Η τουρκική εθνοσυνέλευση την 8η Ιουνίου 1995 εξουσιοδότησε την κυβέρνηση τής σκληροπυρηνικής Τανσού Τσιλέρ(22η πρωθυπουργός της Τουρκίας από το 1993 έως το 1996) να χρησιμοποιήσει όλα τα μέσα, περιλαμβανομένων των στρατιωτικών, σε περίπτωση πού η Ελλάδα επεκτείνει τα χωρικά της ύδατα (Αιγιαλίτιδα ζώνη) από τα 6 ν.μ. σε 12 ν.μ. Σημειωτέον ότι την ίδια περίοδο το ελληνικό κοινοβούλιο επικύρωσε την σύμβαση των Ηνωμένων Εθνών για το Δίκαιον τής Θάλασσας (Νόμος 2321 ΦΕΚ 136, 23/6/1995), πού έδινε το δικαίωμα στην χώρα μας να επεκτείνει μονομερώς τα χωρικά ύδατα από 6 ν.μ. σε 12 ν.μ. Έκτοτε προέκυψε ένα διμερές θέμα με την Τουρκία και μέχρι σήμερα η κατάσταση παραμένει στάσιμη και συχνά με πολεμικές διαθέσεις τής γείτονος.
Αυτό πού προκαλεί, στο εθνικό αίσθημα δυσάρεστες εντυπώσεις, είναι ότι η Ελλάδα δια των κυβερνήσεων εμφανίζει μία απαράδεκτη παθητική στάση. Βλέπουμε να αναπτύσσεται έναντι τής Τουρκίας ένα φοβικό σύνδρομο, μία αναποτελεσματική Εξωτερική Πολιτική και τάση υποχωρήσεων έναντι των τουρκικών απειλών και απαιτήσεων. Οι γείτονες εμμένουν πεισματικά σε παραλογισμούς και εκδηλώνουν ποικιλοτρόπως τις επεκτατικές τους διαθέσεις. Συχνότατα αναφέρονται σε πολεμική εμπλοκή και απαιτούν τον αφοπλισμό των ελληνικών νησιών.
Από την άλλη η ελληνική Εξωτερική Πολιτική βρίσκεται μεταξύ σφύρας και άκμονος, δυσλειτουργεί, δέχεται πλήγματα και αρκείται σε διαμαρτυρίες στον ΟΗΕ και άλλους διεθνείς οργανισμούς, πλην όμως με ατυχή αποτελέσματα. Οι ελληνικές διπλωματικές υπηρεσίες ουδέν επέτυχαν με τα ΜΟΕ (Μέτρα Οικοδόμησης Εμπιστοσύνης) με την Τουρκία, αφού η τουρκική αδιαλλαξία κορυφώνεται διαρκώς. Άτολμη η Ελλάς, περιορίζεται σε ΝΟΤΑΜ, η τουρκική αεροπορία αλωνίζει στο Αιγαίο όπως οι ψαράδες πού παραβιάζουν κατάφωρα τα 6 ν.μ. και ανταγωνίζονται τους Έλληνες αλιείς. Οι ρηματικές αντιδράσεις μόνον υποτέλεια δηλώνουν, αφού ουδεμία διάθεση φαίνεται για την διαφύλαξη των συνόρων μας. Και το χαρακτηριστικότερο τής δουλικότητας, η γονυκλισίες τού υπουργού Εξωτερικών κ. Γεραπετρίτη κατά την τελευταία επίσκεψη τού Ερντογάν στην χώρα μας.
Αναφερθήκαμε στο διμερές θέμα Ελλάδος-Τουρκίας όπου οι πολιτικοί μας έπρεπε να ενσκήψουν και να υπερασπιστούν τα δίκαια τής πατρίδας. Αναποφάσιστοι όμως, οδηγούμενοι και ελεγχόμενοι από ανθελληνικούς παράγοντες, παρουσιάζουν μία διφορούμενη στάση. Λεονταρισμοί για ψηφοθηρικούς λόγους, απευθύνουν δεκάρικους μονολόγους στους πολίτες, αλλά επί τής ουσίας ένα απόλυτο μηδέν.
Η Τουρκία ομιλεί για *γαλάζια πατρίδα* και ο κ. Μητσοτάκης μέσω τού κ. Γεραπετρίτη απεμπολεί τα 12 ν.μ. και υποστηρίζει την νυν υφιστάμενη κατάσταση των 6 ν.μ. Όμως η ιστορία έχει πικρή εξέλιξη. Ενώ η διαφορά είναι διμερής, αίφνης ο πρωθυπουργός παραπέμπει το θέμα σε φόρουμ παράκτιων κρατών (Ελλάς, Τουρκίας, Κύπρος, Λίβανος, Αίγυπτος) και παραδόξως αναμένει ευμενή αποτελέσματα από άλλα κράτη τής Αν.Μεσογείου. Ούτως ο απελπισμένος πρωθυπουργός θεωρεί ότι η διεθνοποίηση των διαφορών με την Τουρκία, θα διευκολύνει την ελληνική δικαίωση. Άλλο ένα βήμα εθνικής μειοδοσίας, φίλοι μου, αφού αντί να απαιτούμε, επαιτούμε. Εθνικός διασυρμός, δυστυχώς κατ’ επανάληψη.
Για να αλλάξει αυτή η κακοδιαχείριση της κυβέρνησης Μητσοτάκη πρέπει: το Υπουργείο Εξωτερικών και οι διπλωματικές υπηρεσίες να αποτελούν θεμελιώδεις μηχανισμούς προάσπισης των εθνικών συμφερόντων και απαιτούν αναδιοργάνωση για μεγαλύτερη αποτελεσματικότητα. Οι πρεσβείες, ως προεκτάσεις της χώρας στο εξωτερικό, οφείλουν να αναπτύσσουν συνεργασίες, να προβάλλουν τον ελληνικό πολιτισμό και να ενισχύουν την εξαγωγή ελληνικών προϊόντων. Παράλληλα, η συστηματική ανάδειξη και προστασία πολιτιστικών στοιχείων ελληνικής προέλευσης στο εξωτερικό συμβάλλει στην ενίσχυση της διεθνούς παρουσίας και του κύρους της Ελλάδας. Και όλα γίνονται μέσα από τις προγραμματικές δηλώσεις της Ελλήνων Συνέλευσις φτάνει, φίλοι μου, να ενωθούμε και να τα δούμε να πραγματοποιούνται.
Μενέλαος
