Στάση εργασίας ιατρών στο Βενιζέλειο νοσοκομείο. Μια είδηση πού συναντάμε συχνότατα για τα πλείστα των επαγγελμάτων. Όμως όταν αφορά την υγεία, τότε το θέμα είναι άκρως σοβαρό.

Οι γιατροί, χωρίς να υποτιμούμε άλλες επαγγελματικές συντεχνίες, εκτελούν έργο πού αφορά ζωή και θάνατο. Είναι επιστήμονες αλλά και άνθρωποι, πού σημαίνει ότι υπάρχουν όρια αντοχής για την εκτέλεση των καθηκόντων τους. Το φαινόμενο των υπερωριών, τής εξαντλητικής εργασίας σε συνεχόμενες βάρδιες, μας δείχνει το ενδιαφέρον τού κράτους για την υγεία.

Ιατρικό προσωπικό και ασθενείς νοσηλευόμενοι ή προς χειρουργεία, στα κρατικά νοσοκομεία, βρίσκονται στα όρια. Ο νυν υπουργός υγείας διακρίνεται μεν για την πολυλογία και έπαρση, κρίνεται δε ανεπαρκής και ψευδόμενος όσον αφορά την δημόσια και δωρεάν υγεία. Και τα απογευματινά χειρουργεία πού τόσον διαφημίστικαν, ξεχάστηκαν πριν καλά-καλά ξεκινήσουν. Βέβαια, πώς να ξεκινήσουν αφού τα κανονικά και προγραμματισμένα αναβάλλονται λόγω έλλειψης αναισθησιολόγων;;

Το δημόσιο νοσοκομείο απαιτεί για την απρόσκοπτη λειτουργία του και την διασφάλιση των νοσηλευόμενων από ανεπιθύμητες παρενέργειες, έναν αριθμό ειδικευμένων ιατρών, ώστε πχ τα χειρουργεία να εκτελούνται στην ώρα τους και οι βάρδιες να είναι πλήρως στελεχωμένες. Όμως λείπουν ειδικότητες και ιδίως αναισθησιολόγοι. Επόμενο είναι, λοιπόν, οι αλλεπάλληλες αναβολές χειρουργείων σε βάθος μηνών και ετών.

Όσοι είμαστε υγιείς δύσκολα αντιλαμβανόμαστε την τραγική κατάσταση των νοσοκομείων. Η κρατική μέριμνα απουσιάζει υπόπτως, οι πολίτες εξοργίζονται, αλλά η μπαλωματική τακτική προσωρινής ανταλλαγής γιατρών μεταξύ νοσοκομείων, ουδέν πρόβλημα επιλύει. Οι δυσλειτουργίες είναι εμφανέστατες, μιλάμε για υγειονομική απειλή και κρίση, κινδυνεύουν ζωές.

Η ευθύνη βαρύνει καίρια και αποκλειστικά την πολιτεία, η διοίκηση οφείλει να κάνει χρήση των μηχανισμών εκείνων πού για κάθε συγκεκριμένη περίπτωση νοσηλείας και θεραπείας θα είναι πάντα διαθέσιμοι. Ο γενικός έλεγχος προηγείται και οριοθετεί ανάγκες και υποχρεώσεις, συνδέει νοσοκομεία με κέντρα υγείας, ώστε να αποφεύγονται δυσάρεστες καταλήξεις. Η δημόσια υγεία ζητά απεγνωσμένα το μερίδιο τής χρηματοδότησης, το κράτος κωφεύει και ο ηπιότερος χαρακτηρισμός είναι η έλλειψη σεβασμού στον πολίτη.

Αγαπητέ μου αναγνώστη, νοσηλεύτηκα σε ιδιωτικό νοσοκομείο και πλήρωσα αδρά, όπως κι εσύ. Χειρουργήθηκα σε δημόσιο επιτυχώς μόνον λόγω τού ζήλου και ενδιαφέροντος των χειρουργών γιατρών και τού εν γένει προσωπικού, όπως κι εσύ.

Τί επιθυμούμε, λοιπόν;;

ΥΓΕΙΑ, πού σημαίνει άρτιες νοσοκομειακές εγκαταστάσεις, εξειδικευμένο προσωπικό, αισθητικό περιβάλλον πού βοηθά στη ανάκαμψη των ασθενών, άπλετη χρηματοδότηση, φαρμακευτικά σκευάσματα ποιότητας. Τα συναντάμε, άραγε, όλα αυτά σήμερα, τα προσφέρει το κράτος, είναι υπόλογες οι κυβερνήσεις;;

Άρα, απαιτείται μία άρδην ανατροπή στην χειμαζόμενη δημόσια υγεία, πού η ΕΛΛΗΝΩΝ ΣΥΝΕΛΕΥΣΙΣ δύναται να προσφέρει στους πολίτες, διότι διαθέτει αναπτυξιακό πρόγραμμα τεκμηριωμένο και χρηματοδοτούμενο από υπαρκτούς και υγιείς πόρους και κεφάλαια. Καταλήγουμε, λοιπόν, ότι η υγεία είναι στο χέρι μας και όχι στις αλλοπρόσαλλες κατευθύνσεις των κυβερνήσεων που προκλητικά μας εμπαίζουν.

Μενέλαος