Από τα ακρωνύμια και τα συνθήματα έως τις νέες κομματικές επωνυμίες, η πολιτική επενδύει στους συμβολισμούς και στη λήθη των πολιτών περισσότερο απ’ ό,τι στις ιδέες.
Είναι όντως εντυπωσιακό και παράξενο συνάμα, αυτό το *άθλημα* να εφευρίσκουμε ονόματα και συνθήματα. Διακρίνουμε μεγάλες επιδόσεις στην κοινωνία, αλλά και στην πολιτική όπου κυριαρχούν αρκτικόλεξα. ΝΔ, ΠΑΣΟΚ, ΣΥΡΙΖΑ, Ν. Αρ.,ΚΚΕ, παλαιότερα ΕΡΕ, ΕΚ, ΕΔΑ κλπ. Αρχικά λέξεων πού σχηματίζουν προτάσεις πολιτικού ύφους πού βέβαια χωνεύεται εύκολα από τούς πολίτες. Και οι οποίοι πολίτες διαβάζουν ή ακούουν, αλλά μάλλον περιορισμένα ή ουδόλως κατανοούν το νόημα.
Τότε πώς ψηφίζουν αφού αγνοούν την ιδιαίτερη πολιτική σημασία των κομματικών κωδίκων;; Με ποια πολιτική παιδεία αναδεικνύουν κυβερνήσεις;; Αυτά τα ερωτήματα είναι μεν κρίσιμα, αλλά η αποκωδικοποίηση τής πολιτικής συμπεριφοράς των πολιτών φανερώνει δυστυχώς ότι παραμένουν εγκλωβισμένοι στα οικογενειακά τείχη σαν τούς σημερινούς 35ρηδες πού ζουν με τούς γονείς τους.
Το πολιτικό σύστημα τής χώρας θυμίζει ποδοσφαιρική ομάδα, οπότε μπορούμε να χρησιμοποιήσουμε ποδοσφαιρικούς όρους. Άμυνα, κέντρο, επίθεσης, χαφ, εξτρέμ, λίμπερο κλπ. Τα κόμματα πού βλέπουμε μονίμως στην σύνθεση τής βουλής αποτελούν τον κορμό τής ομάδος, ούτως για την επιτυχία τής εκάστοτε κυβέρνησης απαιτείται συνεργασία. Συνεργασία μέσω υπόγειων διαδρόμων, οφθαλμοφανέστατα εάν εστιάσουμε στα από του βήματος λεκτικά εκτοξευόμενα για την συγκράτηση των ψηφοφόρων εντός των κομματικών ορίων.
Εδώ, φίλοι μου, εντοπίζεται μία αναντιστοιχία πού αφορά τούς πολίτες. Ο μέσος πολίτης αντιλαμβάνεται τον σχεδιασμό τού παιχνιδιού μεν, αλλά παραδόξως με ταχύτητα φωτός ξεχνά ο, τι είδε ή άκουσε και ελαφρά τη καρδία προχωρά σε άλλους δρόμους αναλόγως προσωπικών κριτηρίων. Και θα παραμείνω στο *ξεχνά*, στο πέπλο τής λήθης πού μας περιβάλλει ασφυκτικά.
Λήθη, το μεγάλο μειονέκτημα πού περιορίζει ή εξαφανίζει οποιοδήποτε ίχνος νόησης και κατανόησης τού πλέγματος των κομμάτων. Απαρτίζουν κύκλωμα πού με επιδέξια στρατηγική αυτό αναιρούνται από τις διακηρύξεις τους, αλλά και αποποινικοποιούνται αλλήλως. Παίζουν μπάλα μόνα τους, δηλώνουν διαιτητή τον λαό, αλλά παραδόξως πάντα κερδίζουν, είτε διότι ο διαιτητής τα παίρνει, είτε διότι είναι άσχετος και δεν γνωρίζει τούς κανονισμούς.
Αυτή η αλληλεγγύη εντός τού πολιτικού φάσματος γεννά και τα νέα κόμματα με παλιές ηγεσίες πού απέτυχαν, απαξιώθηκαν, πρόδωσαν τούς πολίτες και την ιστορία τού τόπου. Και εξόφθαλμα πλέον και προσβλητικά για τον ελληνικό λαό, ύβρις αποτελεί το μόρφωμα τού κ. Α. Τσίπρα, το νέο αριστερό κόμμα με την ονομασία ΕΛΑΣ. ΕΛΑΣ, λοιπόν, ομόηχο τού ΕΛΛΑΣ, έτσι για να φανεί ο νέος πατριωτισμός, η καπηλεία τού ιερού ονόματος προς άγραν ψηφοφόρων. ΕΛΑΣ, ομόηχο τού διαβόητου ΕΛ.Α.Σ. για να ξαναθυμηθούμε την τραγική εμφυλιακή περίοδο τής χώρας για προσέλκυση των αιωνίων κομμουνιστών. ΕΛΑΣ, άλλη μία τάση για κατακερματισμό των πολιτών, ώστε το πολιτικό κατεστημένο να συνεχίζει δια τής διαίρεσης να παίζει το παιχνίδι του, πάντα εντός έδρας και πάντα να κερδίζει.
Για να κερδίσει επιτέλους ο λαός αυτής της χώρας, πρέπει να επιλέξει τη δική του πλευρά. Την πλευρά της αξιοπρέπειας, της ελευθερίας και του πολίτη. Όλα τα υπόλοιπα είναι απλώς μέρος του ίδιου παιχνιδιού.
Μενέλαος
