Σύμφωνα με την επιθεώρηση εργασίας, ως εργατικό ατύχημα νοείται κάθε πρόκληση σωματικής βλάβης ή εμφάνισης νόσου ή επιδείνωση προϋπάρχουσας νόσου σε εργαζόμενο, με συνέπεια την μερική ή ολική, πρόσκαιρη ή διαρκή ανικανότητα για εργασία ή θάνατο του, εξαιτίας βίαιου εξωτερικού γεγονότος μη σχετιζόμενου με τον οργανισμό τού παθόντος, εφ’ όσον το γεγονός έλαβε χώρα κατά την εκτέλεση τής εργασίας του ή με αφορμή αυτήν και συνδέεται με την εργασία άμεσα ή έμμεσα με σχέση αιτίου και αποτελέσματος. Αυτά, φίλοι μου, αναφέρονται και ισχύουν στην χώρα μας.

Εφαρμόζεται όμως η νομοθεσία και γίνονται γνωστά όλα τα εργατικά ατυχήματα;; 17359 εργατικά ατυχήματα συνέβησαν το 2024, αλλά μόνον το 30% με 40% δηλώνονται. Η δε κυβέρνηση μειώνει επιτηδείως περισσότερο τον αριθμό.

Αντιλαμβάνεστε το τεράστιο χάσμα, τις απώλειες μυρίων ευρώ και το ποσοστό συμμόρφωσης των εργοδοτών με την κείμενη νομοθεσία. Η δε λίστα επίκαιρο ποίησης επαγγελματικών κινδύνων βρίσκεται μετέωρη αφού το 30% των εργαζομένων δεν ελέγχεται. Ραγδαία λοιπόν, αυξάνονται τα εργατικά ατυχήματα και αιτία είναι ο μικρός αριθμός Επιθεωρητών Ασφάλειας και Υγείας στην εργασία, ως μας πληροφορεί η πρόεδρος επιθεωρητών κα. Παναγιώτα Ρόζου. Και όπως αποκαλύφθηκε μετά το τραγικό δυστύχημα “Βιολάντα”, όπου πέντε εργαζόμενες μητέρες έχασαν την ζωή τους, σε Τρίκαλα και Καρδίτσα υπάρχουν μόνον τέσσερις επιθεωρητές και μόλις 233 για όλη την χώρα, μαζί με τα νησιά.

Τα θανατηφόρα εργατικά ατυχήματα για την περίοδο 2021-2022 ενέχονται σε 46, 2023 σε 47, 2024 σε 48, 2025 σε 43. Και εδώ ακυρώνεται η αξιοπιστία των υπηρεσιών και θεσμών πού καταγράφουν το σύνολον, ουδείς εγγυάται ότι όλα εξιχνιάζονται. Αν και σύμφωνα με τα στοιχεία τής Eurostat η Ελλάς παρουσιάζει μία καλή εικόνα συγκριτικά με τα κράτη τής Ε.Ε., η ολιγωρία είναι αισθητή. Το ελληνικό κράτος, δημόσια διοίκηση, κυβέρνηση, τηρούν μία παράξενη στάση πού εγείρει υπόνοιες προστασίας συμφερόντων. Και αν δούμε την έρευνα της Ο.Σ.Ε.Τ.Ε.Ε. θα δούμε άλλα νούμερα για τα εργατικά ατυχήματα και δυστυχήματα στην Ελλάδα:

Η αλήθεια είναι ότι με την δικαιολογία τού μειωμένου προσωπικού τής αρμόδιας υπηρεσίας, οργιάζει η αυθαιρεσία, αναλγησία και η εκτόξευση κέρδους τού επιχειρηματικού κόσμου. Βιομήχανοι, εργοστασιάρχες, εφοπλιστές, βιοτέχνες και μικρότερου βεληνεκούς επιχειρηματίες πού απασχολούν εργατικό προσωπικό, ενώ γνωρίζουν για τα μέσα και τις εφαρμογές προστασίας των υπαλλήλων τους, αποφεύγουν να θέσουν σε πλήρη λειτουργία τούς απαραίτητους μηχανισμούς για λόγους κόστους. Στον βωμό τού κέρδους τραυματίζονται ή πεθαίνουν συμπολίτες μας για ένα πενιχρό μεροκάματο. Οικογένειες μένουν ακέφαλες, παιδιά χάνουν γονείς, αλλά οι κυβερνήσεις απλά μένουν στα λόγια και μελλοντικές βελτιώσεις τής νομοθεσίας.

Όμως, αγαπητοί μου, η νομοθεσία και η περαιτέρω συμπλήρωση με νέες διατάξεις δεν αρκεί αν δεν υπάρχει βούληση αυτά τα ατυχήματα-δυστυχήματα να μην εμφανίζονται ή τουλάχιστον να περιορίζονται ριζικά. Αυτό το φάσμα έχει απόλυτη σχέση με την αυστηρή τήρηση των νόμων και την ευθιξία των εργοδοτών. Δυστυχώς αυτές οι δύο παράμετροι αντιμετώπισης των εργατικών ατυχημάτων απουσιάζουν και τα αποτελέσματα τα βλέπουμε. Αλλά και υπεύθυνοι είμαστε όλοι εμείς οι πολίτες πού θεωρούμε ότι εξαιρούμαστε τραυματισμών ή θανάτου στην εργασία μας, οπότε η κυβέρνηση συνεχίζει να είναι ελαστική στην εφαρμογή νόμων και ποινών και αφήνει την εργοδοσία σε ανεξέλεγκτο πεδίο.

Η ΕΛΛΗΝΩΝ ΣΥΝΕΛΕΥΣΙΣ, ο ανθρωποκεντρικός πολιτικός φορέας τής ένωσης των Ελλήνων, επεσήμανε εγκαίρως τα θέματα και προβλήματα στο φάσμα τής εργασίας και τής πρόληψης των εργατικών ατυχημάτων. Ενδελεχώς αναλύει και παρουσιάζει τους παράγοντες πού φέρνουν ακρωτηριασμούς και θάνατο και με βεβαιότητα προτείνει τρόπους θεραπείας τής τραγικής κατάστασης πού επικρατεί στην χώρα μας.

Οι εργαζόμενοι είναι συνάνθρωποι μας, δεν είναι μέσα και εργαλεία παραγωγής προϊόντων και αναλώσιμο υλικό.

Μενέλαος