Η κομματοκρατία, οι προσωπικές φιλοδοξίες και η αποξένωση των πολιτών από την εξουσία γεννούν την ανάγκη για μια νέα μορφή συμμετοχής στα κοινά.

Λένε ότι τα κόμματα είναι έξω από την κοινωνία, πέραν των ανθρωπίνων δραστηριοτήτων, απέχουν από τις συνήθεις ανάγκες τού κόσμου. Λένε δε ότι αυτοί οι κομματάνθρωποι, δλδ οι πολιτικοί πού δρουν και κινούνται εντός των κομματικών τειχών, ουδόλως προσομοιάζουν με τους πολίτες. Λένε επίσης πώς η φωνή τού λαού φθάνει μεν στα αυτιά τους, αλλά η πρόσληψη τού νοήματος, η επεξεργασία και αντιμετώπιση των ζητημάτων πού προκύπτει περνάει στα ψιλά.

Γενικά υπερισχύει η πεποίθηση ότι τα κόμματα είναι κλειστοί χώροι για ολίγους, περιφραγμένα οικόπεδα. Μία προσεκτική όμως εξέταση αυτού τού φάσματος φανερώνει απερίφραστα ότι τα κόμματα, αρχηγοί, υπαρχηγοί και λοιποί, εμφανίζουν δράσεις και κινήσεις τής κοινωνίας.

Ούτως έχουμε γεννητούρια. Με μία συχνότητα, πού ενδεχομένως θα ενδιέφερε τους ασχολούμενους με το δημογραφικό, γεννιούνται νέα κόμματα στο πολιτικό σκηνικό. Οι λόγοι πολλοί, αιτίες και αφορμές επίσης πολλές. Άνθρωποι πού ήταν γνωστοί μόνον στον οικογενειακό τους περίγυρο (βασικά δεν είναι μειονέκτημα), ξαφνικά εμφανίζονται στο πάλκο για να μας πουν τα δικά τους. Πολίτες δράττουν την ευκαιρία λόγω αναπάντεχης προβολής τους από τα ΜΜΕ και ομού μετά άλλων αγνώστων ή σχετικά γνωστών προσώπων, ιδρύουν κόμματα, απολαμβάνουν αρχικά εντυπωσιακής αποδοχής μέχρι τις εκλογές, όπου συνήθως καταποντίζονται.

Για τα ήδη συγκροτημένα κόμματα, αυτά τής εξουσίας και των υπολοίπων μονίμων στα έδρανα τής βουλής, υπάρχει η εντύπωση στην μάζα ότι εντός πάνε όλα καλά και αρμονικά. Αυτό, βέβαια, ενισχύεται από την εξωτερίκευση των στελεχών, ιδίως των υψηλόβαθμων και προβεβλημένων, πού τούς βλέπουμε πάντα χαμογελαστούς, ομονοούντες και αγκαλιασμένους. Αυτά μπροστά, αφού πίσω πέφτουν μαχαιριές και ομηρικές μάχες. Και ο λόγος είναι η αρχηγία πού όλοι την καλοβλέπουν.  

Αποχωρεί, λοιπόν, ο επίδοξος αρχηγός και ιδρύει κόμμα με άτομα επιρροής και περιβάλλοντος του, ιδρυτικές διακηρύξεις απίθανου μεγέθους, αποτέλεσμα μηδενικό και επιστροφή στο μαντρί. Όμως το σαράκι και η υποκρισία βρίσκονται σε συνεχή λειτουργία, η αρχηγική διάθεση δεν κρύβεται και να πάλι νέο κόμμα. Παρομοίως αποτυχημένοι πολιτικοί ή και πρωθυπουργοί πού καταδικάστηκαν από την κοινή γνώμη, *ξαναβρίσκουν* τον δρόμο τους και λεηλατώντας το αρχικό κόμμα πού τους ανέδειξε, αναδύονται από την λήθη για να προσφέρουν νέες υπηρεσίες στον λαό.

Δεν λείπουν οι αρραβώνες και τα παντρολογήματα. Εδώ, φίλοι μου, είναι η μεγαλύτερη πολιτική αγορά, ένα παζάρι πολιτικών ιδεών και προσωπικού οφέλους πού θυμίζει ποδοσφαιρικές συνήθεις πράξεις. Ξαφνικά μέλος κόμματος αφού δεν ικανοποιήθηκε από τον αρχηγό, ξεχνά δεσμούς, απορρίπτει ιδεολογία και εντάσσεται σε άλλο κόμμα για να αποδείξει τις ικανότητες του(;;). Υπάρχουν πολιτικοί πού πέρασαν από 4-5 κόμματα, το φαινόμενο είναι σε έξαρση, αποτελεί κανονικότητα και το παράδοξο είναι ότι οι πολίτες τους καταψηφίζουν.

Αντιλαμβάνεστε, λοιπόν, ότι στην πολιτική έχουμε ο, τι ακριβώς και στην κοινωνία. Δούναι και λαβείν σε κάθε κίνηση, κάθε δράση τού βίου μας. Και ναι μεν αυτό συμβαίνει στις συναλλαγές γενικά στο κοινωνικό φάσμα, στις ανθρώπινες σχέσεις, αλλά τα όρια έχουν ξεπεραστεί προ πολλού και ο πολιτικός κόσμος αντί να διορθώσει στρεβλώσεις, έξυπνα ή πονηρά υιοθέτησε αυτές τις πρακτικές, τις εφαρμόζει δε άνευ ηθικών ερεισμάτων για την αναρρίχηση στην εξουσία και την απολαβή προνομίων.

Αυτά είναι τα κόμματα πού ουδέν προσφέρουν στην χώρα, μάλλον την καταστρέφουν επηρεάζοντας  συνειδήσεις με φρούδες ελπίδες και ανεκπλήρωτες υποσχέσεις. Πολιτικός υπόκοσμος πού παρέχει δήθεν προστασία μέσω διαφθοράς, διαπλοκής, οικονομικής ληστείας. Αποτελούν σπείρα διεφθαρμένων ατόμων, τρωκτικά τής νύχτας, δηλωμένοι απατρίδες πού συντηρούνται στην επιφάνεια διαχέοντας τρομοκρατία στον κόσμο.

Όμως τώρα μπαίνει φρένο, οι πολίτες ενεργοποιούνται επιτέλους, παύει ο θανατηφόρος λήθαργος, με την ΕΛΛΗΝΩΝ ΣΥΝΕΛΕΥΣΙΣ να ζωντανεύει το όραμα για την νέα πολιτική κανονικότητα. Δίχως κόμμα, δόγμα, χρώμα, ο ελληνικός λαός αποφασίζει ξεκάθαρα πως θα διακυβερνηθεί με την δυναμική του παρουσία στα πολιτικά δρώμενα. Ο πολίτης παρεμβαίνει με ίδια συμμετοχή χωρίς την ανάγκη εκπροσώπου πού μέχρι τώρα ουδόλως τον δικαίωσε.

Μενέλαος