Τον τελευταίο καιρό παρατηρείται μία έξαρση στους δημοσιογράφους και πολιτικούς αναλυτές για την πορεία και εξέλιξη τής πολιτικής ζωής στην Ελλάδα. Εκδηλώνονται θέσεις και απόψεις για την κυβέρνηση, τα κόμματα και την εν γένει πολιτική εικόνα πού κατευθύνεται προς τούς πολίτες.

Ούτως στην κριτική συμπεριλαμβάνονται όλοι οι αρχηγοί κομμάτων, όπως και επιφανή στελέχη πού διαμορφώνουν δια έργων και λόγων το σκηνικό διακυβέρνησης τής χώρας. Ο πρωθυπουργός τής τελευταίας 6ετιας κυριαρχεί στις αναφορές. Στον κ. Μητσοτάκη αποδίδονται πολλές και διαφορετικές ιδιότητες, αφού η όλη του πολιτική στα εσωτερικά και εξωτερικά θέματα είναι διφορούμενη, θολή και εν πολλοίς ανεξήγητη. Η πολιτική του ανάδειξη και σταδιοδρομία εκκινεί από το όνομα και την πολύχρονη ανάμειξη τής οικογένειας στην πολιτική. Ο ίδιος δεν διεκδικεί πολιτικές δάφνες, εκβιάζει καταστάσεις, επιβάλλεται στο κόμμα πού ηγείται αυτάρεσκα, ναρκισσιστικά και η προσπάθεια να πείσει περιορίζεται αποκλειστικά στους φανατικούς οπαδούς και ψηφοφόρους. Στο διεθνές πεδίο και ιδίως στην Ε.Ε. κατατάσσεται στους δεύτερο-τρίτους πολιτικούς, στους παρίες των Βρυξελλών πού τον κρατούν στην επιφάνεια για ειδικούς λόγους.

Ανάλογες είναι και οι αξιολογήσεις για Ανδρουλάκη, Βελόπουλο, Κωνσταντοπούλου και Λατινοπούλου. Πρόκειται για άτομα πού διατηρούνται στην επικαιρότητα για λόγους πού συνάδουν με την πολυπλοκότητα τής πολιτικής ζωής στην χώρα. Οι ίδιοι πέραν των αιχμηρών χαρακτηρισμών προς την κυβέρνηση, ουδέν ιδιαίτερο προσόν φαίνεται να κατέχουν, απλώς κάνουν φασαρία όπως και ο Κουτσούμπας. Περιμένουν ολίσθημα τής κυβέρνησης για να εμφανιστούν, προτάσεις δεν έχουν, αλλά τα βουλευτικά έδρανα είναι η μεγάλη αγάπη.

Οι δημοσιογράφοι, λοιπόν, πού εντοπίζουν τις παθογένειες στην πολιτική, τις αρρυθμίες στην απόδοση τής κυβέρνησης και την αφασία τής αντιπολίτευσης, προσπαθούν να μας πείσουν ότι όντως ενδιαφέρονται για τον τόπο. Ασκούν μεν κριτική ή αποδίδουν εύσημα, αλλά αποκρύπτουν την κομματική τους προτίμηση. Δεν τιμούν το δημοσιογραφικό λειτούργημα, αλλά δίνουν γραμμές και οδηγίες στις κομματικές παρατάξεις. Επιμένουν σε υποδείξεις πού υποκρύπτουν εξαρτήσεις από κέντρα και εν γένει υποθάλπουν την πολυδιάσπαση των πολιτών σε δεκάδες κόμματα, την διατήρηση τού συγκεκριμένου status quo και την εύνοια στις 3 πολιτικές οικογένειες.

Το σκηνικό αλλάζει από το 2012 πού εμφανίζεται ο κ. Αρτέμης Σώρρας και ανακατεύει την σημαδεμένη τράπουλα. Ειδικά το 2015 πού ο Άρειος Πάγος εγκρίνει την Ιδρυτική Διακήρυξη και τις προγραμματικές δηλώσεις τής ΕΛΛΗΝΩΝ ΣΥΝΕΛΕΥΣΙΣ(βίντεο), ξεκινά στην Ελλάδα μία νέα πολιτική πραγματικότητα. Δεν πρόκειται για ένα ακόμη κόμμα, αλλά είναι πολιτικός φορέας με σκοπό την πανεθνική ένωση των πολιτών με βάση τον ΑΝΘΡΩΠΟ και την ΑΛΗΘΕΙΑ τού ΔΙΚΑΙΟΥ. Πρόκειται για ιδέες πού για πρώτη φορά τέθηκαν εις γνώσιν των πολιτών και προκάλεσαν ως αναμενόταν πληθώρα αντιδράσεων. Το πολιτικό κατεστημένο ταράχτηκε και αντέδρασε βιαίως με τον απηνή νομικό πόλεμο κατά τού Αρτέμη Σώρρα. Και οι *έντιμοι* δημοσιογράφοι και ειδικοί τής πολιτικής ζωής έβγαλαν όλη την χολή τους κατά τού ιδρυτή και προέδρου τής Ε.ΣΥ.

Συκοφαντίες, λοιδορίες, απρεπείς χαρακτηρισμοί στην πρώτη θέση τηλεόρασης, εντύπων μέσων και κοινωνικών δικτύων. Βλέπετε οι άνθρωποι αυτοί ανησυχούν για την *πολιτική ομαλότητα*, ανησυχούν όμως και για το μέλλον τους αφού στηρίζουν και στηρίζονται από φαύλους κύκλους και μισθώνονται από κομματικά ταμεία. Και αν κάποια στιγμή δεν κατηγορούν, δια τής αποσιώπησης θεωρούν ότι θα μειώσουν και θα εξαφανίσουν την ΕΛΛΗΝΩΝ ΣΥΝΕΛΕΥΣΙΣ από το πολιτικό προσκήνιο.

Όταν, φίλοι μου, τα μέτρα και σταθμά τής δημοσιογραφίας εφάπτονται κομμάτων και χρημάτων, οι δημοσιογραφικές ανησυχίες μόνον υποκρισία και ιδιοτέλεια δηλώνουν. Για να μην προσβάλλουν την νοημοσύνη μας, δηλαδή.

Μενέλαος