Εκατομμύρια σε κομματική χρηματοδότηση, ένταση μπροστά στις κάμερες και ένα παρασκήνιο που οι πολίτες δεν αποδέχονται πλέον.
Με δεδομένο ότι η ετήσια κρατική χρηματοδότηση των κομμάτων πού συμμετέχουν στην Βουλή ανέρχεται στο πόσον των 40 μυρίων, ήτοι 160 μυρίων στην τετραετία, εγείρεται το αμείλικτο ερώτημα αν αυτό το ιλιγγιώδες ποσόν πιάνει τόπο στην κοινωνία.
Η ελληνική βουλή αποτελεί έναν ιδιαίτερο κόσμο, ένα σύνολο κομμάτων και βουλευτών πού καταχωρήθηκε στην νόηση τού λαού σαν εργάτες των πολιτών και υπερασπιστές τής Δημοκρατίας. Αυτή η εντύπωση έχει διαχρονική ισχύ, παραμένει αναλλοίωτη στο χρόνο και διαφεντεύει τον βίο μας.
Με την συναίνεση, λοιπόν, των πολιτών πού ψηφίζουν, προκύπτει αυτό το σώμα και ο θεσμός πού θεωρούμε γενικώς και αορίστως ότι εντός τού κτιρίου και τής αίθουσας τής ολομέλειας ιδιαίτερα, εκτελείται η ύψιστη προτεραιότητα τής διακυβέρνησης τής χώρας. Ότι συμπολίτευση και αντιπολίτευση μοχθούν για το συμφέρον τού τόπου από διαφορετικές μεν θέσεις, αλλά με κοινό σκοπό την προσφορά υπηρεσιών στην πατρίδα.
Με την είσοδο τής tv στην βουλή και την τηλεοπτική μετάδοση των θεμάτων πού εισάγονται προς συζήτηση, οι πολίτες μπορούν άμεσα να παρακολουθούν τις συνεδριάσεις. Και αυτό προκάλεσε μία σημαντική αλλαγή στην συμπεριφορά των αρχηγών των κομμάτων και των βουλευτών. Αυξήθηκαν οι αντιπαραθέσεις και οξύνθηκε ο τόνος των συζητήσεων. Όχι ότι έλειπαν στο παρελθόν τής πολιτικής ζωής, αλλά σήμερα φθάνουν σε σημείο εκτροπής και εντροπής. Η βουλή κατάντησε πάλκο θεατρικό, σκηνή αυτοπροβολής και τα ακραία φαινόμενα χρήσης λόγου με προσβολές, συκοφαντίες και ύβρεις αντί υπεύθυνης πολιτικής τοποθέτησης, προσφέρονται προς τέρψιν των κομματικών στρατών και τής ψηφοθηρίας.
Η πολιτική είναι ιδέα και αναγκαία οι δε πολιτικοί οφείλουν να ενεργούν και να πράττουν για το συμφέρον των πολιτών, τής χώρας. Ισχύει, άραγε, αυτή η αρχή;;
Στην Ελλάδα πέραν των ορατών δεδηλωμένων αντιθέτων θέσεων των κομμάτων και των ιδεολογιών πού υποστηρίζουν, υφίσταται και κυριαρχεί μία αθέατη και σκοτεινή σχέση των πολιτικών προσώπων. Όλοι αυτοί πού παρουσιάζονται ταγοί τής Δημοκρατίας, όλοι αυτοί πού ξιφουλκούν για τους πολίτες από τού βήματος τής βουλής, όλοι αυτοί πού ανιδιοτελώς (;;) αγωνίζονται για την πατρίδα, συστήνουν έναν κόσμο πού ουδεμίαν σχέση έχει με τα προβλήματα τής διακυβέρνησης, την αγωνία και τις προσμονές τού λαού. Και δεν ζητάμε, βέβαια, να βγουν τα κουμπούρια, αλλά η διαφάνεια πού επιμελώς αποκρύπτεται και η αλήθεια πού επιτηδείως επικαλύπτεται.
Είναι πλέον γεγονός ότι οι πολίτες αφυπνίστηκαν σε εντυπωσιακό βαθμό, αντιλαμβάνονται σαφώς τις υπόγειες σχέσεις και διαδρομές των κομμάτων και τις προσυμφωνημένες παραστάσεις στην βουλή. Κυβέρνηση και αντιπολίτευση εν αγαστή συνεργασία, η μεν διατηρείται στην εξουσία άνευ σοβαρών προβλημάτων και τραυμάτων παρά μόνον δια ελαφρών οχλήσεων και η δε με κορώνες και πυροτεχνήματα φροντίζει να υπενθυμίζει την παρουσία της.
Εδώ, λοιπόν, εντοπίζεται η αλληλεξάρτηση των πολιτικών τάσεων και τού πολιτικού προσωπικού πού μακροημερεύει και ευημερεί με φαύλες διαδικασίες και πομπώδεις εκδηλώσεις. Εδώ διαφαίνεται το σκοτεινό πλέγμα χειραγώγησης των πολιτών σε κομματικά στεγανά και πολλάκις σε αδικαιολόγητες πολεμικές τακτικές με μοναδικούς ωφελούμενους τους δήθεν εκλεγμένους. Και όσον οι πολίτες ξυπνούν, τόσον ο φόβος απώλειας των προνομίων τους αυξάνεται, αλλά και η επιβολή κατασταλτικών τής νόησης μέτρων.
Όμως όλα έχουν ένα τέλος, η ώρα τής αποκάλυψης παρούσα, οι πολίτες δεν ΑΝΕΧΟΝΤΑΙ την πολιτική σήψη και διαπλοκή, ΑΠΕΧΟΥΝ από το πλαστό κάλεσμα των πολιτικών σειρήνων και συνασπίζονται στο κίνημα ΑΠΟΧΗ ΧΩΡΙΣ ΑΝΟΧΗ, σηματοδοτώντας το τέλος του πολιτικού τέλματος και την αυγή τής σύγχρονης ποιοτικής πολιτικής ζωής με ενεργή συμμετοχή.
Μενέλαος
