξανδρος Γεωργιάδης