Το δίλημμα που καθορίζει το παρόν και το μέλλον των πολιτών.
Δύο ομοιοκατάληκτες λέξεις τής όμορφης γλώσσας μας πού με την διαφορά δύο συμφώνων μας οδηγούν σε διαφορετικές κατευθύνσεις.
Αποχή: Κρατώ απόσταση από κάποια πράγματα, απέχω δηλαδή από καταστάσεις, ιδεολογήματα και κάθε τι πού το βρίσκω αντίθετο με την νόηση μου. Αυτό, βέβαια, εξαρτάται από την προσωπική στάση ζωής, φιλοσοφική διάθεση, πολιτικές επιλογές και διαδρομές, κοινωνικά φαινόμενα, ακολουθία σχετικών στάνταρ, καλλιτεχνικών τάσεων, θρησκευτικής και πολιτισμικής κουλτούρας. Απέχω ενδεχομένως από διατροφικές συνήθειες, κατανάλωση αλκοόλ πχ, χρήση ουσιών, τρόπων διασκέδασης, όπως μπορεί και να απέχω από συγκεκριμένο πλαίσιο ενημέρωσης. Εδώ δηλαδή εντοπίζεται η προσωπική σφραγίδα.
Ανοχή: Ο σημερινός βίος τού πολίτη επηρεάζεται από παράγοντες πού θέτουν την νόηση, τα αισθήματα, την όλη δράση ή ακινησία στην κοινωνία, σε αμφισβήτηση. Βάλλεται ο άνθρωπος συνεχώς με θεωρίες, ιδεολογίες και αφηγήματα πού προκαλούν μία ευμετάβλητη κατάσταση, αλλά τις περισσότερες φορές ανεξήγητη.
Κατά ριπάς οι προκλήσεις, άλλες ουσιώδεις και υπαρκτές και άλλες σε φανταχτερό περιτύλιγμα, κίβδηλες. Η συχνότητα εμφάνισης fake καταστάσεων αυξάνεται τρομακτικά, η υποχρεωτικότητα από πολιτικά κέντρα απηνής, η δε άγνοια περί αληθείας και δικαίου βραχυκυκλώνει τον άνθρωπο, πού στο θέμα τού αν πρέπει να συνεχίζει να ανέχεται ο, τι *προσφέρεται* βρίσκεται μεταξύ σφύρας και άκμονος, μετέωρος και ανασφαλής.
Μπορεί αυτές οι δύο λέξεις πού αρχικά ουδεμία εννοιολογική σχέση έχουν να συνυπάρξουν και να δημιουργήσουν ένα νέο πεδίο στον βίο μας, όπου η μίξη τους να προκαλέσει την έκρηξη τής πλειοψηφίας των πολιτών πού υποβόσκει έστω και ασυναίσθητα;;
Πάμε, λοιπόν, να το δούμε.
Αναμφισβήτητα όλα τα *καλά* ή *κακά* στην ζωή μας, αρχή και τέλος έχουν το πολιτικό κατεστημένο. Η μεγαλύτερη συνωμοσία εξυφάνθηκε με την επικράτηση πολιτικών θεωριών, την καθιέρωση των κομμάτων και την αλλοτρίωση τής ανθρώπινης νόησης πού καταστέλλεται εμφανώς και γιγαντώνεται στην εποχή μας. Οι πολίτες είναι αναγκασμένοι να ανέχονται τα μύρια όσα πού καταφανώς προσβάλλουν την ελευθερία, αξιοπρέπεια, δικαιώματα ζωής, επιλογές και ιδιαιτέρως την ισχύ τού ΔΙΚΑΙΟΥ. Και ο πόλεμος αυτός πού μας φυλακίζει, μας στερεί την διαφοροποίηση και απεξάρτηση από την υποχρεωτικότητα, θα συνεχίζει να κυριαρχεί αφού συμμετέχουμε.
Ναι, φίλοι μου, συμμετέχουμε κι αν αυτό σάς προκαλεί ερωτηματικά και έκπληξη, η απάντηση βρίσκεται στην για διάφορους λόγους ΑΠΟΧΗ μας από την ενεργό παρουσία και δράση μας σ’ όλο το φάσμα τού βίου μας. Και εδώ εντοπίζεται η ατομική και συλλογική αντίδραση, όταν πρέπει νά αποφασίσουμε να απέχουμε από ο, τι μας σκοτώνει. Και είναι τόσα πολλά πού μας προκαλούν απέχθεια, πού η αποχή παίρνει έξαρση μεν, αλλά λείπει ο σπινθήρας για ομόθυμη εμφάνιση.
Η ώρα ήρθε, αγαπητοί μου, με την εμφάνιση στο πολιτικό προσκήνιο του κινήματος ΑΠΟΧΗ χωρίς ΑΝΟΧΗ. Εδώ αντί των γνωστών πολιτικών υφαρπαγής τής ψήφου μας και τής δια βίου σκλαβιάς σε στερεότυπα, παρουσιάζεται στο ευρύ κοινό και στους σκεπτόμενους πολίτες η πρωτοφανής και πρωτότυπη ευκαιρία για την απαλλαγή μας από μία ζωή καταναγκαστικών έργων.
Απέχουμε από όσα μας κατατρωγουν αφού πλέον δεν ανεχόμαστε τον εξευτελισμό μας. Και τώρα βλέπουμε την συνάφεια αποχής- ανοχής, τού συνδυασμού πού το αμαρτωλό πολιτικό καθεστώς ξορκίζει αφού κλονίζεται συθέμελα.
Και για κλείσιμο: Στις τελευταίες εκλογές η αποχή εκτοξεύτηκε στο 68%. Αυτό σημαίνει ότι η μεγαλύτερη πολιτική δύναμη είναι η αποχή. Δεν σημαίνει, βέβαια, ότι θα ανεχτούμε αυτήν την κατάσταση ψεύδους και νοθείας, αλλά με την μαζική συμμετοχή στο κίνημα και τις εκλογικές διαδικασίες, ανατρέπουμε όλα τα κακώς κείμενα.
Οι πολίτες δηλώνουν δυναμική παρουσία στο εκκωφαντικό 68% και αναλαμβάνουν την διακυβέρνηση τής χώρας.
Μενέλαος
