Η κρίση εμπιστοσύνης, οι αμοιβαίες ευθύνες και η αναγκαία αφύπνιση της κοινωνίας.

Είναι αδιαμφισβήτητο ότι κάτι δεν πάει καλά στην χώρα μας. Πολίτες σε πόλεμο με τους πολιτικούς, πολιτικοί πού ασκούν πολιτική αντίθετη με τις προσμονές των πολιτών. Ακόμα και αυτοί οι φανατικοί των κομμάτων, σε ιδιωτικές συζητήσεις, εκδηλώνουν την έντονη ανησυχία τους για τα πολιτικά τεκταινόμενα στην πατρίδα μας.

Ξεκινάμε από την σχέση τού πολίτη με τον πολιτικό πού είναι η αρχή εμφάνισης τού πολιτικού συστήματος και εδώ θα προσπαθήσουμε να εντοπίσουμε τις παθογένειες, παρενέργειες τής λειτουργίας του, πού τείνουν να υπερβούν την καλώς εννοούμενη ζεύξη, καταλήγουμε μοιραία στο πολιτικό κατεστημένο, όπερ σημαίνει ότι έχουμε κερδισμένους και χαμένους.

Κατηγορούμε τους πολιτικούς εύκολα κι εμείς παραμένουμε στο απυρόβλητο, ευλογούμε τα γενιά μας και παρουσιαζόμαστε πάντα παραπονούμενοι. Πίσω από το κομματικό παραβάν ο πολίτης παίζει διπλό παιχνίδι, πράγμα πού ο πολιτικός έχει αντιληφθεί και πράττει ακριβώς το ίδιο. Εδώ υπάρχει μία αμφίδρομη σχέση πού αποδεικνύεται αβάσιμη, αίολη, αφού η δεύτερη σκέψη αμφοτέρων ουδέποτε συμπίπτει. Επειδή δε ο πολιτικός ενεργεί πλέον επαγγελματικά, επόμενο είναι να βρίσκεται πάντα ένα βήμα μπροστά από τον πολίτη. 

Η ερώτηση και η απάντηση πού θα διαλευκάνει το τοπίο: Φταίει ο πολίτης ή ο πολιτικός;; Πού είναι το πρόβλημα;;

Η πλειονότητα των πολιτών υποστηρίζει ότι οι κακοί πολιτικοί είναι η αιτία. Όμως η άλλη πλευρά τού νομίσματος αφορά τους ίδιους τους πολίτες και τα κριτήρια βάσει των οποίων επιλέγουν τους πολιτικούς, το μέλλον τους δηλαδή. Είναι υγιής η κοινωνία μας και τα κριτήρια για ικανούς ηγέτες;; Η ποιότητα, λοιπόν, των προσώπων πού ψηφίζουν αντανακλά και το αποτέλεσμα.

Αναζητούμε καθαρές φωνές, ανιδιοτέλεια, ήθος και βέβαια γνωστικό επίπεδο για τους πολιτικούς. Όμως συμβαίνει το αντίθετο αφού υπερτερεί η συμπάθεια για κάποια δικά μας πρόσωπα, το πόσον προβεβλημένα είναι, το ύψος τής δημοφιλίας, ο προσεταιρισμός αυτών για την ικανοποίηση ιδιωτικού οφέλους, ήτοι άλλα απαιτούμε και άλλα εν τέλει πράττουμε. Αποτέλεσμα η κατάπτωση ιδεών, αξιών, ιεράρχηση προβλημάτων και αναγκών απούσα, με όλα τα σημάδια τής παρακμής εμφανέστατα.

Αυτό το κλίμα καλλιεργήθηκε βήμα- βήμα. Δεν ξυπνήσαμε έτσι ένα πρωί. Η εκρηκτική άνοδος και παρουσία των ΜΜΕ στην ζωή μας, επηρέασε σε υψηλότατο βαθμό την εξέλιξη των σχέσεων πολίτη – πολιτικού. Ξαφνικά κάποιοι έλαβαν τεράστια δημοσιότητα, δημοσιογράφοι υπερέβαλαν για τις ικανότητες προσώπων της δημόσιας ζωής, οι πολίτες παρασύρθηκαν από τις σειρήνες. Ο πολιτικός αντελήφθει τα τρωτά σημεία τού πολίτη και βλέπουμε σήμερα την ανάρμοστη συμπεριφορά τού πολιτικού κόσμου, όπου με περισσή αυθάδεια, ναρκισσισμό, υπέρμετρη φιλοδοξία, πειθαναγκάζει την μάζα να κινείται εντός στενά ορισμένων κομματικών ορίων, να αποδέχεται αμαχητί δογματικά κατατεθημένες πολιτικές αντιλήψεις και κατευθυντήριες γραμμές.

Αυτό, αγαπητοί μου, είναι το πλέγμα πολίτη και πολιτικού πού βιώνουμε. Υποσυνείδητα ο πολίτης αισθάνεται μεν την δική του ευθύνη, ενίοτε αυτοκατηγορείται διότι παραδόθηκε σε φαύλο πολιτικό, αλλά ήδη το σύστημα λειτουργεί εναντίον του. Το απόστημα μεγαλώνει, το πύον μολύνει αμφότερους, πολίτη και πολιτικό και η ανάγκη διαφυγής από νοσηρές καταστάσεις επείγει επιτακτικά.

Θεραπεία υπάρχει;; Βεβαίως, όταν ο πολίτης γνωρίσει την δύναμη του, όταν εννοήσει ότι ως πολίτης δημιουργεί και την πολιτική, με την συμμετοχή του στα κοινά, μαζί με άλλους πού ταυτίζονται οι απόψεις και επιλογή επιπλέον καθαρών προσώπων, τότε θέτει τα σταθερά σημεία διακυβέρνησης τής χώρας.

Μενέλαος