Αφού πλήρωσαν επί δεκαετίες εισφορές και φόρους, χιλιάδες συνταξιούχοι επιστρέφουν στην εργασία για να συμπληρώσουν εισοδήματα που δεν επαρκούν πλέον για μια αξιοπρεπή διαβίωση, ενώ η ανεργία των νέων παραμένει ανοιχτή κοινωνική πληγή.

Συνταξιούχος. Ο απόμαχος τής εργασίας, ο βετεράνος τής βιοπάλης πού τώρα ζει ή ακόμα ονειρεύεται όσα επιθυμούσε κατά τον εργασιακό του βίο. Είναι μία λογική πορεία τής ζωής μας, διανύσαμε έναν μακρύ δρόμο με ευκαιρίες και χασούρες. Ελεύθεροι επαγγελματίες, υπάλληλοι πάσης φύσεως, εργάτες, αγρότες, φθάνουν κάποτε στα όρια ηλικίας συνταξιοδότησης, οπότε έρχεται ο καιρός τής αποχής από κάθε εργασία και τής απολαβής δια τής συντάξεως όλων των εισφορών στα ασφαλιστικά ταμεία. Και αυτή η στιγμή τής είσπραξης τής πρώτης σύνταξης μένει χαραγμένη για τον υπόλοιπο βίο. 

Δεν υπάρχει άνθρωπος που να μην περιμένει να βγει στην σύνταξη. Λογικό από μία άποψη, αλλά κατόπιν εμφανίζονται καταστάσεις πού ο συνταξιούχος δεν περίμενε. Αφού έχει πληρώσει τεράστια ποσά στα ταμεία, το πρώτο χτύπημα πού δέχεται είναι η αναντιστοιχία καταβληθέντων και ύψους σύνταξης. Και η σύνταξη δεν *φτάνει*, πόσον μάλλον στους σημερινούς καιρούς που ο συνταξιούχος βλέπει το κρεοπωλείο και το Σ’/Μ από μακριά. Πόσον μάλλον σήμερα πού η οικονομία βυθίζεται, το κόστος επιβίωσης δυσθεώρητο, τα προβλήματα υγείας λόγω ηλικίας εντείνονται και τα pass χρησιμοποιούνται σαν αντιβιοτικό ευρέως φάσματος.

Τώρα ο συνταξιούχος καταλαβαίνει ότι παραμυθιάστηκε σκοπίμως από το ανάλγητο κράτος και τις κυβερνήσεις πού διακρίνονται μόνον για σπατάλες και απάτες. Τώρα βλέπει ότι με την σύνταξη φυτοζωεί αφού γύρω του οι βδέλλες ρουφούν μετά μανίας την πενιχρή σύνταξη. Και τώρα αναγκάζεται για την βελτίωση των οικονομικών του, να βρει μία δουλίτσα, κάποιο μεροκάματο για να βοηθήσει και τα παιδιά τού πού είναι άνεργα. Έτσι στρατιές συνταξιούχων μετείχαν διαφόρων εργασιών, κρυφά από το κράτος, εξυπηρετώντας κυρίως εργοδότες πού διέθεταν για τις ανάγκες τους λιγότερα χρήματα. Το δε κράτος στην περίπτωση πού ο συνταξιούχος εργάζεται νόμιμα ή συλλαμβάνεται παράνομα, επιβάλει επιπλέον βαριά φορολογία και πρόστιμα κατά περίπτωση.

Αντιλαμβάνεστε, φίλοι μου, τι παίζεται στις πλάτες ανθρώπων με μεγάλες ανάγκες και περιορισμένα οικονομικά μέσα. Και οι κυβερνήσεις με την ψήφιση σχετικών νόμων, υποκριτικά δηλώνουν ότι ναι μεν γνωρίζουν το πρόβλημα, αλλά αδυνατούν να υπερβούν τα δημοσιονομικά όρια.

Η κυβέρνηση Μητσοτάκη αιφνιδίασε τους πολίτες με την ανακοίνωση ότι οι συνταξιούχοι μπορούν πλέον να εργάζονται νόμιμα με έναν μικρό φόρο. Και περιχαρής ο πρωθυπουργός μας πληροφορεί ότι 250000 συνταξιούχοι εργάζονται κανονικά και με τις προσδοκώμενες προοπτικές λύνονται προβλήματα ετών. Χαράς ευαγγέλια για τους συνταξιούχους, ανακούφιση για την κυβέρνηση που ξεφορτώνεται ένα μεγάλο βάρος. Είναι όμως έντιμη αυτή η νέα ρύθμιση, θα αποδώσει ή είναι η συνέχεια άλλων ήδη δυσμενών παραμέτρων στην εργασία;;

Προσωπικά βλέπω μία απάτη, μία συμπαιγνία μέσα στο πολιτικό κόσμο, αφού ουδέν ακούστηκε από την αντιπολίτευση. Ο συνταξιούχος που ξεζουμίστηκε επί δεκαετίες, ωθείται σε νέα γαλεριακή μορφή εργασίας, ενώ δίκαιον και πρέπον είναι να λαμβάνει αξιοπρεπή σύνταξη και να απολαμβάνει όσα στερήθηκε. Άρα είναι ο χαμένος τής υπόθεσης. Από την άλλη, όταν 250000 συνταξιούχοι εργάζονται έστω και νομίμως, πώς θα αντιμετωπίσουμε την κραυγαλέα ανεργία των νέων, αφού οι θέσεις εργασίας καλύπτονται από φθηνούς συνταξιούχους;;

Τα πυροτεχνήματα σωρηδόν, η κυβέρνηση εξαπατά, κλέβει την ζωή των πολιτών, μιλά για επιτυχίες, αλλά η στυγνή πραγματικότητα είναι αμείλικτη. Στην ουσία συνταξιούχοι και άνεργοι είναι υπό διωγμόν και το Δίκαιον απόν.

Μενέλαος