Σε μια εποχή οικονομικής ανασφάλειας, κοινωνικής ανισότητας και ψυχολογικής πίεσης, όλο και περισσότεροι άνθρωποι στρέφονται σε τυχερά παιχνίδια καζίνο, στοίχημα, φρουτάκια, διαδικτυακές πλατφόρμες. Το αφήγημα είναι απλό και ελκυστικό: «Μία στιγμή, μία καλή τύχη, και η ζωή σου αλλάζει». Όμως, στην πραγματικότητα, ο τζόγος δεν είναι ένα παιχνίδι ευκαιρίας. Είναι ένας μηχανισμός προγραμματισμένος να κερδίζει, όχι να μοιράζει πλούτο.
Τα περισσότερα τυχερά παιχνίδια δεν βασίζονται στην τύχη όπως οι παίκτες πιστεύουν αλλά σε μαθηματικούς αλγόριθμους, στατιστικές και συστήματα ελέγχου. Στα καζίνο, η «οικοδεσπότης» έχει πάντα μαθηματικό πλεονέκτημα. Στα φρουτάκια, ο αλγόριθμος δίνει αίσθηση τυχαιότητας αλλά έχει ρυθμισμένο ποσοστό επιστροφής, δηλαδή πάντα στο τέλος ο παίκτης χάνει. Στο στοίχημα, οι αποδόσεις δεν αντικατοπτρίζουν την πιθανότητα νίκης, αλλά το συμφέρον της εταιρείας. Δεν είναι τυχαίο ότι το κέρδος της επιχείρησης είναι η ζημιά του παίκτη.
Ο τζόγος δεν στοχεύει απλώς στο πορτοφόλι αλλά στον εγκέφαλο. Η ντοπαμίνη ενεργοποιείται όχι όταν κερδίζεις αλλά όταν περιμένεις να κερδίσεις. Γι’ αυτό τα παιχνίδια είναι φτιαγμένα ώστε να δίνουν μικρές νίκες ενδιάμεσα για να κρατούν τον παίκτη «κοντά στο μεγάλο κέρδος», να δημιουργούν ψευδαίσθηση ελέγχου, ενώ στην πραγματικότητα όλα είναι προγραμματισμένα. Ο παίκτης νιώθει ότι «κάτι άλλαξε», «τώρα θα γυρίσει η τύχη», αλλά η στατιστική λέει το αντίθετο.
Οι άνθρωποι δεν παίζουν επειδή αγαπούν τα παιχνίδια. Παίζουν επειδή βαρέθηκαν την πραγματικότητα, νιώθουν εγκλωβισμένοι οικονομικά και αναζητούν ελπίδα γρήγορη και ανώδυνη θέλουν να αισθανθούν «ίσοι με τους άλλους» έστω για λίγο. Τα καζίνο προβάλλουν φώτα, πολυτέλεια, ψευδαίσθηση δύναμης και υπόσχεση επιτυχίας, στην ουσία όμως λειτουργούν σαν παγίδες ψυχολογικής διαφυγής. Ο τζόγος είναι προϊόν χειραγώγησης, όχι τύχης.
Μια βιομηχανία που τρέφεται από ελπίδες, φόβους και απελπισία. Η πραγματική ελευθερία δεν βρίσκεται στη ρουλέτα, στο δελτίο ή στο κουμπί ενός slot machine αλλά βρίσκεται στη γνώση, στη συνείδηση και στη δυνατότητα να μην έχεις ανάγκη την «τύχη» για να σταθείς.
Δεν είναι σωστό να κυνηγάς την τύχης σου πίσω από μια ψευδαίσθηση όταν στην πραγματικότητα έχεις αποδεδειγμένο έναν τεράστιο πλούτο σε καταπιστευματικούς λογαριασμούς και σε ειδικούς λογαριασμούς όπου η ΕΛΛΗΝΩΝ ΣΥΝΕΛΕΥΣΙΣ σε έχει ενημερώσει και αποδείξει τόσες φορές καλώντας σε για να ενωθείς αλλά εσύ προτιμάς να κυνηγάς φαντασίες και εύκολα κέρδη θεωρώντας αν κάποτε κερδίσεις σώθηκες για πάντα, ενώ ταυτόχρονα καταστρέφετε ένας ολόκληρος λαός, μια ολόκληρη κοινωνία που δεν έχει πως να ζήσει.
Όταν υπάρχει γνώση, όταν υπάρχει αποδεικτικός πλούτος, όταν υπάρχει ενημέρωση, τότε η άγνοια δεν είναι πια δικαιολογία είναι επιλογή. Για χρόνια, η κοινωνία μας παρασύρθηκε στη νοοτροπία της προσδοκίας. Μας έμαθαν να περιμένουμε «κάποιον» ή «κάτι» που θα μας σώσει. Και όσο περιμένουμε καταρρέουν, η κοινωνία, η αξιοπρέπειά μας, το μέλλον των παιδιών μας. Η παθολογία της εποχής μας δεν είναι η φτώχεια είναι η πίστη στον τζόγο, στη φαντασίωση, στο «ίσως», δεν ονειρευόμαστε δημιουργικά ελπίζουμε τυφλά.
Όμως λύση υπάρχει, όχι ατομική, όχι τυχαία, όχι στιγμιαία. Η λύση βρίσκεται στην ένωση στη συλλογικότητα, στην οργανωμένη βούληση, στην αποδοχή του πλούτου και των δικαιωμάτων που μας ανήκουν αποδεδειγμένα πλέων όχι γιατί τα φανταστήκαμε, αλλά γιατί υπάρχουν, είναι καταγεγραμμένα και περιμένουν να τα αναγνωρίσουμε.
Δεν ζητάμε εύκολη ζωή διεκδικούμε δίκαιη ζωή. Δεν επαιτούμε πιθανότητες απαιτούμε όσα δικαιούμαστε, δεν ελπίζουμε ατομικά χτίζουμε συλλογικά γιατί η ατομική τύχη μπορεί να αλλάξει τη ζωή ενός ανθρώπου, αλλά η συλλογική συνειδητοποίηση μπορεί να αλλάξει την ιστορία ενός έθνους.
Ήρθε η ώρα να επιλέξουμε: Την ψευδαίσθηση ή την αλήθεια, το τυχαίο ή το δομημένο, την μοναχική προσδοκία ή τη συλλογική δύναμη. Δεν κυνηγάμε πια φαντασίες, δεν παρακαλάμε για τύχη. Στεκόμαστε όρθιοι, ενωμένοι, με συνειδητότητα γιατί, δεν γεννηθήκαμε για να περιμένουμε,
γεννηθήκαμε για να ΔΙΕΚΔΙΚΟΎΜΕ.
Αλέξανδρος Γεωργιάδης
