Οι πρώτες κοινωνίες ήταν μητριαρχικές και στο κοινωνικό σύστημα πού ίσχυε οι γυναίκες κατείχαν την κυρίαρχη θέση. Χαρακτηριστικά τους η δύναμη και ηγεσία σε κοινωνικούς, οικογενειακούς, οικονομικούς, θρησκευτικούς τομείς. Ουδεμία αμφισβήτηση από το άλλο φύλο σε θέματα ηθικής και δεοντολογίας. Προνόμια και περιουσία στα χέρια τους. Αυτά όμως κάποτε, διότι σήμερα η θέση τής γυναίκας στην κοινωνία και γενικά σ’ όλο το φάσμα πού βιώνουμε, έχει ανατραπεί τελείως.
Όσον και αν οι γυναίκες ανεξαρτητοποιήθηκαν και βγήκαν από το σπίτι, όσο κι αν κατέχουν περίοπτες θέσεις στην πολιτική, οικονομική ζωή, στις επιστήμες και τον πολιτισμό, παραμένουν σε υποδεέστερο επίπεδο έναντι των ανδρών. Αριθμητικά αν το δούμε, τα πάντα στην εποχή μας ανδροκρατούνται και οι γυναίκες αποτελούν μειοψηφία. Ιδίως δε στην πολιτική πού είναι ο βασικός παράγων, ο ρυθμιστής κάθε δραστηριότητας επί τού πλανήτη. Το κίνημα τού φεμινισμού, πού τόση απήχηση είχε, τελικά ουδέν προσέφερε στις γυναίκες και ειδικά σε κάποιους ευαίσθητους τομείς. Και αναφέρομαι στην Υγεία.
Η σύγχρονη ιατρική έχει όντως κάνει άλματα, αλλά το τυπικό πρότυπο όπου εφαρμόζονται έρευνες και προσεγγίσεις παραμένει το ανδρικό σώμα. Βέβαια το ανθρώπινο σώμα είναι ίδιο και στα δύο φύλα, πέραν ορισμένων οργάνων. Όμως υπάρχουν νοσήματα πού αφορούν τις γυναίκες και περνούν σε δεύτερη μοίρα τόσον σε διάγνωση όσον και σε αποτελεσματική αντιμετώπιση. Μόλις το 7% της παγκόσμιας χρηματοδότησης για την ιατρική έρευνα εστιάζει αποκλειστικά σε προβλήματα που αφορούν μόνο τις γυναίκες. Και αυτό πού βλέπουμε είναι μία ανισότητα στο υγειονομικό σύστημα πού *αδιαφορεί* για την γυναικεία φυσιολογία.
Εγείρεται το ερώτημα: Γιατί να υπάρχει αυτό το χάσμα στην ιατρική μεταξύ ανδρών και γυναικών;; Γιατί η υγεία τής γυναίκας, τής κυοφορούσας, τής μητέρας, τής παιδαγωγού, να τίθεται υπό τού άρρενος σε βαρύτητα και αξία;; Και για να λάβουμε απάντηση πρέπει οι θήλεις άνθρωποι να λάβουν θέση και επιτέλους να βάλουν τα πράγματα στην θέση τους. Πρέπει οι ίδιες να αντιληφθούν το Θείον έργο τής Δημιουργίας πού επιτελούν και να απαιτήσουν την τιμή και σεβασμό πού τις ανήκει. Διότι, αγαπητοί μου, πέραν τού δυτικού κόσμου, ως συνηθίζεται να λέμε, στον πλανήτη γενικά οι γυναίκες τού 21ου αιώνα ζούνε σε άγριες συνθήκες πού η μάζα δεν μαθαίνει. Είτε πρόκειται για τριτοκοσμικές χώρες, είτε θρησκείες και αιρετικά ρεύματα, είτε οικονομίες, θεωρούν τις γυναίκες ως υποχείρια, ως res άνευ δικαιωμάτων, πόσον μάλλον ιατρικών υπηρεσιών.
Μοιραία, λοιπόν, ερχόμαστε στο κράτος και τις υγειονομικές του υπηρεσίες. Και εδώ ως υπεύθυνοι πολίτες, άνδρες και γυναίκες, απαιτούμε την δωρεάν υγεία. Ρωτούμε δε τους εμπλεκόμενους σε γυναικεία θέματα ιατρικούς και φαρμακευτικούς θεσμούς και φορείς, αν όντως δείχνουν την δέουσα προσοχή για τον γυναικείο πληθυσμό. Όμως την γενική αφωνία έρχεται να αντικαταστήσει η τοποθέτηση τού κ.Αρτέμη Σώρρα πού είναι ο μόνος στον πλανήτη πού έθεσε ερωτήματα και συγκεκριμενοποίησε τους όρους πού αφορούν την γυναικεία φύση. Κατέστησε δε σαφές προς κάθε κατεύθυνση ότι οι θήλεις άνθρωποι ως πηγή ζωής, αξίζουν μία πολύ υψηλότερη θέση στην κοινωνία, μία καταξίωση, τιμή και σεβασμό. Δείτε το ΒΙΝΤΕΟ:
Σύμφωνα, λοιπόν, με την πρόσφατη έκθεση του Παγκόσμιου Οικονομικού Φόρουμ (WEF) και του Ινστιτούτου Υγείας McKinsey, το χάσμα αυτό δεν επηρεάζει μόνο την ποιότητα ζωής εκατομμυρίων γυναικών παγκοσμίως, αλλά κοστίζει και στην παγκόσμια οικονομία περίπου 1 τρισεκατομμύριο δολάρια κάθε χρόνο. Είναι όμως οικονομικό το θέμα ή ανθρωπιστικό;; Οι σημερινές πατριαρχικές κοινωνίες επιφέρουν μόνον δεινά στην ανθρωπότητα. Μήπως η λύση είναι η επιστροφή στην μητριαρχία;;
Μενέλαος
