Σε προηγούμενο άρθρο και με αφορμή την πρόταση του Επιμελητηρίου Κοζάνης, αναφέρθηκα στις ΕΟΖ οι οποίες δεν είναι οι μόνες ζώνες. Για παράδειγμα υπάρχουν ήδη στην χώρα μας οι Ελεύθερες Ζώνες όπως το λιμάνι Πειραιά, το λιμάνι Θεσσαλονίκης και τα αεροδρόμια Θεσσαλονίκης και Αθηνών.
Στο σημερινό μου άρθρο θα ασχοληθούμε με ένα εξίσου σοβαρό θέμα για το οποίο δεν έχει πάρει θέση ποτέ κανένα πολιτικό πρόσωπο αλλά από την άλλη η εικόνα που κυριάρχησε στην κοινή γνώμη όλα αυτά τα χρόνια ήταν ότι δεν αποτελούσε πραγματικό γεγονός. Παρ’ όλα αυτά όμως είναι πραγματικό και αποτυπωμένο σε ΦΕΚ , νόμο και μάλιστα αναγκαστικό υπ’ αριθ. 2220.1940/ αριθμός φύλλου 65, επί δικτατορίας Ι. Μεταξά.
Το θέμα μας λοιπόν αφορά μια σύμβαση η οποία υπεγράφη το 1936 αλλά έγινε νόμος το 1940 όπως ανέφερα παραπάνω. Για όσους γνωρίζουν αναφέρομαι στην Σύμβαση Κούπερ, όσοι δεν γνωρίζετε θα αντιληφθείτε στη συνέχεια την σχέση με τις Ελεύθερες Ζώνες και όχι μόνο.
Με την Σύμβαση λοιπόν αυτή το ¨Ελληνικό Δημόσιο¨ όπως αναφέρεται στον νόμο παραχωρεί σε μια ιδιωτική εταιρεία εξ Αμερικής το προνόμιο της εκμετάλλευσης της δύναμης τον ρεόντων υδάτων του Αχελώου ποταμού άλλα και των παραποτάμων του Μέγδοβα Γρεβενίτη, Αγραφιώτικου και Ασπροποτάμου για την παραγωγή ηλεκτρικής ενέργειας. Όπως αντιλαμβανόμαστε όλοι εκτός του νερού χρειάζονται και υποδομές, για τον λόγο αυτόν παραχωρήθηκε στον ανάδοχο το δικαίωμα κατασκευής τριών φραγμάτων και τριών υδροηλεκτρικών εγκαταστάσεων αλλά και τον απαραίτητο εξοπλισμό για τη μεταφορά της ηλεκτρικής ενέργειας προς τους καταναλωτές. Παραχωρείται επίσης στον ανάδοχο το δικαίωμα κατάληψης οποιουδήποτε εδάφους από όπου θα εξάγει εκείνα και όσα υλικά είναι αναγκαία για την κατασκευή των έργων. Όπως επίσης του δίνεται η δυνατότητα να χρησιμοποιήσει αλλοδαπούς εργάτες.
Εκτός των παραπάνω ο ανάδοχος απαλλάσσεται από φόρους και δασμούς για τα υλικά που θα χρησιμοποιήσει για την μελέτη, κατασκευή και λειτουργία των εγκαταστάσεων άλλα και από τον φόρο ηλεκτρικής ενέργειας. Στον ανάδοχο παρέχεται το δικαίωμα ίδρυσης βιομηχανικών εγκαταστάσεων ηλεκτρομεταλλουργίας και ηλεκτροχημείας με δικαίωμα παραγωγής: αζώτου (αζωτούχα προϊόντα), συνθετική αμμωνία, νιτράσβεστο, άργιλο και οξείδιο αργίλου, μαγνήσιο, χαλκό, νικέλιο, ψευδάργυρο, μαγγάνιο, μόλυβδο, κασσίτερο και χρώμιο σε οποιαδήποτε μορφή, πλάκες, ράβδους κτλ. αλλά και όποιον συνδυασμό των παραπάνω.
