Η δικαιοσύνη είναι το τελευταίο καταφύγιο μιας κοινωνίας που πληγώνεται. Είναι η ασπίδα που προστατεύει τους αδύναμους, το χέρι που επαναφέρει την ισορροπία όταν αυτή έχει χαθεί. Όταν όμως η δικαιοσύνη αργεί ή δεν λειτουργεί, τότε η αδικία πολλαπλασιάζεται και τα θύματα ενός εγκλήματος ή μιας τραγωδίας βιώνουν έναν δεύτερο, αθόρυβο θάνατο. Το δυστύχημα στα Τέμπη, που στοίχισε τη ζωή σε 57 ανθρώπους, δεν ήταν μια απλή κακή στιγμή. Ήταν αποτέλεσμα χρόνων αμέλειας, παραλείψεων, κακοδιαχείρισης και πολιτικής αδιαφορίας. Οι οικογένειες των θυμάτων ζητούν κάτι που φαντάζει αυτονόητο: να αποδοθούν ευθύνες, να τιμωρηθούν όσοι γνώριζαν και δεν έπραξαν, να μπει τέλος στη λογική ότι οι ζωές των πολιτών είναι αριθμοί σε έναν προϋπολογισμό.

Ωστόσο, η δικαιοσύνη κινείται με αργούς ρυθμούς. Τα πορίσματα καθυστερούν, οι έρευνες μπλέκονται σε διαδικασίες, οι υπεύθυνοι συχνά εμφανίζονται να καλύπτονται πίσω από τίτλους, νόμους και γραφειοκρατία. Οι οικογένειες, που ήδη θρηνούν, καλούνται να δώσουν μάχη για το αυτονόητο: την αλήθεια. Και αυτή η μάχη μοιάζει άνιση.

Η κοινωνία νιώθει ότι συντελείται ένα δεύτερο έγκλημα: αυτό της ατιμωρησίας. Η αργοπορημένη ή επιλεκτική δικαιοσύνη δεν είναι δικαιοσύνη. Είναι συγκάλυψη. Είναι συνενοχή. Και όσο περνά ο καιρός, τόσο μεγαλώνει η υποψία ότι κάποιοι περιμένουν απλώς να ξεχαστεί, να κουραστεί η κοινή γνώμη.

Σε αυτό το σημείο, αξίζει να θυμηθούμε τη θέση της «Ελλήνων Συνέλευσις» πάνω στη Δικαιοσύνη, που την ορίζει ως μία από τις δώδεκα Αξίες του Ελλάνιου Αξιακού Συστήματος.
«Η ευρυθμία μιας Πολιτείας στηρίζεται στην ισοπολιτεία, στην ισονομία και στην Ισοκρατία των πολιτών. Για να υπάρξουν αυτά τα δυνατά στηρίγματα της Πολιτείας, η δικαιοσύνη πρέπει να αποδίδει το δίκαιο με άριστο τρόπο διανεμητικά, διορθωτικά και με αμοιβαιότητα.»
«Η Πολιτεία στηρίζεται στο λειτούργημα του Δικαστικού Σώματος, επειδή η Δημοκρατία μεγαλουργεί μόνο όταν η Δικαιοσύνη λειτουργεί άριστα.»
«Οι Δικαστές όλων των επιπέδων και ειδικοτήτων πρέπει να απέχουν από οποιεσδήποτε ομαδοποιήσεις κάτω από στοές, club, τάγματα, ώστε να μπορούν να λειτουργούν αμερόληπτα το λειτούργημά τους.»

Η πρόταση αυτή δεν είναι απλώς θεωρητική είναι μία υπενθύμιση ότι η δικαιοσύνη οφείλει να είναι αδέκαστη, γρήγορη και προσιτή σε όλους. Ότι η Πολιτεία πρέπει να τιμά και να προστατεύει τους δικαστικούς όταν αυτοί επιτελούν το έργο τους με ευσυνειδησία και ανεξαρτησία.

Η τραγωδία των Τεμπών μας δείχνει ότι χρειαζόμαστε ένα νέο πλαίσιο απονομής δικαιοσύνης, απαλλαγμένο από πολιτικές παρεμβάσεις και συμφέροντα. Μία δικαιοσύνη που θα λειτουργεί πραγματικά για τον πολίτη, θα αποδίδει ευθύνες και θα προλαμβάνει αντί να καλύπτει. Γιατί η Δικαιοσύνη δεν είναι πολυτέλεια είναι το θεμέλιο της Δημοκρατίας. Και χωρίς αυτήν, καμία κοινωνία δεν μπορεί να σταθεί όρθια.

Αλέξανδρος Γεωργιάδης