Η λίμνη Πολυφύτου στον Αλιάκμονα θα έπρεπε να είναι το στολίδι της Δυτικής Μακεδονίας. Δημιουργήθηκε για να παράγει ενέργεια για ολόκληρη τη χώρα, αλλά αντί να γίνει πηγή ζωής για την τοπική κοινωνία, έμεινε παρατημένη.
Εδώ θα μπορούσαν να λειτουργούν υδροπλάνα, φέρνοντας επισκέπτες και συνδέοντας την περιοχή με μεγάλα αστικά κέντρα. Θα μπορούσαν να υπάρχουν πλωτά εστιατόρια, καφέ, παραλίμνια πάρκα και καταστήματα, κάνοντας τη λίμνη πόλο έλξης τουρισμού. Ακόμη και ιχθυοκαλλιέργειες θα μπορούσαν να προσφέρουν δουλειές και εισόδημα σε δεκάδες οικογένειες.
Πέρα από αυτά, η λίμνη θα μπορούσε να φιλοξενεί θεματικά πάρκα τύπου Waterland, με υδάτινες δραστηριότητες, παιδικές χαρές, χώρους άθλησης και πολιτιστικά events που θα προσελκύουν επισκέπτες από όλη την Ελλάδα. Ένα τέτοιο έργο θα έκανε την περιοχή τουριστικό προορισμό, ενισχύοντας τις τοπικές επιχειρήσεις και δημιουργώντας έναν νέο κύκλο ανάπτυξης.
Κρίσιμο ζήτημα αποτελεί και η υψηλή γέφυρα Σερβίων(που βρίσκεται στην λίμνη Πολυφύτου), η οποία έχει παρουσιάσει μεγάλες καταστροφές στο παρελθόν. Έγιναν επεμβάσεις και επισκευές, όμως κανένας φορέας δεν έχει εγγυηθεί επίσημα την πλήρη ασφάλεια της. Αυτό είναι απαράδεκτο για μια υποδομή που αποτελεί τη βασική αρτηρία μετακίνησης της περιοχής. Αντί να περιμένουμε νέους κινδύνους, θα μπορούσε να είχε κατασκευαστεί μια νέα αερογέφυρα τύπου Ρίου–Αντιρρίου, σύγχρονη, ασφαλής και αντάξια του ρόλου της.
Όμως τίποτα από αυτά δεν έγινε. Η Περιφέρεια Δυτικής Μακεδονίας, οι Δήμοι Σερβίων και Βελβεντού και φυσικά η ίδια η ΔΕΗ που δημιούργησε τη λίμνη δεν φρόντισαν ποτέ να καταρτίσουν ένα ολοκληρωμένο σχέδιο αξιοποίησης. Χάθηκαν ευρωπαϊκά κονδύλια, οι μελέτες έμειναν στα συρτάρια, και η πολιτική βούληση απουσίασε πλήρως.
Αντί να είναι κέντρο ανάπτυξης, η λίμνη και η γέφυρα έγιναν σύμβολα αδράνειας. Οι κάτοικοι βλέπουν τον τόπο τους να ερημώνει, την ώρα που θα μπορούσε να σφύζει από ζωή και δραστηριότητα. Η ευθύνη είναι συλλογική και βαραίνει όλους: την πολιτεία που αδιαφόρησε, τους τοπικούς άρχοντες που δεν πίεσαν αρκετά, και τη ΔΕΗ που ποτέ δεν επένδυσε στην κοινωνική ανταπόδοση. Αν δεν υπάρξει άμεσα σχέδιο δράσης, θα μιλάμε ξανά για ακόμη μία χαμένη δεκαετία.
Και εδώ έρχεται η πρόταση της Ελλήνων Συνέλευσις , που υπενθυμίζει ότι «είμαστε η χώρα των υδάτων». Είναι φυσιολογικό και απολύτως απαραίτητο να υπάρξει υδατοκαλλιέργεια όλων των ειδών, με έμφαση στις καλλιέργειες ιχθύων και κάθε άλλου προϊόντος που μας χαρίζει η φύση. Όλα αυτά μπορούν να γίνουν με τον αποδεδειγμένο πλούτο που έχει παρουσιάσει η Ελλήνων Συνέλευσις, ώστε η λίμνη Πολυφύτου και οι υποδομές της να μετατραπούν από παραμελημένα έργα σε πραγματικό κέντρο παραγωγής, τουρισμού, θεματικής ψυχαγωγίας και ευημερίας για ολόκληρη τη Δυτική Μακεδονία.
Αλέξανδρος Γεωργιάδης
