Μόλις προχθές γίναμε μάρτυρες ενός επεισοδίου πού προκάλεσε αλγεινές εντυπώσεις στο σύνολο των πολιτών. Εικοσάχρονος συνελήφθη μετά από περιπετειώδη καταδίωξη διότι δεν σταμάτησε σε σήμα τής Τροχαίας. Παραβίασε τον μισό ΚΟΚ. Υπερβολική ταχύτητα και μάλιστα εντός κατοικημένης περιοχής, παραβίαση σηματοδοτών και πινακίδων. Επικίνδυνη οδήγηση και απείθεια στα αστυνομικά όργανα. Θρασύτατα δε, απηύθυνε προς το πλήρωμα τού περιπολικού την ατάκα: Ξέρεις ποιος είμαι εγώ;;

Ο νεαρός ταραξίας τής δημόσιας τάξης είναι υιός προβεβλημένου υπουργού τού ΠΑΣΟΚ πού πρόσφατα αναθεώρησε τις πολιτικές του απόψεις και εισχώρησε στην ΝΔ. Και με υπεροψία προσβάλει χονδροειδώς την κοινωνία. Φαινόμενο πού πολλές φορές βλέπουμε από άτομα πού το όνομα τους εμφανίζεται και διακινείται στην πολιτική ζωή, στους οικονομικούς κύκλους και γενικά σε κάποιο επίπεδο πού ξεχωρίζει από την μάζα. Γνωστά ονόματα κατά το παρελθόν επαίρονται για ίδιους, θεωρούν ότι απολαμβάνουν δικαιώματα πέραν των απλών πολιτών. Γι’ αυτούς η τήρηση των νόμων είναι επουσιώδης και αυτό το μεταδίδουν στους απογόνους τους.

Για να φθάσουμε στο σήμερα πρέπει να κάνουμε μία αναδρομή στην ιστορία και τα πρώτα μετεπαναστατικά χρόνια, στην πρώτη ελεύθερη Ελλάδα από τον οθωμανικό ζυγό. Αυτοί πού πολέμησαν και δολοφόνησαν τον Καποδίστρια, είναι αυτοί πού σήμερα κυβερνούν την χώρα. Κοτζαμπάσηδες, προύχοντες και προεστοί. Μαθημένοι στην πλαστή υπεροχή τους και τα γρόσια στα σεντούκια, βολεμένοι με συμφωνίες με τον κατακτητή, δεν ανέχονται τον κυβερνήτη πού μοχθεί να βάλει τάξη στο νέο κράτος. Χάνουν την δύναμη τής εξουσίας, παραγκωνίζονται και αυτός ο υποβιβασμός τους τρελαίνει. Δεν μπορούν πλέον να δεχθούν ότι οι πληβείοι θα περπατούν δίπλα τους στον δρόμο, θέλουν να τούς προσκυνούν αφού αποτελούν την αφρόκρεμα τής κοινωνίας.

Αυτή η αντίληψη δεν εξαλείφθηκε και στην συνέχεια εμφανίζεται αργότερα στα χρόνια τής κατοχής. Είναι οι λαδέμποροι, μεταπράτες, άρπαγες τής περιουσίας τού πονεμένου λαού, οι συναγελαζόμενοι με τους Γερμανούς, νάρκισσοι, δωσίλογοι και τελικά οι πλέον ωφελημένοι με το πέρας τού πολέμου. Στήθηκαν περιουσίες πάνω στην πείνα και το αίμα και ισχυρές πολιτικές παρουσίες απλά και μόνον λόγω ονόματος.

Ουδεμία διάφορα σήμερα. *Ονόματα” άνευ αντικρίσματος κυβερνούν αυταρχικά την Ελλάδα. Κληρονομικώ δικαιώματι θεωρούν κάποιοι ότι μπορούν να επιβάλουν γνώμη και απόψεις παρά το κενό τής ύπαρξης τους. Οικογένειες σχηματίζουν αλυσίδες συνεχούς επικράτησης στην πολιτική, στην οικονομική ζωή, στην μόνιμη προβολή στην επικαιρότητα, στο επιχειρείν. Και η κοινωνία των αγωνιούντων πολιτών δέχεται συνεχή πλήγματα από την κάστα των προνομιούχων. Και οδηγείται στην παρακμή όταν προσπαθεί να φθάσει και να ομοιάσει με τους καταπατητές τού Δικαίου.

Κατάντια, φίλοι μου, όταν νέοι άνθρωποι τρέφονται με αυτές τις *ιδέες*.

Μενέλαος