Από τα κλειστά καταστήματα και την οικονομική ασφυξία, στην αναζήτηση μιας νέας κοινωνικής και πολιτικής συνείδησης.

«Κλείνουμε, κλείνουμε, κλείνουμε…». Η φράση αυτή δεν είναι απλώς μια διαπίστωση είναι η σκληρή πραγματικότητα που συναντά κανείς σε κάθε γωνιά της Ελλάδας. Από τις μεγάλες πόλεις μέχρι την επαρχία, τα ρολά κατεβαίνουν, οι επιχειρήσεις σβήνουν και η οικονομική δραστηριότητα μοιάζει να καταρρέει σαν χάρτινος πύργος.

Η ελληνική οικονομία δείχνει να έχει παρασυρθεί από μια ανελέητη χιονοστιβάδα. Μισθοί και συντάξεις μειώνονται, ενώ το κόστος ζωής εκτοξεύεται. Τα νοικοκυριά ασφυκτιούν εγκλωβισμένα σε μια καθημερινότητα όπου η αγωνία για την επιβίωση υπερισχύει κάθε άλλης σκέψης. Την ίδια στιγμή βασικά αγαθά ακόμα και αυτά που ανήκουν στη φύση, όπως το νερό μετατρέπονται σε αντικείμενα εκμετάλλευσης.

Η έννοια των «φυσικών αγαθών» δεν είναι απλώς οικονομικός όρος. Είναι η ίδια η σχέση του ανθρώπου με τη φύση. Μια σχέση που βασίζεται στην αμοιβαιότητα, στον σεβασμό και στην ευγνωμοσύνη. Όταν όμως αυτή η ισορροπία διαταράσσεται από την απληστία και τη μονομανία του κέρδους, τότε δεν μιλάμε απλώς για κρίση μιλάμε για αλλοίωση αξιών.

Μέσα σε αυτό το σκηνικό, οι πολίτες λαμβάνουν «ψίχουλα» επιδόματα και προσωρινές ενισχύσεις που λειτουργούν περισσότερο ως μέσο καταστολής της αντίδρασης παρά ως ουσιαστική λύση. Η κοινωνία έχει μετατοπιστεί από το «πώς θα ζήσουμε καλύτερα» στο «πώς θα επιβιώσουμε» και αυτό είναι ίσως το πιο ανησυχητικό στοιχείο της εποχής μας.

Το ερώτημα που προκύπτει είναι βαθύτερο: είναι αυτό το μέλλον που θέλουμε για τα παιδιά μας; Μια κοινωνία παθητική, φοβισμένη, εγκλωβισμένη σε έναν διαρκή αγώνα επιβίωσης;

Κι όμως, η ιστορία των Ελλήνων δείχνει κάτι διαφορετικό. Σε κάθε πολιορκία όπου καταπατούνται τα δίκαια τους οι πολίτες δεν υποχωρούν. Αντιθέτως, ενώνονται. Δείχνουν αλληλεγγύη θάρρος και συλλογική δύναμη. Αυτή η έμφυτη τάση για ενότητα είναι ίσως η μεγαλύτερη ελπίδα.

Η έννοια της «Ένωσης» δεν πρέπει να περιορίζεται σε στιγμές κρίσης. Οφείλει να μετατραπεί σε σταθερή στάση ζωής και πολιτικής συνείδησης. Όχι μόνο για να στηρίζουμε ο ένας τον άλλον, αλλά για να διαμορφώνουμε ενεργά το μέλλον μας.

Η πραγματική αλλαγή δεν θα έρθει από επιφανειακές λύσεις. Θα έρθει όταν οι ίδιοι οι πολίτες αναλάβουν την ευθύνη για την πορεία της κοινωνίας. Όταν απαιτήσουν και δημιουργήσουν μια πολιτεία που θα βασίζεται στη δικαιοσύνη, τη διαφάνεια και την ουσιαστική προστασία των ανθρώπων της.

Ίσως τελικά το ζητούμενο δεν είναι απλώς να αντέξουμε την κρίση. Είναι να ξυπνήσουμε μέσα από αυτήν.

 Αλέξανδρος Γεωργιάδης..