Στην Ελλάδα της «Δικαιοσύνης» και της «ισότητας απέναντι στον νόμο» υπάρχει μια κατηγορία χρεών που δεν προκαλεί ούτε άγχος, ούτε πλειστηριασμούς ούτε κατασχέσεις. Είναι τα χρέη των κομμάτων. Εκείνων που νομοθετούν υπόσχονται επιβάλλουν αλλά δεν πληρώνουν. Και δίπλα σε αυτά υπάρχει η άλλη κατηγορία: τα χρέη των πολιτών που μετατρέπονται σε κυνήγι μαγισσών, σε ειδοποιητήρια της εφορίας και σε απειλές για πλειστηριασμό πρώτης κατοικίας.

Τα κόμματα εξουσίας έχουν συσσωρεύσει εκατοντάδες εκατομμύρια ευρώ χρεών, κυρίως προς τις τράπεζες. Παρ’ όλα αυτά συνεχίζουν να δανείζονται, να λαμβάνουν κρατική επιχορήγηση και να λειτουργούν σαν να μην συμβαίνει τίποτα. Οι ίδιοι οι τραπεζίτες που «δεν μπορούν» να χαρίσουν ένα ευρώ σε έναν μικρομεσαίο επιχειρηματία κάνουν τα στραβά μάτια για κόμματα που δεν πρόκειται ποτέ να εξοφλήσουν τα δάνειά τους. Όταν όμως ο απλός πολίτης καθυστερήσει τη δόση του στεγαστικού το σύστημα τον συνθλίβει χωρίς δεύτερη σκέψη.

Το πολιτικό σύστημα έχει χτίσει για τον εαυτό του ένα καθεστώς ακαταδίωκτου. Νομοθετεί με τρόπο που εξασφαλίζει πως κανείς δεν θα ζητήσει ευθύνες για τα «θαλασσοδάνεια» των κομμάτων για τις εγγυήσεις φαντάσματα ή για την απουσία οποιουδήποτε σχεδίου αποπληρωμής. Την ίδια στιγμή οι πολίτες βρίσκονται στο στόχαστρο κάθε είδους ελεγκτικού μηχανισμού με πρόστιμα, κατασχέσεις λογαριασμών και απειλές πλειστηριασμού.

Αυτή η διπλή πραγματικότητα δεν είναι απλώς άδικη είναι προσβλητική. Πώς μπορεί το κράτος να αξιώνει φορολογική συνέπεια, όταν το ίδιο ανέχεται ή και επιβραβεύει την οικονομική ασυδοσία των πολιτικών του οργανισμών; Πώς μπορεί να ζητά από έναν άνεργο να ρυθμίσει το χρέος του σε δώδεκα δόσεις, όταν οι ίδιοι οι κυβερνώντες «ξεχνούν» δάνεια δεκάδων εκατομμυρίων;

Η εμπιστοσύνη στη Δημοκρατία δεν χάνεται απότομα φθείρεται σταδιακά, μέσα από τέτοιες υποκρισίες. Οι πολίτες νιώθουν πως ζουν σε μια χώρα δύο ταχυτήτων: στην πρώτη οι «εκλεκτοί» έχουν πάντα μια δικαιολογία μια ρύθμιση ή έναν νόμο που τους προστατεύει. Στη δεύτερη οι απλοί άνθρωποι πρέπει να αποδείξουν κάθε μέρα ότι είναι «νόμιμοι» και «συνεπείς» αλλιώς τιμωρούνται.

Η αλήθεια είναι πως τα χρέη των κομμάτων δεν είναι απλώς οικονομικό ζήτημα είναι πολιτικό και ηθικό. Είναι ο καθρέφτης ενός συστήματος που νομοθετεί για τους άλλους, αλλά εξαιρεί τον εαυτό του. Και όσο αυτή η νοοτροπία παραμένει η κοινωνία θα συνεχίσει να διχάζεται η οργή θα αυξάνεται και η δημοκρατική πίστη θα διαβρώνεται.

Αν θέλουμε πραγματικά να μιλάμε για «δικαιοσύνη» και «ισονομία», πρέπει πρώτα να ξεκινήσουμε από εκεί που γεννιούνται οι νόμοι. Να τελειώσει το ακαταδίωκτο των κομμάτων και των πολιτικών. Να λογοδοτούν για κάθε ευρώ όπως λογοδοτεί και ο πολίτης για τον φόρο του γιατί διαφορετικά το μήνυμα που περνάει είναι σαφές: στην Ελλάδα το χρέος δεν είναι πρόβλημα αρκεί να έχεις την εξουσία να το ξεχάσεις.

Όλο αυτό το άδικο για να τελειώσει χρειάζεται η ένωση μας ως ενεργοί πολίτες οπού θα ιδρύσουμε και θα θεμελιώσουμε την ΕΛΛΗΝΩΝ ΠΟΛΙΤΕΙΑ μας με Αρχές και Αξίες..

Και όταν η Ελλήνων Πολιτεία θεμελιωθεί ως πραγματική Πολιτεία Δικαίου τότε θα υπάρξει πλήρης και διαφανής έλεγχος όλων των δανειακών συμβάσεων όλων των δημόσιων φορέων και υπαλλήλων που έχουν διασπαθίσει ή εκμεταλλευτεί το δημόσιο χρήμα. Γιατί μόνο έτσι θα αποκατασταθεί η εμπιστοσύνη του πολίτη και η έννοια της δικαιοσύνης θα αποκτήσει ξανά περιεχόμενο.

Αλέξανδρος Γεωργιάδης