Από την αγγλική κηδεμονία στη μεταπολεμική αμερικανική επιρροή, μια πολιτική ανάγνωση της διαχρονικής εξάρτησης της Ελλάδας από τις μεγάλες δυνάμεις.

Μας διαφεύγει λόγω παρέλευσης δεκαετιών η Αγγλοκρατία στην Ελλάδα. Ήταν η εποχή πού ακόμα τα μεγάλο νησί διαφέντευε θάλασσες και στεριές ανά τον πλανήτη. Η αυτοκρατορία τού Στέμματος λεηλάτησε χώρες επιβάλλοντας στυγνές πολιτικές με τοποθέτηση αχυράνθρωπων πού εκτελούσαν άνευ αναστολών. Το τέλος όμως ήρθε αναπόφευκτα με την ηγεμονική εμφάνιση των ΗΠΑ.

Μέσα σ’ αυτό το φάσμα συμπεριλαμβάνεται και η Ελλάς. Με το προσωπείο τής προστασίας από την κομμουνιστική εξάπλωση, η αμερικανική παρουσία στην χώρα μας, εγκαινίασε ένα πολιτικό κλίμα ιδιαιτέρως φιλικό προς τις ΗΠΑ και φυσικά υπάκουο στα κελεύσματα και απαιτήσεις. Έτσι το *ανήκομεν στην Δύση* από απλό σλόγκαν κατέστησε την Ελλάδα όμηρο και ακολούθημα τής αμερικανικής εξωτερικής πολιτικής. Το περιβόητο ΝΑΤΟ επισκίασε κάθε φιλοδοξία και σχεδιασμό των ευρωπαϊκών χωρών, απαγόρευσε ακόμα και τούς ψιθύρους πού μπορεί να έδιναν έναυσμα συζητήσεων και κριτικής.

Στην χώρα μας προέκυψε για τα αμερικανικά συμφέροντα ένας πολιτικός κόσμος πού επέφερε την πλήρη υποταγή. Μέσω τού ΝΑΤΟ η ασφάλεια των συνόρων εξαρτάται αποκλειστικά από αμερικανικά όπλα, οι ένοπλες δυνάμεις χρησιμοποιούν μεταχειρισμένα συστήματα πού αποσύρθηκαν λόγω παλαιότητας και το δέλεαρ τής δωρεάν αποστολής τους καλύπτει δολίως την θέση τού υποτακτικού.

Εντός αυτής τής πραγματικότητας μέγιστη ήταν η επιρροή και συμβολή των πρέσβεων στην αμερικανική πρεσβεία. Στην ιστορία έχουν καταγραφεί διαβόητοι πρέσβεις πού ρύθμισαν την πολιτική ζωή τής χώρας. Άλλοι εξόφθαλμα, κάποιοι συγκεκαλυμμένα, πάντως η αμερικανική διπλωματία έλεγξε τα πολιτικά πράγματα τής Ελλάδος. Συχνότατες επεμβάσεις υπέρ συγκεκριμένων πολιτικών και κομμάτων, έφεραν στην εξουσία κυβερνήσεις με την βούλα τής Αμερικής, ώστε τα δυτικά συμφέροντα στην νοτιοανατολική Μεσόγειο και την χερσόνησο τού Αίμου να μην διαταραχθούν, να παγιωθεί περαιτέρω η νεοαποικιακή φιλοσοφία των ΗΠΑ.

Μέγας πόθος Ελλήνων πρωθυπουργών μία πρόσκληση στον Λευκό οίκο. Σφοδρή επιθυμία υπουργών και πολιτικών αρχηγών ή επίσκεψη στην Ουάσιγκτον. Η καταξίωση τους στο εσωτερικό εξαρτάται από την φιλική ή όχι διάθεση των ΗΠΑ πού ανεβάζει την εικόνα τους στους ψηφοφόρους. Όμως το πραγματικό νόημα είναι η δήλωση υπακοής, η δουλικότητα στον αφέντη. 

Μεγάλη φιλολογία, λοιπόν ,αναπτύχθηκε με τον διορισμό τής Γκίλφοϊλ στην αμερικανική πρεσβεία στην Αθήνα και μέχρι την άφιξη της τα σενάρια πού προβλήθηκαν, πέραν τής δημοσιογραφικής υστερίας, θεοποίησαν την ιδίαν σαν φιλέλληνα, θιασώτη τού ελληνικού πολιτισμού και υπερασπιστή των ελληνικών δικαίων. Η συγκεκριμένη κυρία όμως φρόντισε να δείξει ότι μέλημα της ήταν η ενίσχυση τής αμερικανικής παρουσίας και η στρατιωτική συμβολή υπέρ τής Ουκρανίας μέσω Αλεξανδρούπολης και των υπολοίπων βάσεων στην χώρα μας.

Η Γκίλφοϊλ είναι έξυπνη γυναίκα και γι’ αυτό ήρθε στην Ελλάδα, ώστε να βάλει πολιτική τάξη, να οριστικοποιήσει την υπακοή των πολιτικών στις εντολές τής Δύσης. Διαφαινόμενης δε τής συντριβής τής κυβέρνησης Μητσοτάκη, για να εξασφαλίσει ήρεμη μετάβαση σε νέα κυβέρνηση, άρχισε έναν γύρου επαφών με τέως πρωθυπουργούς. Ούτως ανέσυρε τον σκελετό Σαμαρά πού φιλοδοξεί με νέο κόμμα να επανέλθει στην επικαιρότητα και δέχτηκε τον ολετήρα Τσίπρα πού ορέγεται πρωθυπουργία.

Η δαιμόνια πρέσβης πλέκει ένα νέο δίχτυ εγκλωβισμού πολιτικών, στήνει το σκηνικό μετάβασης από Μητσοτάκη σε αναγκαίο ενδεχομένως συγχρωτισμό Σαμαρά-Τσίπρα, ώστε το προτεκτοράτο να συνεχίζει τον δρόμο τής σκλαβιάς.

Μενέλαος