Όταν οι συνειδήσεις κοιμούνται, η παρακμή ριζώνει και η σιωπή γίνεται συνενοχή.

Ποια είναι η σημερινή Ελλάς;; Και ποιοι εμείς οι Έλληνες πολίτες;;
Για κάποιους μπορεί να είναι πολύ πεζές ερωτήσεις, που δεν απαιτούν απαντήσεις, ούτε καν χρειάζεται να τεθούν, αφού «γνωρίζουμε» πολύ καλά τη χώρα μας και τους εαυτούς μας. Άρα, σύμφωνα με αυτή τη θεώρηση, έχουμε μια διαπίστωση ευρείας αποδοχής: αντικρίζουμε μια κατάσταση που, υποτίθεται, αντιπροσωπεύει το μεγαλύτερο τμήμα των πολιτών στην κοινωνική διαστρωμάτωση. Ως συμπέρασμα προβάλλεται ότι η Ελλάδα διατηρεί την αυτοτέλειά της στο διεθνές πεδίο και οι πολίτες της διάγουν έναν βίο σύμφωνα με τα ανθρωπιστικά πρότυπα(!!;;).

Το πολιτικό και κομματικό φάσμα που επικάθεται στη ζωή μας καλλιεργεί με επιτυχία αυτή την εντύπωση και μάλιστα, την εδραιώνει ακόμη περισσότερο, αλλοιώνοντας την πραγματικότητα. Μια πραγματικότητα τραγική, βασισμένη σε ένα εφιαλτικό σενάριο καθυπόταξης των συνειδήσεων.

Η σημερινή Ελλάς και οι πολίτες της αποτελούν, κατά τη γνώμη μου, παράδειγμα προς αποφυγή. Ένα ευρωπαϊκό κράτος, μια κοινωνία δυτικού τύπου, που όμως ελάχιστα συμβαδίζει με τις πανανθρώπινες αξίες και τον σεβασμό προς τις κατακτήσεις που θεμελιώθηκαν έπειτα από μακροχρόνιους αγώνες.

Βλέπουμε, φίλοι μου, ένα πολιτικό κατεστημένο που έχει διαστρέψει την έννοια της Δημοκρατίας και περιστρέφεται, μέσα από κομματικές εναλλαγές, γύρω από την εξουσία, η οποία αποτελεί το μοναδικό του ζητούμενο και ανταμείβει πλουσιοπάροχα τόσο την εκάστοτε κυβέρνηση όσο και το σύνολο της αντιπολίτευσης.

Και οι πολίτες;
Εδώ βλέπουμε ορδές ανθρώπων να κατευθύνονται από κομματικούς φυλάρχους προς μια ουτοπία. Αντί για ενεργούς πολίτες, έχουν καταστεί υπήκοοι, πειθήνιοι στα κυβερνητικά κελεύσματα. Αντί να αποτελούν τη δύναμη που αρμόζει σε ανθρώπους με πλήρη νόηση και ελεύθερη βούληση, μετατρέπονται σε εργαλεία της ίδιας τους της παράδοσης στην αναξιοκρατία. Οι πολίτες έχουν παραιτηθεί από τα δικαιώματά τους. Δίνουν γη και ύδωρ σε αποτυχημένους κυβερνήτες, οι οποίοι υπόσχονται κοσμογονικές αλλαγές και φαραωνικά έργα.

Η λήθη, με συνεργούς την αδιαφορία, την αφέλεια και την υποκριτική αποποίηση ευθυνών, αποτελεί έναν από τους βασικούς λόγους της πολιτικής κατάρρευσης της χώρας. Αυτή η οδυνηρή κατάσταση επηρεάζει αρνητικά, πρωτίστως, την οικονομία, από την οποία απορρέουν και οι υπόλοιπες υποχρεώσεις της Πολιτείας απέναντι στους πολίτες. Η παιδεία, η υγεία, η εγγυημένη εργασία με αξιοπρεπή αμοιβή, η εθνική ασφάλεια και τόσα ακόμη ζητήματα παραπέμπονται στις καλένδες, ενώ ένας κοιμισμένος λαός περιορίζεται να ζει με φαντασιώσεις.

Καλός ο ύπνος για βιολογικούς λόγους όμως η πολιτική ύπνωση αποδείχθηκε καταστροφική για την πατρίδα μας. Το σήμα κινδύνου, το «μη περαιτέρω», ξεπήδησε από τον Αρτέμη Σώρρα και την Ελλήνων Συνέλευσις. Το εγερτήριο από την ανυπαρξία ηχεί σε ολόκληρη την επικράτεια και διαδίδεται απανταχού της Γαίας. Οι Έλληνες αποκτούν την αυτοπεποίθηση που τους αφαιρέθηκε τεχνηέντως από το πολιτικό κατεστημένο. Αναγνωρίζουν νόμους, αρχές και αξίες και διεκδικούν όσα θεωρούν ότι δικαιούνται.

Η Ελλάς δεν είναι κτήμα πολιτικών φατριών. Είναι η χώρα του Φωτός και ανήκει στους Έλλην ανθρώπους, που ατενίζουν με καθαρή ματιά ένα ευοίωνο μέλλον, βασισμένο στην καταξίωση και την ενεργοποίηση της Νόησης και του Δικαίου.

Μενέλαος