Από την αποβιομηχάνιση και τα μνημόνια μέχρι τις ιδιωτικοποιήσεις λιμανιών, γης και δημόσιας περιουσίας. Τι σημαίνει τελικά η “ανάπτυξη” για τη χώρα;;

Μία επιχείρηση, κατασκευαστική, βιομηχανική, εμπορική, θεωρείται επιτυχημένη όταν επιτυγχάνει αύξηση πωλήσεων των προϊόντων της. Αυτό είναι νόμος τού εμπορίου και πάνω σ’ αυτό το πεδίο υπάρχει και ζει ένας μεγάλος κόσμος. Επιστήμη οι πωλήσεις στον πλανήτη, με εξειδικευμένα στελέχη ανώτατου επιπέδου. Άνθρωποι σπουδάζουν επί χρόνια πάνω σε τρόπους και σχέδια πού θα αποφέρουν κέρδη και οι ίδιοι θα καταλάβουν περίοπτες θέσεις στον παγκόσμιο ανταγωνισμό.

Αυτή η πρακτική προκαλεί έναν κύκλο- τζίρο δις και είναι λογική διαδικασία για τους ιδιώτες πού εμπλέκονται στις πωλήσεις. Όμως είναι το ίδιο όταν ένα κράτος πουλάει τα υπάρχοντα του, την περιουσία των πολιτών;; Πάμε να το δούμε.

Μία ιδιάζουσα περίπτωση είναι η Ελλάς. Η ηπειρωτική χώρα είναι πλούσια σε παντός είδους πρώτες ύλες πού η σημερινή τεχνολογία αιχμής έχει απόλυτη ανάγκη. Μέταλλα, ορυκτά, σπάνιες γαίες, όλα τα στοιχεία εν αφθονία. Οι δε θάλασσες, ο κράχτης τού τουρισμού, κάτω από τον πυθμένα υπόσχονται τεράστιες ποσότητες υδατανθράκων. Με αυτά τα δεδομένα πού περιληπτικά ανέφερα, θεωρείται τόπος πού για τους πολίτες θα προσέφερε έναν άνετο βίο.

Το ελληνικό κράτος εννοείται ότι μέσω των κυβερνήσεων θα προέβαινε σταδιακά στην εκμετάλλευση όλων αυτών των πλουτοπαραγωγικών πόρων, είτε δια ιδίων μέσων και χρηματοδοτήσεων, είτε με σύμπραξη εταίρων εξειδικευμένων παραγόντων και συνεργατών πού κατέχουν τεχνογνωσία και πείρα. Και η Ελλάς δυνητικά πλέον να εκτοξευτεί στην κορυφή τού βιομηχανικού- οικονομικού πεδίου. Και αυτό ακριβώς είναι το σημείο πού σημαδεύει το μέλλον μας επί τω χείρον. Μία πλούσια, αυτάρκης Ελλάς φοβίζει τα παγκόσμια συμφέροντα και τις μονοπωλιακές πρακτικές. Ο πλούτος τής χώρας έπρεπε να αλωθεί και να περιέλθει σε ξένα χέρια, η χώρα να καταστεί υπόχρεη τεράστιων οικονομικών βαρών και να φτωχοποιηθεί ο πληθυσμός.

Χονδρικά, φίλοι μου, φθάσαμε στα μνημόνια και γνωρίζετε από πρώτο χέρι το ξεπούλημα τής πατρίδας. Προηγήθηκε, βέβαια, η αποβιομηχάνιση, τα προϊόντα made in Greece εξαφανίστηκαν και εκτοξεύτηκαν οι εισαγωγές. Κατόπιν ήρθε η σειρά των *πωλήσεων* για να ικανοποιηθούν οι απεχθείς απαιτήσεις των μνημονίων. Οι Έλληνες πολιτικοί αποδεικνύονται οι μεγαλύτεροι managers πωλήσεων και μάλιστα στο τάκα-τάκα ξεπούλημα και άδειασμα τής αποθήκης.

Ξεπούλησαν λιμάνια, αεροδρόμια, νταμάρια, γη και θάλασσα. Οι παραλίες και τα ξενοδοχεία σε αλλοδαπές εταιρείες, ορυκτά σε ξένους οίκους και παρ’ όλον το μηδενικό οικονομικό όφελος τής χώρας, συνεχίζουν να ξεπουλούν τα όποια ασημικά υπάρχουν ακόμα.

Σήμερα πού μιλάμε, το Υπερταμείο τρέχει διαγωνισμό για τις Αλυκές με 9 ενδιαφερόμενους, για το Τατόι με 4 υποψηφίους και 4 σχήματα για λιμάνια κρουαζιέρας, Κατάκολον, Πάτρα, Καβάλα. Ενδιαφέρον για Ποσείδι Χαλκιδικής και πλαζ Αττικής πού πωλούνται. Εκεί όμως πού γίνεται πραγματική σφαγή για το 50% + μία μετοχή, είναι το λιμάνι Λαυρίου. Τα ονόματα των διεκδικητών μεγάλα και μαίνεται ο μεταξύ τους πόλεμος με προσφυγές στο ΣτΕ.

Η κυβέρνηση, βεβαίως, επαίρεται για οικονομική ανάπτυξη και επιτυχίες, αλλά όταν τελειώσουν τα προς πώληση τι μέλλει γενέσθαι;;……Δείτε το βίντεο:

Μενέλαος