Όταν τα ψεύτικα βιογραφικά γίνονται υποκατάστατο πολιτικού έργου.

Υπάρχει κάτι βαθιά σάπιο όταν ένας πολιτικός δεν νιώθει την ανάγκη να αποδείξει την αξία του με έργα αλλά καταφεύγει σε κάτι φθηνότερο: την κατασκευή ενός ψεύτικου εαυτού. Και τι πιο εύκολο από ένα «εντυπωσιακό» βιογραφικό, ένα χαρτί από ένα πανεπιστήμιο που δεν τελείωσε ποτέ ή δεν υπάρχει, ένα μεταπτυχιακό που υπάρχει μόνο στη φαντασία του, μια καριέρα που γράφτηκε για να εντυπωσιάσει όχι για να αντανακλά την πραγματικότητα.

Δεν πρόκειται για ένα απλό ψέμα. Είναι μια συνειδητή πράξη εξαπάτησης. Είναι η απόφαση κάποιου να σταθεί μπροστά στους πολίτες και να πει: «Δεν με εμπιστεύεστε γι’ αυτό που είμαι, άρα θα σας πουλήσω αυτό που θαυμάζετε». Και κάπως έτσι η πολιτική μετατρέπεται σε κακοπαιγμένο θέατρο, όπου οι τίτλοι σπουδών γίνονται κοστούμια και οι πολίτες απλοί θεατές.

Το πιο εξοργιστικό δεν είναι καν το ψέμα. Είναι η υποτίμηση της νοημοσύνης μας. Γιατί όποιος πλαστογραφεί το βιογραφικό του, δεν εξαπατά μόνο περιφρονεί θεωρεί ότι δεν θα ψάξουμε, ότι δεν θα αμφισβητήσουμε, ότι θα αρκεστούμε σε μια καλοστημένη εικόνα. Και συχνά δυστυχώς επιβεβαιώνεται.

Όταν όμως το ψέμα αποκαλύπτεται, η παράσταση συνεχίζεται. «Παρερμηνεία», «λάθος συνεργάτη», «πολιτική στοχοποίηση». Κανείς δεν φταίει κανείς δεν γνώριζε κανείς δεν θυμάται. Και κάπου εκεί η αλήθεια χάνεται μέσα σε μια θάλασσα δικαιολογιών και επικοινωνιακών ελιγμών.

Ας είμαστε ξεκάθαροι, το ζήτημα δεν είναι αν κάποιος έχει πτυχίο ή όχι η αξία ενός ανθρώπου δεν μετριέται με τίτλους το ζήτημα είναι η απάτη. Είναι η πρόθεση να ανέβεις σκαλοπάτια που δεν κέρδισες να πάρεις εμπιστοσύνη που δεν σου ανήκει, να κυβερνήσεις ανθρώπους τους οποίους πρώτα κορόιδεψες.

Και εδώ βρίσκεται η πραγματική ευθύνη  όχι μόνο των πολιτικών αλλά και της κοινωνίας. Γιατί όσο χειροκροτούμε τις βιτρίνες και αγνοούμε την ουσία, όσο εντυπωσιαζόμαστε από τίτλους αντί για χαρακτήρα τόσο θα βρίσκονται πρόθυμοι «ηθοποιοί» να μας πουλήσουν τον ρόλο τους.

Η δημοκρατία δεν καταρρέει μόνο από τα μεγάλα σκάνδαλα. Διαβρώνεται σιωπηλά, από μικρά ψέματα που γίνονται αποδεκτά, από βιογραφικά που δεν ελέγχονται, από πολίτες που κουράστηκαν να αμφισβητούν.

Κάποια στιγμή όμως ο καθρέφτης δεν συγχωρεί. Και τότε το ερώτημα δεν θα είναι ποιος είπε το ψέμα αλλά ποιος το πίστεψε και όταν συνυπάρχουν ψέμα και πίστη τότε χάνετε όλη η αλήθεια που θα αναστήλωνε την κοινωνία με Αρχές και Αξίες….

Αλέξανδρος Γεωργιάδης