Φεύγεις χαράματα για την δουλειά χωρίς να δεις τα παιδιά σου, γυρίζεις αργά το βράδυ πού κοιμούνται. Όλην την ημέρα ξεπατώνεσαι, τρέχεις χωρίς ανάσα. Είσαι π χ πωλητής, *στέλεχος πωλήσεων* και ο όγκος των σημερινών επαγγελματικών επιδόσεων δεν εξασφαλίζει μεροκάματο. Πέραν αυτού έρχεται και το αφεντικό με το βαρύ ύφος πού σηματοδοτεί κινδύνους. Βλέπεις η εργοδοσία σ’ έδωσε εταιρικό αυτοκίνητο τελευταίας τεχνολογίας και το zastava το πάρκαρες στην αχυρώνα στο χωριό. Από την άλλη όσον επιτυχημένος κι αν είσαι, με υψηλή κοινωνική και οικονομική εικόνα, συνειδητοποιείς κάποιες στιγμές ότι τελικά κάτι δεν πάει καλά. Και εδώ, φίλε μου, είναι το μόνον σημείο πού έχεις δίκιο, διότι η πικρή αλήθεια είναι ότι αποτελείς εξάρτημα τής κρεατομηχανής πού ονομάζεται ανάπτυξη, πρόοδος και υπεροχή στο κοινωνικό status quo. Είναι, άραγε, αυτό ποιότητα ζωής;;.

Η είδηση έρχεται από την Ν.Κορέα και όχι απλά προξενεί έκπληξη, αλλά φανερώνει την απεγνωσμένη προσπάθεια τού ατόμου ώστε να βρει τον εαυτόν του και την αποτυχία τού σημερινού τρόπου ζωής. Μία ιδιότυπη *φυλακή* ξεκίνησε να λειτουργεί όπου άνθρωποι εξαντλημένοι, απογοητευμένοι, πληρώνουν για να εισέλθουν, να φυλακιστούν σε μικρούς χώρους με τα υποτυπώδη αναγκαία, μήπως και βρουν την ισορροπία τους. *Prison inside me* ονομάζεται ο χώρος όπου οι πελάτες εκουσίως μπαίνουν για να αυτοσυγκεντρωθούν, να αποφορτιστούν και να βρουν την ψυχική γαλήνη. Σίγουρα πρόκειται για μία παγκόσμια πρωτοτυπία και σύντομα το βλέπω να εξαπλώνεται στον *πολιτισμένο* κόσμο.

Διότι όσον οξύμωρο και αν φαίνεται, αντικατοπτρίζει τον ανελέητο πόλεμο πού αφανώς διεξάγεται στις πλάτες των ανθρώπων. Η εργασία στον 21ον αιώνα είναι κατ’ ουσίαν δουλεία με πολύχρωμο περιτύλιγμα. Η κοινωνία με τις έννοιες και την σημασία πού κάποτε δίναμε, αλλοιώθηκε και πλέον τείνει να γίνει πανηγυράκι επίδειξης, πλην όμως κενού νοητικού περιεχομένου. Και τον κατήφορο αυτόν σιγοντάρουν οι πολιτικοί, οι μόνοι κερδισμένοι από μία κατάκοπη, εκμαυλισμένη κοινωνία. Οι ζωντανές ανθρώπινες επαφές, οι ειλικρινείς μαζώξεις ανθρώπων, πήραν τον δρόμο τού ψηφιακού κόσμου με *χεράκια* και likes. Τα μύρια κατοίκων, ιδίως των μεγαλουπόλεων, πού κινούνται υπογείως ή πλημμυρίζουν τα πεζοδρόμια, θυμίζουν μάλλον ταινίες ζόμπι.

Το να σε ρωτήσω φίλε αναγνώστη αν είσαι ευχαριστημένος από την ζωή σου, είναι άνευ σημασίας, διότι γνωρίζω και γνωρίζεις ότι η ευτυχία πού ζητάς είναι πολύ μακριά. Διότι είσαι μαριονέτα, οι κούκλο παίκτες κινούν τα νήματα, οι κινήσεις σου είναι προαποφασισμένες και το τέλος τής παράστασης γνωστό πριν ακόμα ανοίξουν οι κουρτίνες. Διότι είσαι όργανο, μέσον επιτυχίας για τους σκοπούς ενός παγκόσμιου αντιανθρώπινου κατεστημένου. Διότι ο πλανήτης είναι μία τεράστια φυλακή, χωρίς αλυσίδες μεν, αλλά με ψεύτικες παραστάσεις, ονειρικά πεδία, κοινώς matrix. Η ανθρώπινη υπόσταση και αξιοπρέπεια υποβαθμίστηκε μαζί με την αλλοίωση τής νόησης, την απουσία ενσυναίσθησης και πνευματικής ανέλιξης. Το καθεστώς έτσι σε θέλει, μάλλον σε χρησιμοποιεί και το καταφέρνει αφού απαξίωσες τον ίδιο τον εαυτόν σου.

Η Δημιουργία δεν σε θέλει σκλάβο να υποκλίνεται και να εκτελείς εντολές. Δημιουργήθηκες ως ανώτερο ον με άκρως σημαντική πορεία πού πρέπει να τολμήσεις, να διανύσεις. Όμως η αρχή, το θεμέλιο, τής επιτυχίας είναι πάντα οι ΑΞΙΕΣ πού δίνουμε στον βίο μας, η ελευθερία πού οφείλουμε να προασπίζουμε έναντι επίβουλων, ώστε να αποτελέσουμε μαζί με τους συνανθρώπους μας το φωτεινό σύνολο τού πλανήτη.

Μενέλαος