Ζούμε σε μια εποχή όπου η τεχνολογία δεν είναι απλώς εργαλείο είναι περιβάλλον. Οι νέοι σήμερα μεγαλώνουν μέσα σε έναν ψηφιακό κόσμο που λειτουργεί με κανόνες διαφορετικούς από εκείνους που γνώριζαν οι προηγούμενες γενιές. Εκεί όπου η αξία δεν μετριέται με προσπάθεια, δημιουργία ή σκέψη, αλλά με αριθμούς: likes, followers και views.

Το ερώτημα λοιπόν δεν είναι απλώς κοινωνικό. Είναι υπαρξιακό: Πού οδηγούνται οι νέοι σήμερα όταν η αυτοεκτίμηση είναι ένα κουμπί και η παιδεία απουσιάζει; Για πολλούς νέους, το like δεν είναι απλά ένας αριθμός. Είναι αποδοχή, ορατότητα, ταυτότητα. Όταν το «ψηφιακό χειροκρότημα» γίνεται κριτήριο αξίας, τότε η εικόνα κερδίζει τον χαρακτήρα και η εντύπωση αντικαθιστά τη σκέψη. Ο νέος μαθαίνει ότι δεν έχει σημασία ποιος είσαι, αλλά πώς φαίνεσαι. Και όταν η επιβεβαίωση λείπει; Έρχεται η σύγκριση, το άγχος, η μοναξιά, η ψευδαίσθηση ότι «οι άλλοι είναι καλύτεροι».

Το σχολείο συχνά περιορίζεται σε εξετάσεις, ύλη και βαθμούς. Μόρφωση υπάρχει. Παιδεία όμως; Η πραγματική παιδεία χτίζει το πνεύμα και το σώμα, διδάσκει σκέψη, καλλιεργεί κρίση και αξίες.

Σήμερα όμως συναντάμε εμπειρίες χωρίς νόημα, πληροφορίες χωρίς κατεύθυνση και μάθηση χωρίς σκοπό. Σε ένα τέτοιο κενό, η κοινωνία αφήνει τους νέους να αναζητούν νόημα μόνοι τους συχνά στην ψηφιακή επιφάνεια, έτσι δημιουργούνται τρεις κατηγορίες γενεών νέων .

Η γενιά της ψηφιακής ψευδαίσθησης επενδύει περισσότερο στην εικόνα παρά στην ουσία. Καταναλώνει τάσεις, αλλά δεν παράγει αξίες. Η γενιά της αφύπνισης μικρότερη ομάδα, αλλά υπαρκτή και δυναμική όπου αναζητά γνώση, σκοπό, δημιουργικότητα. Στρέφεται σε τέχνες, βιβλία, προγράμματα, δράση. Αυτοί είναι οι σπόροι της επόμενης πραγματικής αλλαγής και 3 η γενιά που ταλαντεύεται ούτε πλήρης συμμόρφωση στο ψηφιακό θέατρο, ούτε ολική αντίδραση. Απλώς παρασύρεται.

Εκεί όπου λείπουν γονείς, παιδεία και πρότυπα, δημιουργείται χώρος για influencers αντί πιονέρων, trends αντί αξιών και viral εικόνες αντί σκέψης.

Οι νέοι δεν φταίνε σε τίποτα. Φταίει η κοινωνία που δεν τους δίνει όραμα, προοπτική και λόγο να πιστέψουν σε κάτι πέρα από την προβολή. Εντέλει υπάρχει ελπίδα; Όχι μόνο υπάρχει αλλά και μεγαλώνει. Γιατί πίσω από τα φίλτρα και τις οθόνες υπάρχει μια γενιά ευαίσθητη, ταλαντούχα, προσαρμοστική και τεχνολογικά ικανή. Μια γενιά που περιμένει ένα πράγμα “να της δοθεί νόημα”.

Δεν πρέπει πλέον να ρωτάμε: «Πού οδηγούνται οι νέοι;» Αλλά, Ποιος τους καθοδηγεί; Ποιος τους εκπαιδεύει; Ποιος τους εμπνέει; Γιατί αν τα social media προσφέρουν την πλατφόρμα, η κοινωνία οφείλει να προσφέρει τον σκοπό.

 Αλέξανδρος Γεωργιάδης