Στον ανάδοχο ανατίθεται η φύλαξη και η αστυνόμευση των έργων και ότι άλλο συνεπάγεται με αυτά και για την εργασία αυτή θα προσλάβει επόπτες και φύλακες οι οποίοι θα έχουν δικαιώματα χωροφύλακα ή αστυνομικού. Επίσης με αίτηση του μπορεί να ζητήσει την αρωγή χωροφυλάκων, αγροφυλάκων και αστυνομικών του κράτους. Στις μέρες μας ο ανάδοχος χρησιμοποιεί ιδιωτικές εταιρείες φύλαξης αλλά σε ειδικές περιπτώσεις δεσμεύει, νοικιάζει, όπως έχω αναφέρει σε προηγούμενο άρθρο, διμοιρίες ΜΑΤ όπως έχουμε δει πολλές φορές να συμβαίνει όταν πολίτες υπερασπίζονται τον τόπο τους, το περιβάλλον τους, την ίδια τους την ζωή, σε βουνά και πεδιάδες όπου έρχονται τεράστια εργοταξιακά μηχανήματα και κατατρώνε την φύση, πανίδα και χλωρίδα, τα πάντα. Και όλα αυτά για να σωθούμε από την “κλιματική” αλλαγή.
Και μιας και ήρθαμε στις μέρες μας, ποιος δεν έχει ακούσει για την κατασκευή φραγμάτων, ταμιευτήρων και υδροηλεκτρικών εργοστασίων σχεδόν σε όλα τα ποτάμια της χώρας; Που φυσικά δεν είναι κάτι καινούργιο, εδώ και πολλά χρόνια λειτουργούν στην χώρα μας και κάποια ενώ κατασκευάστηκαν δεν λειτούργησαν ποτέ, ένα τέτοιο παράδειγμα βρίσκεται στον Αχελώο όπου το 2001 η δημόσια τότε ΔΕΗ δαπάνησε περίπου 500 εκ.ευρώ σε σημερινή αξία για την κατασκευή του. Ποιος δεν άκουσε για την παραχώρηση θαλάσσιων οικοπέδων για εξόρυξη πετρελαίου και υδρογονανθράκων; Με πρόσφατο παράδειγμα τις συμφωνίες με Αμερικάνικες εταιρείες. Ποιος δεν είδε την παρουσία της Αμερικανίδας πρέσβη σε αυτές τις συμφωνίες; Από την τρίτη κιόλας μέρα που ήρθε στην Ελλάδα, το πρώτο πράγμα που έκανε ήταν golden deal για το πω στην γλώσσα της.
Κάτι άλλο όμως είναι αυτό που ίσως κάνει κάποιους να σκεφτούν λίγο διαφορετικά αλλά σίγουρα όλοι μας θα καταλάβουμε ότι τύχη δεν υπάρχει. Η ισχύς της Σύμβασης Κούπερ άρχιζε από την δημοσίευση του σχετικού νόμου 1940 και έληγε στις 31/12/2010 και τι έγινε αυτήν την Μαύρη χρονιά; Το πολιτικό καθεστώς με πράξη Νομοθετικού περιεχομένου, ούτε καν Νόμο, έβαλε την χώρα σε ένα ατελείωτο παζάρι με αποκορύφωμα η πρώτη φορά αριστερά με δεκανίκια την ΝΔ και το ΠΑΣΟΚ το 2016 να εκχωρήσει τα πάντα για 99 χρόνια.
Άπειρα τα παραδείγματα εκχώρησης πλούτου πνευματικού, υπόγειου, υποθαλάσσιου, γης και ύδωρ και αναχρονικά. Πρέπει να γίνει κατανοητό ότι οι πρόγονοί μας ξεκίνησαν την επανάσταση το 1821 αλλά δεν ολοκληρώθηκε ποτέ. Το Ελληνικό κράτος που ιδρύθηκε επί Όθωνα στήθηκε με τέτοιο τρόπο ώστε πάντα κουμάντο να κάνει ένα πολιτικό-θρησκευτικό φέουδο.
Το θέμα όμως δεν είναι τι κάνουν αυτοί, όποιοι και όσοι είναι, αλλά τι κάνουμε εμείς οι πολλοί και με την ευκαιρία της αναφοράς στους προγόνους μας θα θυμίσω ακόμα ένα γεγονός, όταν ζητήθηκε γη και ύδωρ από τον Λεωνίδα, έκοψε την γλώσσα του απεσταλμένου και μόνο που τόλμησε να το πει και τον έριξε στο πηγάδι για να πάρει και γη και ύδωρ. Εσύ τι έχεις πάθει ξέχασες ότι είσαι απόγονος του Λεωνίδα; Αν το ξέχασες κοίτα να το θυμηθείς γρήγορα και πράξε ανάλογα. Γιατί τους προγόνους τους τιμάς με πράξεις…..
Άδραστος
