Δεν είναι η πρώτη φορά. Και σίγουρα δεν θα είναι η τελευταία.
Κάθε φορά που η Μέση Ανατολή τυλίγεται στις φλόγες ολόκληρος ο πλανήτης εισέρχεται σε μια αόρατη αλλά βαθιά κρίση οικονομική, κοινωνική, πολιτική. Και το ερώτημα δεν είναι πια «γιατί συμβαίνει» αλλά ποιος ωφελείται.

Η περιοχή δεν είναι απλώς γεωγραφικός χώρος. Είναι το ενεργειακό κέντρο του κόσμου. Χώρες όπως το Ιράν, το Ιράκ και η Σαουδική Αραβία δεν βρίσκονται τυχαία στο επίκεντρο. Όταν ξεσπά πόλεμος βλέπουμε αμέσως οι τιμές του πετρελαίου εκτοξεύονται, οι αγορές τρέμουν και οι πολίτες γονατίζουν και όμως κάποιοι όχι μόνο αντέχουν αλλά πλουτίζουν γιατί η ενέργεια δεν είναι απλώς ανάγκη όπως βλέπετε είναι εργαλείο εξουσίας.

Είδαμε αμέσως τι έχει συμβεί χωρίς να πέσει ούτε μία βόμβα στην Ελλάδα για να πληγεί η κοινωνία μας. Ο πόλεμος φτάνει αθόρυβα, στο ράφι του σούπερ μάρκετ στον λογαριασμό ρεύματος και στην αντλία καυσίμων.Ο πληθωρισμός λειτουργεί σαν αόρατος φόρος δεν ψηφίζεται, δεν ανακοινώνεται αλλά αφαιρεί καθημερινά εισόδημα από τους πολλούς. Οι διεθνείς αγορές δεν λειτουργούν με ηθική, λειτουργούν με συμφέρον.

Ο φόβος γίνεται επένδυση η κρίση γίνεται ευκαιρία η καταστροφή γίνεται κέρδος και όσο οι πολίτες ανησυχούν για την επιβίωση κάποιοι έχουν ήδη σχεδιάσει την επόμενη «ευκαιρία». Οι εφοδιαστικές αλυσίδες διαλύονται με μία σύγκρουση τα προϊόντα καθυστερούν το κόστος αυξάνεται και τότε μόνο αποκαλύπτεται η αλήθεια ότι ο κόσμος δεν είναι αυτάρκης αλλά είναι απόλυτα εξαρτημένος.

Στην χώρα χωρίς ενεργειακή αυτονομία, χωρίς σταθερή στρατηγική και με οικονομία ευάλωτη οι επιπτώσεις είναι πιο έντονες, ακρίβεια παντού μείωση εισοδημάτων ανασφάλεια για το αύριο και όμως, η πολιτική διαχείριση μοιάζει να κινείται πάντα εκ των υστέρων ποτέ προληπτικά.

Είναι όλα αυτά αναπόφευκτα ή μήπως αποτελούν το αποτέλεσμα ενός συστήματος που έχει επιλέξει να λειτουργεί έτσι; Γιατί όταν οι κρίσεις επαναλαμβάνονται με την ίδια «συνταγή», παύουν να είναι τυχαίες.

Μέσα σε αυτό το περιβάλλον αστάθειας αναδύονται πολιτικές φωνές που υποστηρίζουν ότι υπάρχει εναλλακτική πορεία. Η Ελλήνων Συνέλευσις αποτελεί μία από αυτές, προβάλλοντας ως κύρια θέση της ένα διαφορετικό πολιτειακό μοντέλο, την λεγόμενη «Ελλήνων Πολιτεία» που θα δημιουργηθεί οικονομικά αυτοδύναμη και μέσα μόνο από τις αρχές και αξίες μπορεί να εξασφαλίσει οικονομική αυτάρκεια σταθερότητα τιμών και ισχυρή προστασία συνόρων, μόνο μέσα από αυτή τη δομή μπορεί να υπάρξει πραγματική ανεξαρτησία και σταθερότητα.

Ο πόλεμος στη Μέση Ανατολή δεν είναι μακριά είναι ήδη εδώ στην οικονομία, στην καθημερινότητα, στη ζωή μας. Το ζήτημα δεν είναι μόνο γεωπολιτικό είναι και βαθιά πολιτικό και τελικά, η μεγαλύτερη μάχη δεν δίνεται στα πεδία των συγκρούσεων, αλλά στις επιλογές των κοινωνιών.

 Αλέξανδρος Γεωργιάδης..