Η Καστοριά, με τη μοναδική της λίμνη, την πλούσια ιστορία και τον πολιτισμό της, θα μπορούσε να είναι ένας από τους πιο ζωντανούς και αναπτυσσόμενους προορισμούς της Βόρειας Ελλάδας και των Βαλκανίων. Κι όμως, εδώ και δεκαετίες παραμένει εγκλωβισμένη σε υποσχέσεις, ημιτελή έργα και χαμένες ευκαιρίες.

Πριν χρόνια αγοράστηκαν μηχανήματα καθαρισμού της λίμνης, τα οποία όμως δεν λειτούργησαν ποτέ. Σήμερα, αντί η λίμνη να είναι πόλος έλξης και σημείο αναφοράς για τους πολίτες και τους επισκέπτες, συνεχίζει να υποβαθμίζεται. Γιατί δεν έχουν δημιουργηθεί προβλήτες σε διάφορα σημεία της, ώστε οι κάτοικοι και οι τουρίστες να μπορούν να μετακινούνται εύκολα; Γιατί δεν αξιοποιείται η δυνατότητα ύπαρξης υδροπλάνων που θα συνέδεαν την Καστοριά με άλλες πόλεις, δίνοντάς της άμεση πρόσβαση και τουριστική ώθηση; Το αεροδρόμιο και φυσικά υπάρχει αλλά με τα υδροπλάνα θα ήταν ποιο σύντομη η μετακίνηση και πολύ κοντά στην πόλη..

Η παραδοσιακή βιομηχανία της γούνας έχει καταρρεύσει, αφήνοντας πίσω της εκατοντάδες οικογένειες χωρίς στήριγμα. Γιατί να μην υπάρξει ενίσχυση εξαγωγών, νέα στρατηγική και στήριξη για να ξαναβρεί η γούνα τη θέση της στις διεθνείς αγορές; Παράλληλα, θα μπορούσαν να δημιουργηθούν οργανωμένες ιχθυοκαλλιέργειες στη λίμνη, προσφέροντας θέσεις εργασίας και οικονομική ανάπτυξη.

Υπήρξε σχέδιο για εργοστάσιο επεξεργασίας οσπρίων, που θα μπορούσε να δώσει τεράστια ώθηση στην τοπική αγροτική παραγωγή. Γιατί σταμάτησε; Ποιοι ευθύνονται που ένα τόσο σημαντικό έργο έμεινε στα χαρτιά; Μήπως ήρθε η ώρα να ξανατεθεί στο τραπέζι η δημιουργία ενός μεγάλου συνεταιρισμού, που θα στηρίξει τους αγρότες της περιοχής και θα δώσει υπεραξία στα προϊόντα τους; Ένα έργο που συζητιέται χρόνια, αλλά δεν προχωρά. Αν γινόταν, θα εξασφάλιζε άρδευση για όλες τις καλλιέργειες της περιοχής και θα μείωνε το κόστος παραγωγής. Γιατί παραμένει «παγωμένο»;

Αγοράστηκαν μηχανήματα στον Δήμο Νεστορίου για τη δημιουργία βιοτεχνίας που θα κατασκεύαζε ενδυμασίες για τον στρατό. Σήμερα παραμένουν ανενεργά, κλειδωμένα, ενώ θα μπορούσαν να δίνουν δουλειά σε δεκάδες ανθρώπους. Γιατί κρατιούνται από τον Δήμο και δεν αξιοποιούνται;

Η Καστοριά μπορεί να γίνει κέντρο των Βαλκανίων, αν υπάρξει σχέδιο και πολιτική βούληση. Η λίμνη, η γούνα, η αγροτική παραγωγή, η τουριστική ανάπτυξη όλα αυτά είναι τα εργαλεία που έχει στα χέρια της. Το ερώτημα είναι: θα παραμείνουμε θεατές της παρακμής ή θα απαιτήσουμε ένα ολοκληρωμένο σχέδιο ανάπτυξης που θα βάλει την Καστοριά ξανά στον χάρτη;

Το μεγάλο ερώτημα, βέβαια, δεν αφορά μόνο την Καστοριά, αλλά ολόκληρη την Ελλάδα. Γιατί, ενώ η χώρα μας διαθέτει τεράστιο πλούτο, δεν εκταμιεύεται και δεν αξιοποιείται για την ανάπτυξη; Παρά τα αδιαμφισβήτητα στοιχεία όπως αναφέρεται και στην ιδρυτική διακήρυξη της «Ελλήνων Συνέλευσις» υπάρχουν κατατεθειμένα κεφάλαια και κονδύλια ικανά να εξαλείψουν το δημόσιο χρέος και να δημιουργήσουν μια ισχυρή πολιτεία με πλούτο και δόξα, το πολιτικό κατεστημένο επιλέγει να τα αγνοεί γιατί;

Ως Έλληνες πολίτες, παρά τα κυριαρχικά κληρονομικά δικαιώματα που κατέχουμε, έχουμε μεταβληθεί σε απλούς ψηφοδότες-υπηκόους, χωρίς καμία συμμετοχή στις αποφάσεις και στη χάραξη πολιτικής. Έχουμε αιχμαλωτιστεί σε ένα χρέος του οποίου ούτε την προέλευση, ούτε το ύψος, ούτε τη διαχείριση μπορούμε να ελέγξουμε, παρότι εμείς και οι επόμενες γενιές επωμιζόμαστε τις συνέπειες και την αποπληρωμή του.

Παρά την ύπαρξη κατατεθειμένων κεφαλαίων και αποθεματικών για την αποπληρωμή του χρέους και την ανασυγκρότηση του κράτους μας, οι κυβερνώντες δεν τα αξιοποιούν. Αντίθετα, προχωρούν σε νέες δανειακές συμβάσεις με εγγυητές τους ίδιους τους πολίτες, προς όφελος των αγορών και των τραπεζιτών. Έτσι, ένας πλούτος που ανήκει κληρονομικά στο ελληνικό γένος παραμένει αναξιοποίητος, ενώ η χώρα συνεχίζει να βυθίζεται στη φτώχεια και την εξάρτηση.

Και εδώ είναι που χρειάζεται να σημειωθεί το εξής: Δεν είναι μόνο ο Δήμος Καστοριάς που αφήνει αναξιοποίητο τον πλούτο που διαθέτει. Το ίδιο συμβαίνει σε κάθε Δήμο και σε κάθε Περιφέρεια της χώρας μας. Ο πλούτος υπάρχει, είναι τεράστιος, αλλά παραμένει ανεκμετάλλευτος, διότι οι κυβερνώντες και οι τοπικοί μηχανισμοί λειτουργούν πάντοτε με κομματικά κριτήρια και όχι με γνώμονα το πραγματικό συμφέρον του τόπου και των πολιτών.

Αλέξανδρος Γεωργιάδης